บทที่ 193

แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี – บทที่ 193 โฉมหน้าที่แท้จริงของเจ้าหญิงสโนว์ไวท์ / บทที่ 194 คนสวยก็แบบนี้แหละ บทที่ 193 โฉมหน้าที่แท้จริงของเจ้าหญิงสโนว์ไวท์ / บทที่ 194 คนสวยก็แบบนี้แหละ โดย Ink Stone_Romance บทที่ 193 โฉมหน้าที่แท้จริงของเจ้าหญิงสโนว์ไวท์

นับว่างานแสดงศิลปะวัฒนธรรมจบลงอย่างราบรื่น ผู้บริหารที่มาตรวจต่างก็พึงพอใจเป็นอย่างมาก คณาจารย์และผู้บริหารโรงเรียนต่างโล่งใจ โปรแกรมถัดไปย่อมเป็นงานเลี้ยงอาหารมื้อค่ำ

นักเรียนทั้งหลายทยอยออกจากสถานที่

เพราะการแสดงของห้อง F เป็นรายการสุดท้าย เพื่อนนักเรียนหลายคนที่ร่วมแสดงเหมือนกันกับเยี่ยหวันหวั่นกำลังเก็บอุปกรณ์บนเวที

“ไปแล้ว ไปแล้ว! อาจารย์กับผู้บริหารไปกันหมดแล้ว!” ผู้หญิงอ้วนสูงวิ่งหอบแฮกๆ มาหลังเวทีและบอกข่าวแก่เฉิงเสวี่ย

เนื้อหาในละครเวทีของพวกเขาถูกอาจารย์พิจารณาอย่างเข้มงวด ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อครู่ภายใต้สถานการณ์ที่มีอาจารย์และผู้บริหารมากมายขนาดนั้นอยู่ในเหตุการณ์ด้วย พวกเขาไม่อาจทำอะไรบุ่มบ่ามได้ แต่ว่า…ตอนนี้ต่างออกไปแล้ว

เฉิงเสวี่ยส่งสายตาให้กับหญิงผมสั้น ผู้หญิงคนนั้นยิ้มอย่างรู้กัน ถือไมค์เดินขึ้นเวทีไปทันที “เพื่อนๆ ทุกคน อย่าเพิ่งรีบกลับ! ต่อไปยังมีไข่อีสเตอร์ด้วยนะ!”

เสียงของหญิงสาวดังขึ้นภายในห้องโถงใหญ่ ดึงดูดสายตาผู้ชมจำนวนไม่น้อยที่เดิมทีกำลังจะลุกขึ้นกลับออกไป

ไข่อีสเตอร์? ไข่อีสเตอร์อะไร?

เยี่ยหวันหวั่นที่กำลังเก็บอุปกรณ์บนเวทีเอียงศีรษะมองด้วยความฉงนไปยังหญิงสาวที่กำลังพูดอยู่

หญิงสาวคนนั้นเป็นพิธีกรในคืนนี้ และเป็นหนึ่งลูกสมุนของเฉิงเสวี่ย

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ นักเรียนทั้งหลายที่กระจายตัวเตรียมจะกลับออกไปพากันมองไปยังเวทีด้วยความสนใจใคร่รู้

“ไข่อีสเตอร์? ไข่อีสเตอร์อะไรเหรอ?”

“ไม่รู้สิ! ไม่ได้ดูหนังสักหน่อย ไม่เคยได้ยินว่ามีไข่อีสเตอร์ด้วยนะ!”

หญิงผมสั้นมองไปทางเยี่ยหวันหวั่นด้วยสีหน้าเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “ทุกคนอยากเห็น…โฉมหน้าที่แท้จริงของเจ้าหญิงสโนว์ไวท์ไหม?”

ผู้ชมไม่เข้าใจ “โฉมหน้าที่แท้จริงของเจ้าหญิงสโนว์ไวท์? หมายความว่าอะไร?”

“หมายถึงเยี่ยหวันหวั่นเหรอ?”

เยี่ยหวันหวั่นเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้ว

เธอรู้ว่าหลังจากเรื่องคราวก่อนเฉิงเสวี่ยไม่มีทางปล่อยเธอไปง่ายๆ แบบนี้แน่ แต่เรื่องกลั่นแกล้งเล็กๆ น้อยๆ ในโรงเรียน อย่างมากก็เป็นเพียงการสาดน้ำใส่ เอาหนูตายมาวางเหมือนก่อนหน้านี้ การละเล่นของเด็กๆ ที่รวมหัวกันแกล้งเธอพวกนั้น เธอไม่เคยใส่ใจ และไม่คิดจะเปลืองสมองกับเด็กแสบพวกนี้

ส่วนวันนี้ เธอเอาแต่คอยระวังซือเซี่ย

ขณะนี้การแสดงเสร็จสิ้นแล้ว เธอย่อมผ่อนคลายลงอย่างเต็มที่

จากนั้น พริบตาที่เสียงของหญิงผมสั้นคนนั้นจบลง เยี่ยหวันหวั่นที่ยืนอยู่กลางเวทีโดยไม่ทันระวังตัวก็ถูกน้ำถังหนึ่งสาดน้ำพรวดลงมาอย่างไม่อาจหลบได้ทัน

เยี่ยหวันหวั่นเปียกเหมือนหมาตกน้ำในทันที

“ฮ่าฮ่าฮ่าๆๆ ตลกจัง! นี่คือไข่อีสเตอร์เหรอ?” ผู้ชมด้านล่างเวทีทั้งส่งเสียงเชียร์ทั้งตบโต๊ะอย่างบ้าคลั่ง

ขาของเยี่ยหวันหวั่นแข็งทื่ออยู่กับที่ ใบหน้ามืดคล้ำ

ไม่ยอมจบใช่ไหม?

จะใช้วิธีการเดิมๆ อีกสักกี่ครั้งกัน?

หญิงผมสั้นเอ่ยขึ้นอย่างได้ใจ “เงียบหน่อยๆ! พวกเธอลองเดาดูสิว่า ที่สาดเมื่อกี้นี้คืออะไร?”

ได้ยินคำนี้ เยี่ยหวันหวั่นพลันนิ่งอึ้ง

ด้านล่างเวทีกลับฮือฮา

“หรือจะเป็นน้ำกรด?”

“หยุดเลย สาดน้ำกรดใส่ยัยตัวประหลาดนั่นก็เหมือนการทำศัลยกรรมน่ะสิ!”

“ขอเตือนพวกเธอสักหน่อย นี่ไม่ใช่น้ำธรรมดาๆ หรอกนะ!” หญิงผมสั้นเอ่ยเตือน

“ถ้าอย่างนั้นคงไม่ใช่รีมูฟเวอร์หรอกนะ?”

เมื่อหญิงสาวผมสั้นได้ยินคำพูดของฝูงชนก็รีบหัวเราะคิกคักเอ่ยว่า “เดาถูกแล้ว! คือน้ำยาล้างเครื่องสำอาง!”

เดิมทีใบหน้าของเยี่ยหวันหวั่นยังเต็มไปด้วยความไม่ยี่หระ แต่ก็เปลี่ยนไปเมื่อได้ยินประโยคนี้ รีบยกมือขึ้นบัง แต่ว่าช้าไปเสียแล้ว ของเหลวที่มีสถานะน้ำกับน้ำมันถังใหญ่ได้ถูกเทลงมา โดนศีรษะและใบหน้าของเธออย่างจัง