ตอนที่ 1083
บทที่ 2279 ไม่มีใครมีฝีมือถึงขั้นอัดเขาให้น่วมได้ / บทที่ 2280 เป็นคนรู้จักแบบไหนเหรอ
October 22, 2026
บทที่ 2279 ไม่มีใครมีฝีมือถึงขั้นอัดเขาให้น่วมได้
เยี่ยหวันหวั่นเผยสีหน้าตื่นตะลึง พลางพูดกับตัวเองว่า “สรุปแล้วใช่คนเดียวกันไหมนะ…หรือว่า…เฮ่อเหลียนเจวี๋ยกับประธานอี้จะเป็นพี่น้องฝาแฝดกัน…”
ไม่งั้นก็เป็นไปไม่ได้ที่ใบหน้าจะเหมือนกันขนาดนี้ใช่ไหม
ขณะที่เยี่ยหวันหวั่นกำลังคิดอยู่นั้น เด็กหนุ่มที่อยู่ข้างๆ ก็พูดขึ้นว่า “คุณหนูเนี่ย ปาฐกถาของประธานสภายังไม่จบ คุณโปรดรอสักครู่นะครับ”
“ได้”
ดังนั้น เยี่ยหวันหวั่นจึงหาที่นั่งด้านหลังสักที่แล้วนั่งลง ฟังปาฐกถาของประธานอี้ ถึงยังไงก็เป็นโอกาสที่หาได้ยาก
ชื่อเสียงของอี้หลิงจวินนั้นโด่งดังมาก ในรัฐอิสระไม่มีใครไม่รู้จัก เยี่ยหวันหวั่นเองก็เป็นเช่นเดียวกัน
มองเห็นเพียงว่าผู้ชายที่อยู่เวทีอายุประมาณสี่สิบกว่าๆ ผมยาวสีดำขลับมัดรวบไว้ที่ท้ายทอยอย่างลวกๆ บนร่างสวมเสื้อคลุมยาวสีขาวขลิบริมเงิน ท่าทางสง่างามเหมือนเซียน
สมกับที่เป็นยอดปรมาจารย์ของสิบสองเขตรัฐอิสระ มีราศีของคนใหญ่คนโตจริงๆ
“เส้นทางวรยุทธ์ ถึงแม้ทักษะจะมีสูงมีต่ำ แต่สิ่งเดียวที่ไม่แปรเปลี่ยนคือคุณธรรม อันสิ่งที่เรียกว่าวิทยายุทธ์ คุณธรรมมาเป็นอันดับหนึ่ง ต่อให้เชิงยุทธ์จะสูงต่ำเช่นไร แต่ถ้าพร่องคุณธรรมไป ก็ไม่มีทางได้ดีทั้งนั้น ผู้ฝึกยุทธ์ยิ่งควรฝึกจิต เรื่องต้องห้ามอย่างเด็ดขาดคือการแข่งขันชิงชัย…”
บนเวที ปาฐกถาของอี้หลิงจวินได้รับความเลื่อมใสจากคนทั้งหลาย แม้แต่เยี่ยหวันหวั่นก็รู้สึกว่าจิตวิญญาณของตัวเองได้รับการยกระดับแล้ว และนึกละอายใจกับความอยากแข่งขันเอาชนะของตัวเองในอดีตที่ผ่านมา
ในเวลาเดียวกันนี้ เยี่ยหวันหวั่นมั่นใจเพิ่มขึ้นมาอีกเรื่องแล้ว
ผู้ชายที่อยู่บนเวทีคนนี้ ไม่มีทางใช่เฒ่าประหลาดเฮ่อเหลียนเจวี๋ยที่ชาวรัฐอิสระชวนชิงชังคนนั้นแน่นอน!
ถึงแม้เชิงยุทธ์ของเฮ่อเหลียนเจวี๋ยจะสูงส่ง แต่ด้านคุณธรรมและอุปนิสัยกลับเลวร้ายเกินไปจริงๆ
ในความทรงจำของเยี่ยหวันหวั่น เจ้าหมอนั่นชั่วร้ายจนทำให้คนอื่นอย่าจะอัดเขาให้น่วมลงไปกองกับพื้น แต่น่าเสียดาย ที่ไม่มีใครมีฝีมือถึงขั้นที่จะอัดเขาให้น่วมได้
หลังจากจบการบรรยาย เยี่ยหวันหวั่นก็ตามหนุ่มสาวทั้งสองไปที่ด้านหลังเวที
ผ่านไปครู่หนึ่ง อี้หลิงจวินก็ค่อยๆ เดินเข้ามาทางหลังเวที
“ประธานสภาครับ” เมื่อเห็นอี้หลิงจวิน สองหนุ่มสาวก็ก้าวเข้าไปหาทันที
“คนนี้ก็คือคุณหนูเนี่ยอู๋โยวจากเมืองอวิ๋นสินะ” สายตาของอี้หลิงจวินเคลื่อนไปที่ร่างของเยี่ยหวันหวั่น
ถึงแม้รอบกายของชายคนนั้นจะมีรัศมีกดดันของยอดยุทธ์ แต่กลับไม่ข่มขวัญคนเลย ไม่ทำให้คนรู้สึกถึงความกดดันจนเกินไป
“ใช่ครับ พวกเราไปเชิญตัวคุณหนูเนี่ยมาแล้ว” ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วเอ่ยรายงาน
เวลานี้ เยี่ยหวันหวั่นมองไปที่อี้หลิงจวิน มองประเมินเขาอย่างเงียบๆ จากนั้นก็ลุกขึ้นมา “สวัสดีค่ะประธานอี้…เรื่องนั้น ไม่ทราบว่าขอถือวิสาสะถามคุณสักเรื่องได้ไหมคะ…”
หลิงอี้จวินพยักหน้า “แน่นอน คุณหนูเนี่ยอยากถามอะไรล่ะ”
เยี่ยหวันหวั่นอยากรู้เกินไปแล้วจริงๆ ดังนั้นจึงทนไม่ไหวถามออกไปว่า “ไม่รู้ว่า…คุณมีพี่น้องฝาแฝดอะไรแบบนั้นไหมคะ”
อี้หลิงจวินฟังคำถามนี้แล้ว สีหน้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงเลยสักนิด เยี่ยหวันหวั่นมองไม่เห็นพิรุธใดๆ เลย “ไม่มี ทำไมคุณหนูเนี่ยถามแบบนี้ล่ะ”
เยี่ยหวันหวั่นส่ายหน้า กดข้อสงสัยในใจลงไป “ไม่มีอะไรค่ะ ไม่ทราบว่าประธานอี้เชิญฉันมา มีธุระอะไรเหรอคะ”
“ฉันได้ยินมาว่า เธอสร้างคลื่นลมในเมืองอวิ๋นไม่น้อยเลย แถมยังบอกว่าจะเปลี่ยนแปลงกฎระเบียบและข้อบังคับของรัฐอิสระด้วย ใช่ไหม” อี้หลิงจวินเอ่ยพลางจ้องมองเยี่ยหวันหวั่น
เยี่ยหวันหวั่นได้ยินแล้วก็ตะลึงไปแวบหนึ่ง
สุดท้ายเยี่ยหวันหวั่นจึงพยักหน้าแล้วตอบไปว่า “ใช่ค่ะ หรือประธานอี้ไม่คิดว่า กฎระเบียบและข้อบังคับของรัฐอิสระนั้นล้าหลังเกินไปเหรอคะ”
“กฎระเบียบและข้อบังคับบางอย่างของรัฐอิสระ เป็นสิ่งที่ตกทอดกันมาตั้งแต่โบราณจนถึงปัจจุบันนี้ ใช่สิ่งที่พวกเธอบอกว่าอยากจะเปลี่ยนก็เปลี่ยนได้เลยที่ไหนกัน” อี้หลิงจวินเอ่ยอย่างเฉยเมย
“ฉันไม่คิดแบบนี้นะคะ มีข้อหนึ่งที่ระบุไว้ว่า ชาวรัฐอิสระห้ามแต่งงานกับคนนอก อ้างอิงจากอะไรกันคะ เรื่องใหญ่อย่างการแต่งงาน จะตัดสินใจเองก็ผิดงั้นเหรอ” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยพลางขมวดคิ้ว