บทที่ 2093 แม่ครับผมหิว / บทที่ 2094 ตาใหญ่จ้องตาเล็ก

บท​ที่​ ​2093​ ​แม่​ครับผม​หิว

ครึ่ง​เดือน​ผ่าน​ไป

ณ​ ​พันธมิตร​อู๋​เว​่ย

เยี​่ย​หวัน​หวั่น​โยน​เอกสาร​ใน​มือ​ไป​ด้าน​ข้าง​ ​ใน​ดวงตา​ฉายแวว​หนาวเหน็บ​อยู่​เนืองๆ

นาน​เกินไป​แล้ว​ ​คนที​่​หายตัว​ไป​พวก​นั้น​เหมือน​เหือดหาย​ไป​จาก​โลก​มนุษย์​แล้ว​ไม่มี​ผิด​ ​ไม่​ปรากฏตัว​อีก​เลย

พันธมิตร​อู๋​เว​่ย​แทบจะ​ส่ง​หน่วย​ข่าวกรอง​ที่​ยอดเยี่ยม​ที่สุด​ออก​สืบหา​อย่าง​ลับ​ๆ​ ​แล้ว​ ​แต่​ผ่าน​มานาน​หลาย​วัน​ขนาด​นี้​ ​กลับ​ไม่​พบ​เบาะแส​ใดๆ

บ่าย​วันนั้น​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ได้รับ​สาย​จาก​ซือ​เยี​่ย​หาน

“​เกาะเล็ก​ๆ​ ​เหรอ​ ​หมายความว่า​ยังไง​”

เยี​่ย​หวัน​หวั่น​มีสี​หน้า​สงสัย

ซือ​เยี​่ย​หาน​ที่อยู่​ใน​สาย​บอกว่า​ ​อาชู​ร่า​ค้นพบ​เกาะ​กลาง​ทะเล​แห่งหนึ​่ง​ ​ใน​น่านน้ำ​ที่อยู่​ค่อนข้าง​ห่างไกล​จาก​รัฐ​อิสระ

เกาะ​กลาง​ทะเล​แบบนี้​ ​ที่ไหน​ก็​มีทั​้ง​นั้น​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ไม่รู้​สึก​ว่า​มี​อะไร​ผิดปกติ

“​รอบ​ๆ​ ​เกาะ​มี​คน​คอย​เฝ้า​อยู่​”

ซือ​เยี​่ย​หาน​บอก

พอสิ​้น​เสียง​ของ​ซือ​เยี​่ย​หาน​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ก็​ขมวดคิ้ว​จน​กด​ลึก

ถ้า​เป็น​แค่​เกาะ​กลาง​ทะเล​ ​นั่น​ก็​ไม่มี​อะไร​แปลก​หรอก​ ​แต่​ถ้า​…​เป็น​เกาะ​กลาง​ทะเล​ที่​มี​คน​คอย​เฝ้ายาม​ ​นั่น​ผิดปกติ​แล้ว​แน่นอน

“​มี​คน​คอย​เฝ้ายาม​…​ดังนั้น​ ​ความหมาย​ของ​คุณ​คือ​ ​คน​พวก​นั้น​ที่​หายตัว​ไป​จาก​รัฐ​อิสระ​ก่อนหน้านี้​ ​ถูกจับ​ไป​ไว้​ที่​เกาะ​นั้น​หมด​เลย​ใช่ไหม​”​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​รีบ​เอ่ย​ถาม

“​ก็​ไม่แน่​”​ ​ซือ​เยี​่ย​หาน​ที่อยู่​ปลาย​สาย​เอ่ย​ตอบ

เยี​่ย​หวัน​หวั่น​เงียบ​ไป​ครู่หนึ่ง​ ​ที่​ซือ​เยี​่ย​หาน​พูด​ก็​มีเหตุผล​ ​มี​ความเป็นไปได้​เหมือนกัน​ที่​กลุ่ม​อำนาจ​บาง​กลุ่ม​จะ​ใช้​เกาะ​กลาง​ทะเล​เป็น​คลัง​ทรัพยากร​ ​และ​เป็นไปได้​ว่า​อาจจะ​ขุดเจาะ​อะไร​บางอย่าง​อยู่

แต่​ ​ไม่ว่า​ยังไง​ก็ตาม​ ​จำเป็นต้อง​ไป​ตรวจสอบ​ให้​ชัดเจน​เสียก่อน​ ​ไม่​ง่าย​เลย​กว่า​จะ​ได้​เบาะแส​มีค่า​บางอย่าง

“​คุณ​เก้า​ ​มัน​อยู่​ที่ไหน​ ​คุณ​บอก​ฉัน​มา​หน่อย​”​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ถาม

ทว่า​หลังจากนั้น​ ​ซือ​เยี​่ย​หาน​กลับ​เงียบ​ไป

“​บอก​มาสิ​”​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ขมวดคิ้ว

“​หลังจาก​ตรวจสอบ​ชัดเจน​แล้ว​ ​จะ​มาบ​อก​เธอ​”​ ​ซือ​เยี​่ย​หาน​ตอบ

เยี​่ย​หวัน​หวั่น​รู้แก่ใจ​ดี​ ​ซือ​เยี​่ย​หาน​ทำ​แบบนี้​เพราะ​ห่วง​ว่า​เธอ​มี​จะ​มี​อันตราย​ ​ถ้า​เกาะ​กลาง​ทะเล​แห่ง​นั้น​เป็น​สถานที่​คุมขัง​จริง​ ​จะ​ต้อง​อันตราย​มาก​แน่

เพียงแต่​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​กลับ​ไม่ต้องการ​ให้​ซือ​เยี​่ย​หาน​แบกรับ​ทุกอย่าง​เอาไว้​เอง​ ​ถึง​ยังไง​ซะ​ ​คนที​่​ต้องการ​ตรวจสอบ​ใน​ตอนแรก​ก็​คือ​เธอ​ ​ไม่ใช่​ซือ​เยี​่ย​หาน

อย่างไรก็ตาม​ ​ด้วย​ความเข้าใจ​ที่​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​มีต​่อ​ซือ​เยี​่ย​หาน​ ​เกรง​ว่า​ไม่ว่า​เธอ​จะ​เค้น​ถาม​ยังไง​ ​ซือ​เยี​่ย​หาน​ก็​ไม่มีทาง​พูดมาก​ไป​กว่านี​้​แน่​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ก็​ขี้เกียจ​จะ​เปลือง​น้ำลาย​แล้ว​เหมือนกัน

“​ถัง​ถัง​เป็น​ยังไง​บ้าง​ ​คุ้น​กับ​การ​อยู่​กับ​คุณ​หรือยัง​”​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ถาม

“​เขา​คิดถึง​เธอ​แล้ว​”​ ​ซือ​เยี​่ย​หาน​ตอบ

เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ยัง​ไม่ได้​ทัน​ได้​พูด​อะไร​ ​ซือ​เยี​่ย​หาน​ก็​พูด​ขึ้น​มา​อีกครั้ง​ ​“​ฉัน​ก็​ด้วย​”

เยี​่ย​หวัน​หวั่น​อึ้ง​ไป​เล็กน้อย

ทำไม​ถึง​รู้สึก​ว่า​พัฒนาการ​ด้าน​อารมณ์​ของ​เขา​เพิ่มขึ้น​กัน​นะ

“​ไม่น่า​จะ​เป็น​แบบนี้​สิ​…​ถัง​ถัง​สอน​คุณ​พูด​เหรอ​”​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ถาม​จี้​ใจ

ซือ​เยี​่ย​หาน​เงียบ​ไป

เงียบ​อยู่​ครู่หนึ่ง​ ​ซือ​เยี​่ย​หาน​จึง​เอ่ย​ว่า​ ​“​ทาง​นี้​มี​ประชุม​ต่อ​ ​เดี๋ยว​ค่ำ​ๆ​ ​จะ​โทร​หา​”

พอ​ซือ​เยี​่ย​หาน​พูด​จบ​ก็​วางสาย​ไป​ทันที

เยี​่ย​หวัน​หวั่น​วางมือ​ถือ​ลง​บน​โต๊ะ​ ​คาง​เกย​หลัง​มือ​ ​หรือว่า​ถูก​ตัวเอง​จับได้​ ​เลย​ลนลาน​ขึ้น​มา

พ่อ​ลูกคู่​นี้​ ​ดูเหมือน​จะเข้า​กันได​้​ไม่เลว​เลย

ด้วย​นิสัย​ของ​สอง​พ่อ​ลูก​แล้ว​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่นกลัว​ว่า​ทั้งวัน​พวกเขา​จะ​คุย​กัน​แค่​ไม่​กี่​ประโยค

ถ้า​ไม่มี​การ​พูดคุย​แลกเปลี่ยน​ความคิด​ ​จะ​บ่ม​เพาะ​ความรู้สึก​ได้​ยังไง​…

ในเวลานี้​เอง​ ​มือถือ​ของ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ก็​ดัง​ขึ้น​อีกครั้ง​ ​เป็น​วิดีโอ​คอล​จาก​ถัง​ถัง

ดังนั้น​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​จึง​กด​รับ​วี​ดิ​โอค​อล

ถัง​ถัง​อยู่​ใน​ชุดนอน​ ​นั่ง​อยู่​ใน​ห้องรับแขก​ ​และ​ด้านหลัง​ห้องรับแขก​ ​ก็​คือ​ห้องครัว

ใบหน้า​ของ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​เต็มไปด้วย​ความแปลกใจ​ ​ซือ​เยี​่ย​หาน​ลง​ครัว​เอง​งั้น​เหรอ​?​!

เธอ​ไม่ได้​มอง​ผิด​ไป​ใช่ไหม​ ​ซือ​เยี​่ย​หาน​กับ​งาน​ครัว​ ​ดู​ยังไง​ก็​เหมือน​จะเข้า​กัน​ไม่ได้​เลย​!

————————————————————-

บท​ที่​ ​2094​ ​ตา​ใหญ่​จ้อง​ตา​เล็ก

เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ขยี้ตา​ตาม​สัญชาตญาณ​ ​และ​สุดท้าย​ถึง​พบ​ว่า​ ​ตัวเอง​ไม่ได้​ตาฝาด​ไป​จริงๆ

ไม่​ถูก​สิ​…