ตอนที่ 989
บทที่ 2091 สรุปแล้วเกี่ยวข้องกันยังไง / บทที่ 2092 สุดท้ายกลับว่างเปล่า
October 22, 2026
บทที่ 2091 สรุปแล้วเกี่ยวข้องกันยังไง
นั่นคือแหวนที่แสดงถึงอำนาจสูงสุด หลังจากผู้นำของเดธโรสตาย กลับไม่พบแหวนวงนั้นอยู่บนร่าง
จี้ซิวหร่านขมวดคิ้วนิดๆ แหวนคู่นั้น ตกมาอยู่ในมือของอู๋โยวได้ยังไง
สิ่งเดียวที่จี้ซิวหร่านรู้ ก็คือผู้นำของเดธโรสรุ่นก่อน มีความเกี่ยวข้องบางอย่างกับตระกูลเนี่ย ดูเหมือนว่าจะเป็นญาติห่างๆ
ในศึกครั้งนั้น ตระกูลเนี่ยกลับสวมบทผู้ผดุงความยุติธรรม มีส่วนรวมในการปฏิบัติการกวาดล้างเดธโรส
“เรื่องพวกนี้ สรุปแล้วเกี่ยวข้องกันยังไง สื่อถึงอะไรกัน…”
จี้ซิวหร่านพึมพำ ใบหน้าซีดขาวยิ่งกว่าเดิม
พอเห็นดังนั้น ไห่ถังเห็นก็มีสีหน้าร้อนใจอยู่บ้าง “ซิวหร่าน ไม่ต้องคิดแล้ว พักผ่อนก่อนเถอะ…”
ร่างกายของผู้ชายคนนี้ เดิมทีก็เริ่มคุมไว้ไม่ไหวแล้ว
“มีกระดาษกับปากกาไหม”
จี้ซิวหร่านเอ่ยถาม
“มีน่ะมี แต่ซิวหร่าน ร่างกายของคุณ…”
ใบหน้าของอาเฉินเต็มไปด้วยความกังวล
“ไม่เป็นไร เอากระดาษกับปากกามาให้ฉัน” จี้ซิวหร่านสั่ง
พออาเฉินได้ยินก็ถอนหายใจ ในใจเขารู้ดี เรื่องที่จี้ซิวหร่านตัดสินใจไปแล้วไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงได้
ด้วยความจนปัญญา อาเฉินจึงทำได้แค่ไปหยิบกระดาษกับปากกามา
“คนลึกลับ…แหวน สายหลัก…สามอย่างนี้ สรุปแล้วเกี่ยวข้องกันยังไง”
จี้ซิวหร่านถือปากกาไว้ เขียนคำถามลงไปบนกระดาษที่ออกเหลืองๆ แล้วอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้ ภัยคุกคามอย่างหนึ่งของอู๋โยวคือกลุ่มสหพันธ์วิทยายุทธ์ อีกอย่างก็คือสายหลัก
พูดให้ถูกคือ เป็นคนลึกลับรายนั้นที่สามารถเข้าออกสายหลักได้อย่างอิสระเสรี
คนลึกลับสนใจแหวนที่อยู่ในมือของอู๋โยว ดังนั้นเธอถึงได้ถูกไล่ล่า
ในขั้นนี้สรุปได้ว่า ภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดยังคงเป็นชายลึกลับคนนั้น
กลุ่มสหพันธ์วิทยายุทธ์อยู่ในที่แจ้ง แต่คนลึกลับกลับอยู่ในมุมมืด ราวกับอสรพิษตัวหนึ่งที่เย็นชาอำมหิต
หลังจากเขียนความเชื่อมโยงลงบนกระดาษไปทีละขั้นๆ แล้ว จู่ๆ สีหน้าของจี้ซิวหร่านก็แปรเปลี่ยน
เรื่องราวบางอย่างในอดีต ผุดวาบขึ้นมาในใจ
“หรือว่าจะเป็น…”
จี้ซิวหร่านขมวดคิ้วแน่น ดวงตาฉายแววตกตะลึงแวบหนึ่ง
ไห่ถังจ้องมองจี้ซิวหร่าน คิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพบว่า กระดาษเหลืองหนาๆ ที่จี้ซิวหร่านขีดเขียนไว้เต็มไปหมด พลันถูกฉีกเป็นชิ้นๆ แล้ว
จากนั้น มุมปากของจี้ซิวหร่าน ก็มีเลือดสดๆ ไหลซึมออกมาอย่างน่าตกใจ
“ซิวหร่าน!”
ไห่ถังประคองจี้ซิวหร่านไว้
ผู้ชายคนนี้ กำลังผลาญชีวิตตัวเองอยู่ เขาทำเพื่ออะไรกันแน่ แม้แต่ชีวิตตัวเองก็ไม่สนใจแล้วเหรอ!
“ไห่ถัง จี้หวง!”
ในเวลานี้ อาจารย์หลี่พุ่งเข้ามา แล้วรีบเอ่ยขึ้นว่า “มีไอ้หนุ่มคนหนึ่งชื่อซือเซี่ย เพิ่งเข้ามาได้ไม่นาน รับไม่ได้ที่ตัวเองถูกคุมขังไว้ในคุก คิดจะว่ายน้ำหนี นายว่าบังเอิญไปไหม ระหว่างที่เขากำลังหลบหนี ไม่น่าเชื่อว่าจะไปพบคลังทรัพยากรของกลุ่มสหพันธ์วิทยายุทธ์เข้า ข้างในมียาอยู่เยอะแยะเลย!”
“อาจจะ…ไม่มีประโยชน์แล้ว”
ไห่ถังเผยสีหน้าซับซ้อน “ร่างกายของซิวหร่าน…พึ่งแค่ยาอย่างเดียว บางที…อาจจะยื้อเอาไว้ไม่ได้แล้ว อาจารย์หลี่ คุณน่าจะรู้ดีกว่าฉันนะ”
พอได้ยินคำพูดนี้ของไห่ถัง สีหน้าของทุกคนในห้องต่างก็หม่นหมองลงอย่างรวดเร็ว
เป็นอย่างที่ไห่ถังพูดจริงๆ ร่างกายของจี้ซิวหร่านเริ่มมีอาการดื้อยาแล้ว ร่างกายของเขาทรุดโทรมลงอย่างสาหัส แม้ว่าจะไม่มีอาการดื้อยา ทว่าผลข้างเคียงจากตัวยา ก็เพียงพอที่จะเอาชีวิตของจี้ซิวหร่านได้แล้ว
จี้ซิวหร่านสูดหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็หยิบกระดาษกับปากกาขึ้นมาอีกครั้ง เขียนถ้อยคำลงไปหนึ่งย่อหน้าใหญ่ จากนั้นก็พับทบกัน แล้วซุกไว้ในอกเสื้อ
“ขอบใจทุกคนที่อยู่เคียงข้างกันมานานหลายปี”
จี้ซิวหร่านมองดูทุกคน ด้วยใบหน้าที่ฉาบรอยยิ้มที่ราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิไว้
————————————————————————
บทที่ 2092 สุดท้ายกลับว่างเปล่า
บนเกาะอันโดดเดี่ยว ทุกวันจะมีเจ้าหน้าที่ล่องเรือมาหลายครั้ง เพื่อจัดเตรียมอาหารให้คนทั้งหมดบนเกาะ
ในเรือนจำที่ตัดขาดจากโลกภายนอกแห่งนี้ ในช่วงเวลาครึ่งเดือนที่ผ่านมา จี้หวงอยู่ในคลังทรัพยากรที่ซือเซี่ยค้นพบตามลำพังมาโดยตลอด ไม่เคยออกมาเลยสักก้าว