ตอนที่ 1119
บทที่ 2353 เขาเป็นลูกเขยของพ่อ / บทที่ 2354 ผมสามารถเป็นหลักประกันให้เธอได้ทั้งชีวิต
October 22, 2026
บทที่ 2353 เขาเป็นลูกเขยของพ่อ
การประชุมสมัชชาของสภาตุลาการในทุกๆ ปีจะดำเนินอยู่กว่าครึ่งเดือน หากมีวาระจำนวนมาก ถึงขั้นที่จะต้องขยายเวลาออกไปอีก
ในเวลาเดียวกันนี้ อีกด้านหนึ่ง การประชุมของสภาตุลาการกำลังดำเนินไปอย่างตึงเครียด
หัวข้อในตอนนี้คือจัดการงานที่ค่อนข้างซับซ้อนและตึงมือทั้งหมดของสภาตุลาการในปีนี้
อินเยวี่ยหรงกวาดสายตามองทุกคนในที่ประชุมแวบหนึ่ง จากนั้นสายตาก็เคลื่อนไปที่ร่างของซือเยี่ยหาน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น “เกี่ยวกับเรื่องของเดธโรส เชื่อว่าทุกท่านคงทราบกันทั่วแล้ว
ลัทธิชั่วร้ายอย่างเดธโรส เป็นเป้าหมายหลักที่สภาตุลาการของเราให้ความสำคัญมาโดยตลอด และเนี่ยอู๋โยวผู้นำคนใหม่ของเดธโรส ก็มีชื่ออยู่ในใบสั่งสังหารให้สิ้นซากของสภาตุลาการมาโดยตลอด
เนี่ยอู๋โยวหลบหนีไปทั่วทุกสารทิศนานหลายปี หนีรอดจากการไล่ล่าของสภาตุลาการ ตอนนี้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว แต่กลับเอาแต่ปฏิเสธอยู่ตลอดว่าไม่เกี่ยวข้องกับเดธโรส แต่ว่า ไม่มีหลักฐานอะไรที่สามารถนำมายืนยันในส่วนนี้ได้ หรือแค่คำพูดปากเปล่าของเธอ ก็ต้องปล่อยเนื้อร้ายก้อนโตไปแบบนี้งั้นเหรอ”
พอได้ยินคำพูดที่อุดมไปด้วยความอยากจะผดุงคุณธรรมของอินเยวี่ยหรง เหล่าตุลาการและสมาชิกระดับสูงต่างก็กระซิบกระซาบ และพากันพยักหน้าเห็นด้วย
“ใช่แล้ว ผู้นำเดธโรสทุกรุ่นต่างเป็นปฏิปักษ์กับพวกเราสภาตุลาการ ไม่เห็นว่ากฎระเบียบมีตัวตน เป็นเนื้อร้ายก้อนใหญ่ของสภาตุลาการ!”
“ขุดหญ้าก็ต้องถอนโคนด้วย! ไม่อย่างนั้นไฟป่าไม่มีทางมอดลง ลมโชยมาก็ถือกำเนิดใหม่! เรื่องนี้ฉันเห็นด้วยกับตุลาการอิน”
“ใช่แล้วๆ…”
….
ตอนนี้ เสียงทุ้มกระจ่างสายหนึ่ง ได้เอ่ยขัดเสียงวิจารณ์จากทุกคน…
ซือเยี่ยหานมองอินเยวี่ยหรงอย่างเฉยเมยแวบหนึ่ง “ตุลาการอิน ขออภัยด้วยที่ผมต้องเตือนว่า คุณเองก็ไม่มีหลักฐานมายืนยันเหมือนกันว่าเธอมีความเกี่ยวข้องกับเดธโรส”
อินเยวี่ยหรงหัวเราะหยันทันที “ไม่มีหลักฐานเหรอ ปีนั้นสภาตุลาการสืบพบว่าเธอครอบครองสิ่งแสดงตัวของเดธโรส ขอเพียงมีแหวนวงนั้น ก็เท่ากับเป็นผู้สืบทอดเดธโรสแล้ว”
ซือเยี่ยหานโต้กลับ “แต่ความจริงคือ ในหลายปีมานี้ เดธโรสเงียบหายไร้ร่องรอย ไม่มีสัญญาณว่าจะผงาดขึ้นมาอีกครั้งเลย”
อินเยวี่ยหรงสวนกลับทันที “ใครจะไปรู้ล่ะว่าเธอกำลังซ่องสุมกองกำลังไว้รึเปล่า ลับคมรอไว้ ให้พวกเราคลายความระแวงลงรึเปล่า”
ซือเยี่ยหานเอ่ยอย่างสุขุม “ก่อนจะตัดสินโทษคนอื่น ตุลาการอินโปรดนำหลักฐานออกมาแสดงด้วย ตั้งแต่ต้นจนจบต่างก็เป็นการคาดเดาที่เลื่อนลอย ผมคิดว่าสภาตุลาการไม่ใช่สถานที่สำหรับตัดสินโทษคนอื่นตามใจชอบนะครับ”
….
ในการประชุม สองแม่ลูกฟาดฟันกันอย่างไม่ลดราวาศอก บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดัน ทุกคนมองหน้ากันเหลอหลา แทบไม่กล้าสอดปากเลย
อี้หลิงจวินก็เงียบอยู่ตลอด มองทั้งสองคนฟาดฟันกันอย่างอารมณ์ดี
จนกระทั่ง…แจ้งเตือนมือถือเขาสั่นต่อเนื่องกันอยู่สามสี่ครั้ง
อี้หลิงจวินกดเปิดดู เป็นข้อความจากเยี่ยหวันหวั่น…
[พ่อ ตอนประชุมอย่าลืมช่วยลูกเขยพ่อด้วยนะ!]
[อินเยวี่ยหรงน่ากลัวเกินไป พลังรบแข็งแกร่งเกินไป คุณเก้าตัวคนเดียวหนูเป็นห่วงจริงๆ มีแค่พ่อเท่านั้นที่ปรามเธอได้ หนูต้องพึ่งพ่อแล้ว!]
[พ่อ ซือเยี่ยหานเป็นลูกเขยของพ่อนะคะ จุ๊บๆ!]
….
มุมปากของอี้หลิงจวินกระตุกยิกๆ และนึกหงุดหงิดขึ้นมา
ลูกสาวโตแล้วไม่อยู่บ้านจริงๆ สิน่า!
ขณะที่สองแม่ลูกกำลังปะทะฟาดฟันกันไปเรื่อยๆ ในเวลาเดียวกันนั้นอี้หลิงจวินก็ถูกเยี่ยหวันหวั่นโยนระเบิดมาให้เช่นกัน
สุดท้าย พออี้หลิงจวินถูกเยี่ยหวันหวั่นเรียกว่า ‘พ่อ’ แล้วก็ทำอะไรไม่ถูกเลยจริงๆ ทำได้เพียงกระแอมไอเบาๆ ทีหนึ่งแล้วเอ่ยขัดคนทั้งสอง “เอาละๆ ตุลาการอิน ตุลาการซือ ทั้งสองคนหยุดเถียงกันได้แล้ว ฟังฉันสักคำเถอะ”