ตอนที่ 1142
บทที่ 2399 ลงครัวด้วยตัวเอง / บทที่ 2400 ใครกันที่ใจกล้าขนาดนี้
October 22, 2026
บทที่ 2399 ลงครัวด้วยตัวเอง
ถังถังมีสีหน้าหมดคำพูดอยู่บ้าง “คืนนั้นที่พ่อเกิดหนาวมาก เพราะงั้นเลยชื่อเยวี่ยหานเหรอครับ คุณย่า ชื่อนี้คุณย่าตั้งลวกๆ เกินไปหน่อยแล้วจริงๆ”
ตอนแรกสีหน้าอินเยวี่ยหรงยังอึมครึมอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ถูกท่าทางของพ่อหนูน้อยหยอกจนมุมปากยกขึ้นนิดๆ “งั้นเหรอ”
ถังถังเอ่ยขึ้นมาทันที “ใช่ครับ ลวกๆ เกินไปแล้ว! ชื่อถังถังของผมแม่ตั้งแบบจริงจังมากเลยนะครับ!”
ชื่อของถังถังงั้นเหรอ
เนี่ยถังเซียว…ถังเซียว…
“ถ้างั้นชื่อของเธอ มีความหมายว่ายังไงล่ะ” อินเยวี่ยหรงถามกลับ
ถังถังกะพริบตา “คุณย่าลองเดาสิครับ!”
อินเยวี่ยหรงคิดดูเล็กน้อย “ยิ่งใหญ่เกรียงไกร หลุดพ้นเหนือธุลีใช่ไหม”
ถังถังส่ายหัว เอ่ยด้วยสีหน้าภาคภูมิ “ไม่ใช่ครับ เป็นเพราะแม่ผมชอบกินซี่โครงเปรี้ยวหวานสุดๆ เพราะงั้นแม่เลยตั้งชื่อผมว่าเนี่ยถังเซียว!”
อินเยวี่ยหรงพูดไม่ออกแล้ว…
ซี่โครง…เปรี้ยวหวาน…
แน่ใจเหรอว่าชื่อนี้ไม่ได้ตั้งแบบลวกๆ น่ะ
พ่อหนูบอกกับอินเยวี่ยหรงพูดคุยกันอย่างมีความสุขต่อไป “ซี่โครงเปรี้ยวหวานเป็นอาหารที่แม่ผมชอบกินที่สุด แม่เอาชื่อของที่ชอบที่สุดมาตั้งชื่อให้ถังถัง นี่แสดงให้เห็นว่าแม่ชอบถังถังสุดๆ คุณย่า ฟังดูดีมากเลยใช่ไหมครับ”
อินเยวี่ยหรงมองท่าทางสดใสของพ่อหนูน้อยและดวงตาที่ส่องประกายพร่างพราวเหมือนเต็มไปด้วยหมู่ดาว แววตาจึงค่อยๆ อ่อนโยนลงอย่างอดไว้ไม่อยู่ “อืม เป็นชื่อที่เพราะมาก”
ดูเหมือนเป็นชื่อที่ตั้งขึ้นอย่างลวกๆ แต่กลับมีความอบอุ่นขนาดนั้น
แต่ถังถังกลับถอนหายใจอย่างเสียดายอยู่บ้าง “เฮ้อ น่าเสียดายที่พ่อกับแม่ของผมทำอาหารไม่เก่งกันทั้งคู่ ทำซี่โรงเปรี้ยวหวานไม่อร่อยเลย! คุณย่า คุณย่าทำซี่โรงเปรี้ยวหวานเป็นไหมครับ”
พออินเยวี่ยหรงได้ฟัง ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ก็เงียบไป ไม่ตอบเลย
เธอแทบจะลืมเลือนไปแล้วว่าความจริงเธอทำอาหารเป็น ตอนนั้นเพื่อซือไหวจางแล้ว เลยเรียนรู้จนฝีมือเป็นเลิศ
เพียงแต่ เขาไม่เคยกินเลยสักครั้ง
ทว่าเธอเคยเห็นเขากินข้าวกล่องที่ผู้หญิงคนนั้นทำมาให้เขาที่บริษัท หน้าตาของอาหารในกล่องย่ำแย่มาก ถึงขั้นที่ไหม้เกรียมนิดหน่อยด้วย แต่เขากลับเห็นเป็นสมบัติล้ำค่า เพราะเธอปัดอาหารที่ผู้หญิงคนนั้นทำคว่ำ เลยโมโหเป็นฟืนเป็นไฟใส่เธอ
นับตั้งแต่นั้นมา เธอจึงไม่เคยลงครัวอีกเลย
ถังถังร้องเรียก “คุณย่า! คุณย่าครับ”
อินเยวี่ยหรงได้สติกลับมา “เป็นนิดหน่อย”
ถังถังมีสีหน้าเลื่อมใสและคาดหวังขึ้นมาทันที “จริงเหรอครับ คุณย่าทำเป็นเหรอ”
อินเยวี่ยหรงถามกลับ “อยากกินเหรอ”
ถังถังพยักหน้าอย่างใสซื่อ “อยากกินฝีมือคุณย่าครับ”
ในเวลาเดียวกันนี้ ที่ห้องครัว
อาจงกำลังโมโห “ล้อเล่นอะไรอยู่ ต้องทำอาหารเจสิ! คุณไม่รู้เหรอว่าหลายปีมานี้นายหญิงกินเจมาตลอด ให้ไอ้เด็กเหลือขอคนนั้นได้กินสักคำก็ดีมากแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าจะจุกจิกเลือกกินอีก! ไม่ได้การแล้วผมต้องไปคุยกับนายหญิงให้รู้เรื่อง!”
ขณะที่แม่นมเฉียวกำลังจะอ้าปากพูด ตอนนี้ เสียงของอินเยวี่ยหรงก็แว่วดังมาจากข้างหลัง “หาฉันทำไม”
อาจงรีบฟ้องด้วยท่าทางโมโหฟึดฟัด “นายหญิงครับ แม่นมเฉียวไม่สนกฎเกณฑ์ขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะให้ห้องครัวทำอาหารที่มีเนื้อสัตว์ให้ไอ้เด็กเหลือขอคนนั้น คุณไม่รู้รึไงว่านายหญิงไม่ชอบทานเนื้อสัตว์ นี่มันอะไรกัน! ตั้งใจจะทำให้นายหญิงไม่มีความสุขชัดๆ!”
อินเยวี่ยหรงปรายตามองเขาอย่างเฉยชาแวบหนึ่ง “ใครบอกว่าฉันจะให้ห้องครัวทำอาหารที่มีเนื้อสัตว์”
พออาจงได้ยินก็ผยองยิ่งกว่าเดิม “แม่นมเฉียว คุณหลอกผมว่าเป็นคำสั่งของนายหญิง ช่างกล้าหาญจริงๆ!”
แม่นมเฉียวทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง “นายหญิงคะ…นี่…”
อินเยวี่ยหรงค่อยๆ พับแขนเสื้อขึ้นอย่างไม่อนาทรร้อนใจ พลางเอ่ยว่า “นมเฉียว ไปเตรียมวัตถุดิบให้ดี ฉันจะทำเอง”
แม่นมเฉียวตะลึงงัน
อาจงเหวอไปแล้ว…
อะไรนะ