บทที่ 191

แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี – บทที่ 191 ละครสนุกยอดเยี่ยม / บทที่ 192 อุจาดตา บทที่ 191 ละครสนุกยอดเยี่ยม / บทที่ 192 อุจาดตา โดย Ink Stone_Romance บทที่ 191 ละครสนุกยอดเยี่ยม

ดังนั้นใบหน้าของเยี่ยหวั่นหวันเลยยังคงเครื่องสำอางแบบเวลาปกติที่เธอแต่งอยู่ พอมารวมเข้ากับทรงผมและเสื้อผ้าชุดนี้แล้ว ออกมาเป็นที่โดดเด่น

ในห้องแต่งหน้าหลังเวทีส่วนตัวห้องหนึ่ง ผู้หญิงสามคนกำลังยุ่งห้อมล้อมช่วยเฉิงเสวี่ยแต่งตัว

“ว้าว! เสี่ยวเสวี่ย วันนี้เธอสวยมากเลย!”

“ทุกวันก็สวยอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? เสี่ยวเสวี่ยของพวกเราเป็นถึงดาวโรงเรียนสามสมัยซ้อนเลยนะ!”

เฉิงเสวี่ยโดนเยินยอจนอารมณ์ดีขึ้นมา ใช้นิ้วมือที่สวมถุงมือลูกไม้ลูบแก้มเนียนของตัวเองเบาๆ พูดเสียงแข็งเล็กน้อย “เรื่องที่ให้พวกเธอทำ เตรียมการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”

ผู้หญิงผมสั้นพยักหน้าด้วยความตื่นเต้น “เรียบร้อยแล้วๆ เตรียมเสร็จเรียบร้อยทุกอย่าง เสี่ยวเสวี่ยเธอสบายใจได้! วันนี้เธอต้องได้เห็นละครสนุกยอดเยี่ยมแน่นอน!”

เวลานี้ ผู้หญิงท้วมสูงพูดอย่างลังเล “พวกเราทำอย่างนี้ ถ้าซือเซี่ยรู้เข้าจะโกรธไหม?”

สีหน้าเฉิงเสวี่ยเย็นชาขึ้นมาทันที “ความหมายของเธอคือ ซือเซี่ยจะโมโหฉันเพราะยัยอัปลักษณ์นั่นเหรอ?”

เห็นเฉิงเสวี่ยจะโมโหขึ้นมาอีกแล้ว ทั้งสามคนเลยรีบโบกมือ “ไม่แน่นอน! ไม่มีทางหรอก! จะเป็นไปได้ยังไง!”

“ใช่ๆๆ รอซือเซี่ยเห็นใบหน้าที่แท้จริงของยัยอัปลักษณ์นั่นก่อน จะต้องเป็นคนแรกที่ถูกรังเกียจแน่นอน!”

ฟังมาถึงตรงนี้ สีหน้าเฉิงเสวี่ยค่อยคลายลงหน่อย “เรื่องวันนี้ถ้าเกิดข้อผิดพลาดอีก พวกเธอไม่ต้องมายุ่งกับฉันแล้วนะ!”

“ได้ๆๆ ครั้งนี้ต้องไม่มีปัญหาแน่! พวกเราจัดการเรียบร้อยทั้งหมดแล้ว เสี่ยวเสวี่ยเธอสบายใจได้เลย!”

บนเวทีด้านหน้า

แสงไฟสว่างขึ้นมา พร้อมกับเสียงเพลงที่ตื่นเต้นเร้าใจ ผู้ชายและผู้หญิงสองคนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเดินขึ้นไปบนเวที

ด้านล่างเวทีเต็มไปด้วยนักเรียน อาจารย์และผู้นำนั่งกันเต็มไปหมด

พิธีกรดำเนินรายการเปิดงาน หลังจากคำพูดที่ยืดยาวของผู้นำโรงเรียน ในที่สุดงานแสดงศิลปวัฒนธรรมของคืนนี้ก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

รายการต่างๆ ของแต่ละชั้นเรียนมีหลากหลายการแสดง ทั้งร้องเพลง เต้นรำ ทอล์กโชว์ ต่างมีหมด แสดงออกกันอย่างเต็มที่ถึงพรสวรรค์ของนักเรียนและวัตถุประสงค์ของโรงเรียนที่มุ่งพัฒนารอบด้าน นานๆ ทีจะมีเสียงปรบมือด้วยความกระตือรือร้นจากด้านล่างเวที

การแสดงของห้อง F ชั้นม.หกถูกจัดไว้หลังสุด เพราะยากมากที่ดาวและเดือนของโรงเรียนจะร่วมแสดงเวทีเดียวกัน บทที่ข่าวนี้เพิ่งแพร่ออกไป ก็กลายเป็นที่สนใจแล้ว

“ด้านล่างขอเชิญห้อง F ชั้นม.หก คืนนี้จะมาแสดงละครเวทีเรื่อง ‘สโนว์ไวท์’ ให้พวกเราได้รับชม เชื่อว่าทุกคนต้องคุ้นหูกับละครคลาสสิคเรื่องนี้อยู่แล้ว แต่วันนี้การแสดงของเพื่อนนักเรียนพวกเรานั้นสร้างสรรค์อย่างกล้าหาญมาก ไม่เหมือนคนอื่น! มารับชมการแสดงที่ตื่นตาตื่นใจของพวกเขากันเถอะ!”

“เปาะแปะๆๆ…”

ทันใดนั้นด้านล่างเวทีก็มีเสียงปรบมือที่กระตือรือร้นที่สุดของค่ำคืนนี้ เดิมทีคิดว่ารอนานเกินไปแต่ผู้ชมที่ง่วงเหงาหาวนอนกลับตื่นตัวขึ้นมาทันที

ชายหนุ่มหญิงสาวต่างยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปอัดคลิป เสียงกรีดร้องต้อนรับดังอยู่นานมากไม่หยุด

“ซือเซี่ย! ซือเซี่ย! ซือเซี่ย!”

“ว้าย! ในที่สุดหนุ่มในฝันของฉันก็ขึ้นเวทีแล้ว!”

“เฉิงเสวี่ย! เฉิงเสวี่ย! สาวในฝันสู้ๆ!”

ภายใต้เสียงปรบมือและเสียงกรี๊ดที่กระตือรือร้นแล้ว ม่านบนเวทีค่อยๆ ยกขึ้น เห็นเฉิงเสวี่ยสวมชุดกระโปรงสีแดงสไตล์ยุโรปในยุคสมัยกลางดูสวยโอ่อ่าไปทั้งตัว สวมมงกุฎราชินี ท่าทางสง่างามยืนอยู่หน้ากระจก

“โอ้ย! วันนี้สาวในฝันช่างสวยเหลือเกิน! นี่น่าจะเป็นราชินีที่สวยที่สุดในประวัติศาสตร์แล้ว!”

“สาวในฝันเล่นเป็นราชินีไม่ใช่สโนว์ไวท์? ตามหลักนี่ไม่ถูกต้องนะ! เพราะสโนว์ไวท์เป็นผู้หญิงที่สวยกว่าราชินีอีก! บทราชินีเป็นเฉิงเสวี่ยไปแล้ว! แล้วใครเล่นเป็นสโนว์ไวท์?”

“นายยังไม่รู้อีกหรือไง! สโนว์ไวท์ก็คือเยี่ยหวั่นหวัน!”