ตอนที่ 1145
บทที่ 2405 ชอบถังถังจริงๆ / บทที่ 2406 รบกวนคุณช่วยดูแล
October 22, 2026
บทที่ 2405 ชอบถังถังจริงๆ
หลินเชวียพึมพำ “ฉันว่านะพี่เก้า พวกพี่ก็ใจกล้าเกินไปแล้ว! ไม่น่าเชื่อว่าจะกินจริงๆ!”
ซือเยี่ยหานมองหลินเชวียที่กินเยอะที่สุดอย่างเงียบงัน
เขาไม่เคยไว้ใจอินเยวี่ยหรงเลย แค่เชื่อใจหวันหวั่นเท่านั้น
ถังถังร้องเรียก “พ่อครับ ถังหูลู่ที่พ่อชอบครับ!”
เยี่ยหวันหวั่นก็เออออไปด้วย “ใช่ๆ พ่อของลูกชอบถังหูลู่ที่สุด!”
ซือเยี่ยหานได้แต่นิ่งเงียบ
….
มื้ออาหารจบลงอย่างสมานฉันท์เช่นนี้ แม้แต่ของหวานหลังอาหารก็ถูกกินจนเกลี้ยงเช่นกัน
จากนั้นถังถังก็พาทุกคนไปชมดอกเหมยจริงๆ
ถังถังเอ่ยชวน “แม่ครับ ถังถังจะพาแม่ไปดูดอกเหมยนะครับ!”
เยี่ยหวันหวั่นลังเล “เอ่อ…”
ต้องไปดูดอกเหมยจริงๆ น่ะเหรอ!
เยี่ยหวันหวั่นสบตาซือเยี่ยหานแวบหนึ่ง
ตอนนี้ภารกิจเร่งด่วนคือต้องรีบพาถังถังไป
แต่ว่า มื้ออาหารเมื่อครู่นี้ ทำให้ตะลึงจนไม่มีโอกาสได้พูด
พวกเขารู้ดี ตอนนี้พวกเขายังพอฝืนแกล้งสมานฉันท์กันไว้ได้ แต่ว่า ถ้าเปิดปากพูดเรื่องนี้ เกรงว่าคงปิดเอาไว้ไม่ได้แล้ว
เยี่ยหวันหวั่นเตรียมใจไว้ว่าจะไปชมดอกไม้ก่อน จากนั้นค่อยวางแผนกันในระยะยาว คิดหาวิธีบอกกล่าวอย่างละมุนละม่อม แต่ผลคือ ซือเยี่ยหานกลับเปิดปากขึ้นมาเลย
ซือเยี่ยหานเอ่ยอย่างเฉยเมย “ถังถัง พวกเราควรกลับได้แล้ว”
เยี่ยหวันหวั่นได้แต่ถอนหายใจกุมหน้าผากอย่างเงียบๆ
เฮ้อ…
มิน่าล่ะความสัมพันธ์ของแม่ลูกนี้คู่นี้ถึงได้เลวร้ายจนกลายเป็นแบบนี้
พอซือเยี่ยหานเปล่งเสียงออกมา บรรยากาศที่แต่เดิมดูอบอุ่นราวกับมีฟองสบู่ล่องลอยอยู่ใต้แสงตะวัน ก็ราวกับถูกลมพัดสลายไป
ดวงตาของอินเยวี่ยหรงฉายประกายกร้าวแวบหนึ่ง สายตาทอดมองไปยังถังถังที่อยู่ข้างกายตามสัญชาตญาณ
สัมผัสอันเฉียบไวของเยี่ยหวันหวั่นสังเกตเห็นว่า ตอนที่สายตาของอินเยวี่ยหรงทอดลงบนร่างถังถัง แทบจะเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นในชั่วพริบตา
ถึงแม้จะเป็นความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยที่สังเกตแทบไม่เห็น แต่คงเป็นเพราะสัญชาตญาณของคนเป็นแม่ เธอจึงมองเห็นเสี้ยวความอบอุ่นในดวงตาของอินเยวี่ยหรง ถึงขั้นที่ว่า…ดูอาลัยอาวรณ์…
ตอนแรกเธอคิดว่าอินเยวี่ยหรงมีแผนการร้ายอยู่
แต่ด้วยนิสัยของอินเยวี่ยหรง เธอไม่ชอบอ้อมค้อมอะไรพวกนั้น ไม่มีทางจะมาถึงขั้นที่ลงครัวด้วยตัวเองเพื่อถังถังได้
ยิ่งไปกว่านั้นคือเด็กน้อยไม่มีทางโกหก ปฏิกิริยาของถังถังก็ไม่ใช่การเสแสร้ง
เขาก็ชอบคุณย่าคนนี้มากเหมือนกัน
เยี่ยหวันหวั่นใช้เวลาอยู่พักใหญ่เพื่อแยกแยะความเป็นจริงเรื่องนี้…อินเยวี่ยหรงน่าจะชอบถังถังจริงๆ
ไม่อย่างนั้นจะให้ถังถังนอนห้องข้างๆ ตัวเองทำไม จะให้คนเตรียมผ้าเด็กทำไม ถึงขั้นที่ทำอาหารด้วยตัวเองเพื่อถังถังด้วย…
ดังนั้น…
ที่ก่อนหน้านี้เมินเฉยต่อคำต่อรองและแรงกดดันของอี้หลิงจวินไม่ยอมคืนถังถังให้ เป็นเพราะหักใจให้ถังถังไปไม่ลงงั้นเหรอ
ถังถังเงยศีรษะเล็กๆ ขึ้น “ต้องกลับแล้วเหรอครับ”
ซือเยี่ยหานมองอินเยวี่ยหรงด้วยแววตาเยือกเย็น “หรือว่า คุณอยากรั้งตัวถังถังไว้ต่อล่ะครับ”
ทันใดนั้น บรรยากาศก็จับตัวเป็นน้ำแข็งทันที หลินเชวียและอวี๋เซ่าที่อยู่ด้านข้างต่างก็ตั้งท่าระแวดระวังแล้ว
อินเยวี่ยหรงไม่ทันได้อ้าปาก เวลานี้ หนูน้อยถังถังที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยขึ้นด้วยท่าทางผ่าเผยเป็นธรรมชาติ “พ่อครับ คุณย่าชอบถังถังขนาดนี้ ต้องอยากให้ถังถังอยู่ต่อแน่นอน!”
ซือเยี่ยหานผงะไปแวบหนึ่ง
อินเยวี่ยหรงได้ฟังคำพูดของถังถัง ใบหน้าที่เฉยเมยมาโดยตลอดก็เผยความทึ่มทื่อและกระดากใจเล็กน้อย แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้แย้งคำพูดของถังถัง
เยี่ยหวันหวั่นมองท่าทีของอินเยวี่ยหรง นับว่ามั่นใจในการคาดเดาของตัวเองแล้ว
ด้วยเหตุนี้เยี่ยหวันหวั่นจึงกระแอมไอเบาๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า “โอ้ งั้นจะกลับเมื่อไหร่ ก็แล้วแต่ถังถังเถอะจ๊ะ ถ้าถังถังอยู่ที่นี่แล้วมีความสุข อยู่เล่นอีกสองสามวันก็ได้ ถึงยังไงพ่อกับแม่ก็พักอยู่ในละแวกนี้เหมือนกัน มาเยี่ยมลูกได้ตลอดอยู่แล้ว!”
—————————————————————————————