ตอนที่ 949
บทที่ 2011 กินไม่ไหวจะทำยังไง / บทที่ 2012 กำจัดกู่ได้แล้วสินะ
October 22, 2026
บทที่ 2011 กินไม่ไหวจะทำยังไง
“นี่คือ…” ซือเยี่ยหานยื่นมือที่แข็งทื่อออกไป หยิบกระดุมที่ห้อยอยู่ตรงคอหญิงสาวขึ้นมา น้ำเสียงแหบพร่า ผ่านไปเนิ่นนานกว่าจะเปล่งเสียงตัวเองออกมาได้ “กระดุมข้อมือเม็ดนี้ เธอโยนทิ้งไปแล้วไม่ใช่เหรอ”
วันนั้นเธอโกรธเสียขนาดนั้น พูดกับปากเองเลยว่าจะโยนทิ้งแล้ว
เยี่ยหวันหวั่นหลุบตามองกระดุมที่ห้อยอยู่บนลำคอของตัวเอง พอเห็นว่าซือเยี่ยหานพบเข้าแล้ว ใบหน้าก็ร้อนฉ่าโดยไร้สาเหตุอยู่บ้าง ตีสีหน้าบึ้งตึงแล้วเอ่ยอย่างอารมณ์เสีย “โยนทิ้งได้ไงล่ะ คุณน่ะมันจอมล้างผลาญ ดีร้ายยังไงก็จ่ายเงินซื้อมานะ…”
ทันทีที่เสียงของหญิงสาวสิ้นสุดลง โลกก็พลันหมุนกลับด้าน ตำแหน่งของคนทั้งสองสลับกัน วินาทีต่อมา จูบของชายหนุ่มที่ผสานไปด้วยความดุดันและการเสียการควบคุมหลังจากที่สะกดกลั้นมานาน ก็ประทับลงมาอย่างเร่าร้อนมาก เข้าช่วงชิงความหอมหวานทุกตารางนิ้วภายในโพรงปากของเธออย่างบ้าคลั่ง…
“โอ้…” เยี่ยหวันหวั่นพลันเบิกตากว้าง ยิ่งพอได้เผชิญหน้ากับอารมณ์รุกเร้ามอมเมาอันน่าหวาดหวั่น และดวงตาที่เจียนจะแดงฉานแล้วของชายหนุ่ม ทำให้จิตใจเธอหวาดผวาขึ้นมาในทันใด
โอ้ ยาถอนพิษชนิดนี้…ถ้าเธอกินเข้าไปน่ากลัวว่าจะกินไม่ค่อยไหว…
เมื่อครู่เยี่ยหวันหวั่นยังฮึกเหิมสำแดงเดชอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับใจเสาะขึ้นมาเสียแล้ว
เวลานี้ ถึงแม้แววตาที่ชายหนุ่มจ้องมองเธอจะดูบ้าคลั่งจนน่ากลัว แต่ว่า การกระทำกลับอ่อนโยนเป็นอย่างยิ่ง
เขาจับมือน้อยๆ ของหญิงสาวขึ้นมาด้วยความอ่อนโยน แล้วค่อยๆ วาบทาบลงบนตำแหน่งหัวใจของตัวเอง
เยี่ยหวันหวั่นสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจของชายหนุ่มที่เต้นเร็วสุดๆ ในทันใด กระทบเข้าหาฝ่ามือของเธอตุบๆ
ชายหนุ่มก้มหน้าลง ซุกเข้ากับซอกคอของหญิงสาว ลมหายใจถี่กระชั้น ขณะเดียวกันก็ลากมือของเธอมาที่ปกเสื้อของตัวเอง “หวันหวั่น ช่วยฉันที…”
เยี่ยหวันหวั่นตะลึงงัน!!!
จู่ๆ ยาถอนพิษก็เป็นแบบนี้ขึ้นมาถ้าเธอกินไม่ไหวขึ้นมาจะทำยังไง!
จู่ๆ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ไม่ใช่แค่ว่ามองเห็นกระดุมที่ห้อยอยู่บนคอเธอแล้วเหรอ?
“คุณ…คุณๆๆ…คุณก็ถอดเองสิ…ตัวคุณไม่มีมือเหรอไง!” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยงึมงำเสียงแผ่ว
แต่ซือเยี่ยหานกลับบอกว่า “เธอเคยพูดไว้ ขั้นตอนนี้ จำเป็นต้องให้เธอทำ เธอชอบขั้นตอนนี้”
เยี่ยหวันหวั่นถึงกับอึ้งไป “ปะ…เป็นไปไม่ได้! ฉันไม่มีทางพูดแบบนี้หรอก! คุณพูดมาให้ชัดๆ สิว่าฉันบริสุทธ์ดีงามและสวยใสน่ะ!”
เวรกรรม ถึงแม้จะไม่อยากยอมรับ แต่คำพูดแบบนี้มีแนวโน้มว่าเธอจะพูดมันออกมาจริงๆ…
เธออยากรู้ขึ้นเรื่อยๆ แล้วว่าสรุปแล้วในปีนั้นเธอไปคบกับซือเยี่ยหานได้ยังไง
“โอ้ งั้นเหรอ…ตอนนั้น…เป็น…เป็นฉันรุกก่อนเหรอ คงไม่ใช่ว่าฉันบังคับครอบครองคุณใช่ไหม” เยี่ยหวันหวั่นพลันเป็นกังวลกับอุปนิสัยของตัวเองขึ้นมาแล้ว ฉากละครน้ำเน่าชิงรักหักสวาทก็ผุดขึ้นมาในสมอง
สีหน้าซือเยี่ยหานชะงักค้างไปเล็กน้อย คล้ายจะย้อนทวนความทรงจำ ผ่านไปสักพักจึงพูดขึ้นว่า “ใช่”
เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออกแล้ว เฮอะๆ ใช่จริงๆ ด้วย…
ซือเยี่ยหานเอ่ยต่อไปว่า “จากการแสดงออกที่เห็น เธอเป็นฝ่ายรุกก่อนจริงๆ และเป็นเธอที่บังคับครอบครองฉัน…”
เวรกรรม!
เยี่ยหวันหวั่นปิดหน้าอย่างเงียบเชียบ “โอ๊ะ เดี๋ยวนะ อะไรที่เรียกว่าจากการแสดงออกที่เห็น งั้นในความเป็นจริงล่ะ”
ซือเยี่ยหานเอ่ยแล้วนิ่งไป… “ในความเป็นจริง…”
ในความเป็นจริง เธอไม่เคยรู้เลยว่า ตั้งแต่ต้นจนจบเป็นเขาที่ตั้งใจตะล่อมหลอกล่อเธอ
รู้อยู่แล้วว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ก็ต้องการเธอเหลือเกิน อยากรั้งเธอไว้เหลือเกิน อยากครอบครองเธอเหลือเกิน…
“ในความเป็นจริงเป็นยังไงกันล่ะ” เยี่ยหวันหวั่นทำตาโต ถามซักไซ้ด้วยความอยากรู้
วินาทีต่อมา คำตอบที่เธอได้รับ คือจูบที่ทาบทับลงมาของชายหนุ่ม ทำให้เธอลืมเลือนไปในชั่วพริบว่าตัวเองอยากถามอะไร
ร่างของหญิงสาวถูกอุ้มขึ้นมา ค่อยๆ วางลงบนเตียงที่อ่อนนุ่ม มือถูกลากจูง…
ม่านเตียงสีขาวโรยตัวลงมา แจกันดอกกุหลาบตรงหัวเตียงโยกไหวเอนเอียง ความเยือกเย็นในดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นร้อนแรง
หวันหวั่น ต่อให้สักวันหนึ่งความทรงจำของเธอกลับคืนมา ฉันก็จะทำให้เธอลืมเขาอีกครั้ง ทำให้เธอลืมเขาเป็นครั้งที่สอง…
…………………………………………….