ตอนที่ 930
บทที่ 1973 ตอนนี้จบเห่แล้ว / บทที่ 1974 ก่อนพายุโหม
October 22, 2026
บทที่ 1973 ตอนนี้จบเห่แล้ว
เป่ยโต่วรู้ว่าเยี่ยหวันหวั่นคออ่อนดื่มไม่ได้ แต่นี่ดื่มเหล้าจนเมาปลิ้น…รู้ว่าตัวเองดื่มไม่ได้ก็ยังจะดื่มเหล้ามากขนาดนั้นอีก
“รอให้ผู้นำไป๋ได้สติก่อนแล้วค่อยคุยเถอะ”
หลังจากชายหนุ่มในวิดีโอคอลพูดจบ สายก็ตัดไป
“เวรแล้ว พี่เฟิงล่วงเกินนายแห่งอาชูร่าแล้วแน่ๆ แถมยังบอกว่านายแห่งอาชูร่าตายแล้วเอย บอกว่าเป็นภาพไว้อาลัยเอย ยังบอกด้วยว่านายแห่งอาชูร่าไม่นับเป็นตัวอะไรเลย เป็นแค่ลูกกระจ๊อก…จบแล้วๆ ตอนนี้จบเห่แล้ว!” เป่ยโต่วน้ำตานองหน้า ดื่มเหล้าจนเป็นเรื่องแล้ว!
ครั้งนี้นายแห่งอาชูร่าวิดีโอคอลมา ดีไม่ดีอาจมีการค้าใหญ่โตอะไรที่อยากร่วมมือกับพันธมิตรอู๋เว่ยของพวกเขาก็ได้ หนนี้คว้าน้ำเหลวแล้วแน่นอน!
สีหน้าของเยี่ยหวันหวั่นเต็มไปด้วยความเมามาย กวาดสายตามองฝูงชนก่อนแวบหนึ่ง จากนั้นก็นอนลงบนโซฟา ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
ไม่นานนัก เยี่ยหวันหวั่นก็ดำดิ่งสู่ห้วงนิทรา
รอจนเยี่ยหวันหวั่นหลับไปแล้ว เดิมทีพวกผู้อาวุโสใหญ่คิดจะจากไป ทว่ากุญแจสำหรับไขประตู เยี่ยหวันหวั่นกำไว้ในมือแน่น ชิวสุ่ยเสียเวลาอยู่นานก็ยังแงะกุญแจออกมาไม่ได้เลย
คนทั้งหลายมองตากันไปมา พากันถอนหายใจ ด้วยความจนปัญญาจึงทำได้เพียงนั่งลงกับที่ รอให้เยี่ยหวันหวั่นตื่น
….
ตอนเที่ยงของวันต่อมา ทันทีที่เยี่ยหวันหวั่นซึ่งอยู่บนโซฟาลืมตาขึ้นมา ศีรษะของผู้อาวุโสสามกับพวกเป่ยโต่วก็ปรากฏขึ้นในครรลองสายตาของเยี่ยหวันหวั่น
เยี่ยหวันหวั่นตกใจจนกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนโซฟาทันที
หลังจากเห็นชัดเจนแล้วว่าเป็นพวกเป่ยโต่ว จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“พวกนายทำอะไรกันน่ะ” เยี่ยหวันหวั่นจ้องมองทุกคนด้วยสายตางุนงง
“โอ้สวรรค์ พี่เฟิง ในที่สุดพี่ก็ตื่นแล้ว!” เป่ยโต่วจ้องเยี่ยหวันหวั่น สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
เยี่ยหวันหวั่นมุ่นคิ้วเล็กน้อย ในที่สุดก็นึกขึ้นได้แล้ว ดูเหมือนเมื่อคืนนี้ตัวเองจะลากพวกเป่ยโต่วมาดื่มเหล้าด้วยกัน แถมยังล็อคประตูไว้ ไม่ให้พวกเขาออกไป
“ฉัน…เมาเหรอ” เยี่ยหวันหวั่นมองทุกคนแล้วเอ่ยถาม
“พี่เฟิง นี่ยังจะมาสงสัยอีกเหรอ นั่นเป็นอาการเมาแน่นอน!” เป่ยโต่วรีบพูดขึ้นมา
ไม่ใช่แค่ดื่มจนเมาเท่านั้นนะ แถมยังขังพวกเขาไว้ ไม่ยอมให้พวกเขาออกไป
ทันใดนั้น ร่องรอยความอับอายก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเยี่ยหวันหวั่น มองจากท่าทางของพวกเป่ยโต่ว ดูเหมือนว่าจะไม่ได้นอนทั้งคืน
“หลังจากที่ฉันเมา มีอะไรเกิดขึ้นบ้างหรือเปล่า” เยี่ยหวันหวั่นถามด้วยความสงสัย
ผู้อาวุโสใหญ่กับพวกผู้อาวุโสสามสบตากันแวบหนึ่ง หลังจากดื่มจนเมาก็ลืมทุกอย่างไปจนหมดสิ้นเลยจริงๆ
“เป่ยโต่ว ทำไมจมูกนายบวมๆ ล่ะ” เยี่ยหวันหวั่นมองจมูกที่บวมแดงของเป่ยโต่ว แล้วเอ่ยถามไปตามสัญชาตญาณ
พอได้ยินคำพูดนี้ของเยี่ยหวันหวั่น เป่ยโต่วก็ตัวสั่น “พี่เฟิง หลังจากพี่เมาแล้ว นายแห่งอาชูร่าให้ผมช่วยห่มผ้าให้พี่ เพิ่งเข้าไปถึงข้างตัวพี่ พี่ก็ชกผมใส่ผมสองหมัดแล้ว”
เยี่ยหวันหวั่นผงะไป… เด็กน้อยผู้เคราะห์ร้าย
“นายแห่งอาชูร่าให้นายช่วยห่มผ้าให้ฉันงั้นเหรอ” เยี่ยหวันหวั่นพลันมีสติแจ่มใสขึ้นมา “นายจะบอกว่า เมื่อคืนนายแห่งอาชูร่ามาเหรอ”
“เปล่าครับ เป็นนายแห่งอาชูร่าวิดีโอคอลมาหาพี่” ชิวสุ่ยที่อยู่ด้านข้างเปิดปากอธิบาย
“วิดีโอคอลเหรอ ได้พูดอะไรบ้างไหม” เยี่ยหวันหวั่นรีบเอ่ยถาม
“พี่เฟิง ดึกขนาดนั้น นายแห่งอาชูร่ายังวิดีโอคอลมาหาพี่ ผมมั่นใจเลยว่าจะต้องมีการค้าใหญ่ที่อยากร่วมมือกับพวกเราพันธมิตรอู๋เว่ยแน่ แต่ว่า พี่เฟิงเมื่อคืนพี่ดื่มมากเกินไป และล่วงเกินนายแห่งอาชูร่าเข้าแล้ว!” เป่ยโต่วโพล่งขึ้นมา
“หา” เยี่ยหวันหวั่นร้อง
พอเป่ยโต่วพูดจบ สีหน้าของเยี่ยหวันหวั่นก็พลันแปรเปลี่ยน ตัวเองล่วงเกินซือเยี่ยหานเข้าแล้วงั้นเหรอ
“สรุปแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่” เยี่ยหวันหวั่นขมวดคิ้วถาม
“พี่เฟิง พอพี่เห็นนายแห่งอาชูร่าในวิดีโอคอล ก็บอกว่าเป็นภาพไว้อาลัย แถมยังบอกว่านายแห่งอาชูร่าก็แค่ลูกกระจ๊อกอะไรด้วย…” เป่ยโต่วแถลงไขในทันที