ตอนที่ 1017
บทที่ 2147 นายแห่งอาชูร่ามาแล้ว / บทที่ 2148 เสือยังไงก็เป็นเสือ
October 22, 2026
บทที่ 2147 นายแห่งอาชูร่ามาแล้ว
“ไป!”
เมื่อผู้อาวุโสคนหนึ่งของตระกูลเนี่ยเห็นสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ก็ตะโกนขึ้นมาทันที
จากนั้น คนกว่าสิบคนก็เข้าโจมตีเยี่ยหวันหวั่น
“พวกแกทุกคน…สมควรตาย!”
แม้ต้องเผชิญหน้ากับคนกว่าสิบคน แต่เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่ถอย ใช้กริชหักครึ่งที่คีบไว้ในมือเป็นอาวุธสังหาร
เพียงกะพริบตาไม่กี่ครั้ง ก็มีคนบาดเจ็บล้มตายไปมากมาย สุดท้ายก็ไม่ทีใครกล้าที่จะเข้าใกล้เยี่ยหวันหวั่นแล้ว
“นี่…นี่เป็นไปได้ยังไงกัน…”
ผู้อาวุโสคนหนึ่งของตระกูลเนี่ยจ้องมองเยี่ยหวันหวั่น ด้วยสีหน้าประหลาดใจอย่างยิ่ง พลังยุทธ์อันสุดยอด! เธอฟื้นฟูกลับคืนมาได้แล้วเหรอ?!
ไม่ถูกสิ…ต่อให้เป็นช่วงรุ่งโรจน์ที่สุดของเนี่ยอู๋โยว ก็ไม่ได้น่าหวาดหวั่นถึงขนาดนี้ เธอก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองในอดีตไปแล้ว หรือว่า…ตัวเธอในอดีตจะปกปิดมันเอาไว้กันแน่?!
“พวกเราบุกเข้าไปพร้อมกัน ฆ่ามันซะ!”
เนี่ยหลิงหลงตะคอกเสียงเย็น
คนของตระกูลเนี่ยยังไม่ทันมีปฏิกิริยาตอบสนอง น้ำเสียงเยียบเย็นเข้าไปถึงในกระดูก ราวกับแว่วมาจากส่วนลึกของรัตติกาลอันมืดมิด ทำให้คนหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง
“จะบุกเข้ามาพร้อมกันเหรอ”
ขณะที่เสียงแว่วดังขึ้น คนหลายร้อยคนก็ค่อยๆ เดินเข้ามาจากหัวมุมถนน คนที่นำหน้ามา เสมือนเป็นหนึ่งเดียวกับรัตติกาล ทั้งร่างเปี่ยมด้วยไอพิฆาตที่ทำให้คนอกสั่นขวัญแขวน เป็นความดุร้ายที่ไม่เคยพบเห็นที่ไหนมาก่อน
ที่อยู่ด้านข้าง คือผู้อาวุโสใหญ่ของพันธมิตรอู๋เว่ยที่นำทีมผู้อาวุโสทั้งหลาย หัวหน้าสาขาอีกสิบกว่าคน อีกทั้งพวกเป่ยโต่วและชีซิงเดินเข้ามา
เมื่อมองเห็นชายหนุ่ม ความเหี้ยมหาญกระหายเลือดในดวงตาของเยี่ยหวันหวั่น ถึงได้เจือจางลงบ้าง
“นายแห่งอาชูร่า!”
หลังจากมองเห็นนายแห่งอาชูร่า ผู้อาวุโสตระกูลเนี่ยหลายคนก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ ทำไมถึงมากันเร็วขนาดนั้น…
ใช่ พวกเขาคำนวณพลาดไปแล้ว
แผนการที่วางไว้แต่เดิมคือ พอเนี่ยอู๋หมิงถูกพิษ ก็จะสามารถสยบเขาลงได้อย่างรวดเร็ว ส่วนเนี่ยอู๋โยวก็ไม่ควรค่าให้เอ่ยถึง เมื่อฆ่าสองพี่น้องไปแล้ว ต่อให้อาชูร่าบุกมาหาถึงหน้าประตู ตระกูลเนี่ยก็ไม่หวั่นเกรง
ทว่า ใครจะไปคาดคิดว่า เนี่ยอู๋หมิงคนนั้นที่เดิมทีก็เป็นสัตว์ประหลาดอยู่แล้ว พอถูกพิษร้าย กลับยังคงระเบิดพลังต่อสู้อันแกร่งกล้าออกมาได้ ถึงขั้นที่ต่อให้สบไปแล้ว ก็ยังคงอาศัยจิตตานุภาพที่ไม่อาจอธิบายได้ยืนหยัดปกป้องน้องสาวของเขาต่อไป…
ไม่ง่ายเลยกว่าจะจัดการเนี่ยอู๋หมิงได้ แถมเนี่ยอู๋โยวก็ดันฟื้นฟูพลังยุทธ์อันสุดยอดได้อีก ถ่วงเวลาพวกเขาไว้จนนายแห่งอาชูร่ามา!
เวลานี้ ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาเยี่ยหวันหวั่น ถอดเสื้อของตัวเองออก คลุมลงบนร่างเยี่ยหวันหวั่น สองตาเยือกเย็นเหมือนน้ำแข็ง มองดูฝ่ามือที่บาดเจ็บของเยี่ยหวันหวั่น
จากนั้น ชายหนุ่มก็คว้าฝ่ามือของเยี่ยหวันหวั่นขึ้นมาอย่างนุ่มนวล “เจ็บไหม”
เยี่ยหวันหวั่นส่ายหน้าตามสัญชาตญาณแทบจะในทันที
“รีบ…พาพี่ฉันไปส่งโรงพยาบาล!”
พอเยี่ยหวันหวั่นได้สติกลับมา ก็เอ่ยด้วยความร้อนรน
“พาตัวไปแล้ว” ชายหนุ่มตอบ
เยี่ยหวันหวั่นหันกลับไปมอง เนี่ยอู๋หมิงถูกพาตัวออกไปแล้วจริงๆ
ชายหนุ่มหมุนกายกลับมา มองดูเนี่ยหลิงหลงและคนตระกูลเนี่ย
“ฆ่าทิ้งให้หมด”
ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็น
เมื่อน้ำเสียงสงบราบเรียบเปล่งออกมา คนของอาชูร่าก็ล้อมกรอบเข้ามา ปิดล้อมคนทั้งหมดไว้ ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็ยากที่จะหนีรอดไปได้
“รอเดี๋ยว”
เยี่ยหวันหวั่นมองชายหนุ่ม “นี่เป็นสาเหตุที่เกิดขึ้นจากตัวฉันในตอนนั้น…ให้ฉันรับผิดชอบผลลัพธ์นี้เองเถอะ ได้ไหม”
ความเคียดแค้นในหัวใจของเยี่ยหวันหวั่น ไม่อาจสงบลงได้ ในสมองมีเพียงฉากที่เนี่ยอู๋หมิงทุ่มเทกำลังทั้งหมดเพื่อยื้อโอกาสรอดชีวิตให้ตัวเอง…
เธอเป็นน้อง…ความแค้นของพี่ชาย เธอจะเป็นคนทวงคืน!
ถ้าตัวเธอในปีนั้นไม่พาเนี่ยหลิงหลงกลับมาที่ตระกูลเนี่ย แล้วจะชุบเลี้ยงลูกเสือลูกตะเข้ขึ้นมาได้ยังไง
เสือร้ายตัวนี้ เป็นเธอที่ชุบเลี้ยงขึ้นมาเอง
เมื่อมาถึงจุดจบ ก็สมควรให้จบลงด้วยน้ำมือของเธอเอง
มีเหตุจึงมีผล…
เหตุที่เกิดขึ้นเพราะเธอ ก็ต้องจบลงเพราะเธอ!
ซือเยี่ยหานมองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า แล้วลูบหัวเธอเบาๆ