บทที่ 205

แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี – บทที่ 205 ปีศาจชั่วร้ายที่มีเสน่ห์ทำให้คนหลงใหล / บทที่ 206 เชื่อไหมว่าผมจะถอดกางเกงด้วย? บทที่ 205 ปีศาจชั่วร้ายที่มีเสน่ห์ทำให้คนหลงใหล / บทที่ 206 เชื่อไหมว่าผมจะถอดกางเกงด้วย? โดย Ink Stone_Romance บทที่ 205 ปีศาจชั่วร้ายที่มีเสน่ห์ทำให้คนหลงใหล

“อาๆๆ! แม่เจ้า! หล่อ… หล่อมากเลย!”

“ยิ่งกว่าหล่ออีก! นี่เกินขอบเขตของมนุษย์แล้ว! นี่มันผิดธรรมดาเกินไป!”

“ที่สำคัญคือออร่า! ออร่า! พระเจ้า! ฉันโดนความหล่อจนเวียนหัว!”

………

บทที่เห็นภาพนอกหน้าต่าง เยี่ยหวั่นหวันแข็งไปทั่งตัวอยู่ตรงนั้น เสียงกรี๊ดข้างหูห่างไกลเธอออกไปในพริบตา เหลือเพียงแค่ความวังเวง เหลือเพียงแค่ผู้ชายที่เห็นตรงหน้า

ใบหน้าเย็นชาห่างเหินที่สมบูรณ์แบบของชายหนุ่มนั้นไม่มีตำหนิเลยสักนิดเดียว เขาเดินอย่างช้าๆ เข้ามาท่ามกลางลมฝนภายใต้ร่ม เหมือนปีศาจตัวใหญ่ที่อยู่ในถ้ำมาเป็นพันปี รูปร่างหน้าตาเหมือนปีศาจชั่วร้ายที่มีเสน่ห์ทำให้คนหลงใหล จู่ๆ ก็มาเกิดบนโลกมนุษย์

แม่เจ้าโว้ย!

เธอเห็นอะไร?

ซือ…ซือเยี่ยหาน

ปฏิกิริยาตอบสนองแรกของเยี่ยหวั่นหวันคือตกตะลึงในความงามของปีศาจตัวใหญ่ ปลาบปลื้มหลงใหล

ปฏิกิริยาที่สองคือ: แย่แล้ว! วันนี้ของปีหน้าคือวันตายของเธอ!

แย่แล้ว! ทำไม! ทำไมจู่ๆ ซือเยี่ยหานถึงมาปรากฏตัวที่โรงเรียนล่ะ!

ตัวเธอยังสวมเสื้อของผู้ชายคนอื่นอยู่ด้วย แล้วข้างเธอยังมีผู้ชายเปลือยนั่งอยู่อีก!

ภาพนี้ ให้เธอตายร้อยครั้งก็ไม่พอ!

เธอใกล้จะเป็นบ้าไปแล้ว

“ฉันโดนคุณทำร้ายขนาดนี้แล้วคนเลว!” เยี่ยหวั่นหวันพูดไปมือก็รีบถอดเสื้อผ้าออกจากตัวมา

แต่ เห็นได้ชัดว่าสายไปแล้ว

ตำแหน่งที่เธอนั่งอยู่ใกล้ประตู เธอมั่นใจได้ว่า สายตาเมื่อกี้นั้น ซือเยี่ยหานต้องเห็นเธอแล้ว พฤติกรรมตอนนี้ดูพยายามปกปิด เหมือนโจรที่รู้สึกผิด

ซือเซี่ยที่อยู่ข้างๆ ถอนสายตาออกมาจากตัวซือเยี่ยหาน มองดูเสื้อผ้านั้นที่ถูกเธอถอดออก สีหน้าไม่ดีขึ้นมาทันใด “เธอกลัวเขาขนาดนี้?”

เยี่ยหวั่นหวันเหลือบมองเขา “ฉันกลัวเขา? คุณล้อเล่นหรือเปล่า? เขาเป็นพ่อฉัน!”

ทุกครั้งที่เห็นเขา อดไม่ได้ที่เธออยากจะคุกเข่าเรียกเขาว่าเสด็จพ่อ!

ซือเซี่ย “…”

เวลานี้ นักเรียนห้อง A ก็เห็นซือเยี่ยหานแล้ว ลูกตาลูกสองลูกแทบจะทะลักออกมาแล้ว

“สุดยอด! คนนี้เป็นใคร? เป็นใครๆๆ! นี่ช่าง…หล่อมากเหลือเกิน! ทำไมถึงได้มาอยู่ที่โรงเรียนพวกเรา?”

“ดูจากอายุแล้วไม่น่าจะเป็นผู้ปกครองของนักเรียนเลย! มาหาผู้บริหารหรือ?”

“ไม่รู้สิ ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย! วันนี้มันวันพิศษอะไรเนี่ย คนหน้าตาดีมากันทีละคนเลย ข้าศึกส่งไพร่พลออกมาบุกเป็นจังหวะเลย!”

“ขอร้องล่ะ ไม่ว่าจะเป็นเดือนโรงเรียนคนก่อน หรือเดือนโรงเรียนตอนนี้ หน้าตาดีเทียบกับไม่ได้กับคนนี้เลยจริงไหม? คนนี้ไม่เพียงแต่หล่อ อีกทั้งออร่ายังดูน่ากลัวด้วย! ที่มาที่ไปต้องไม่ธรรมดาแน่!”

“แม่เจ้าช่างน่าสงสัยเกินไปแล้ว! ตกลงเป็นใครกันแน่?”

“เหมือนจะเดินไปทางห้อง F แล้ว…”

บทที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันอย่างออกรสชาติ เฉินเมิ่งฉีอึ้งไปหมด นัยน์ตาเต็มไปด้วยความมัวเมาและไม่อยากจะเชื่อ

ซือ… ซื่อเยี่ยหาน…

เขามาที่โรงเรียน!

เมื่อก่อนบทที่ยังไปมาหาสู่กับเยี่ยหวั่นหวัน เธอยังโชคดีได้เจอหน้าซือเยี่ยหานบ้าง

แต่ว่า ตั้งแต่ครั้งนั้นที่เธอติดต่อกู้เยว่เจ๋อเพื่อช่วยเยี่ยหวั่นหวันหนีออกมา แล้วปรากฏว่าล้มเหลว เธอก็ไม่มีโอกาสเจอหน้าซือเยี่ยหานอีกเลย

ไม่ว่าเธอจะกระตุ้นให้เยี่ยหวั่นหวันนัดซือเยี่ยหานออกมายังไง ยัยโง่นั่นก็ไม่โดนหลอก

เวลาผ่านมานานขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขา

วินาทีที่เห็นชายหนุ่ม เดิมทีความหวังเพียงริบหรี่ที่ดับลงแล้วกุดไฟติดขึ้นมาในพริบตา!

ซ่งจื่อหางถือว่าเป็นใคร เยี่ยมู่ฝานถือว่าเป็นใคร ซือเซี่ยถือว่าเป็นใคร?

ผู้ชายแบบนี้…