ตอนที่ 1144
บทที่ 2403 ฉันเชื่อใจถังถัง / บทที่ 2404 หอมจริงๆ
October 22, 2026
บทที่ 2403 ฉันเชื่อใจถังถัง
ถึงแม้ตอนที่ปฏิบัติต่อถังถัง อินเยวี่ยหรงจะเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน แต่พอมองคนอื่นๆ ก็จะสลับมาอยู่ในโหมดเย็นชาอีกครั้ง
อินเยวี่ยหรงกวาดสายตามองคนทั้งสี่แวบหนึ่ง แววตาเยียบเย็นไร้ความอบอุ่น “ดูเหมือนทุกท่านจะเห็นเรือนหมื่นเหมยของฉันเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจสินะ คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไปงั้นเหรอ”
ซือเยี่ยหานหรี่ตาลงนิดๆ “อิน…”
ผลคือ ไม่รอให้ซือเยี่ยหานทันพูดจบ ถังถังก็พูดขึ้นมาดื้อๆ ว่า “ใช่แล้ว ทิวทัศน์ที่นี่ดีมากเลย ข้างหลังมีดงเหมยที่สวยมากๆ ด้วย! พ่อครับ แม่ครับ คุณอาทั้งสองด้วย ทุกคนมาได้จังหวะพอดี พวกเราจะได้มากินข้าวด้วยกัน! กินเสร็จแล้วก็ไปชมดอกไม้ที่ดงเหมยได้!”
อินเยวี่ยหรงนิ่งไปแล้ว
ซือเยี่ยหานและเยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออกเลย
อวี๋เซ่ากับหลินเชวียก็ตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม
ชมดอกไม้เหรอ ยัง…ยังจะให้อยู่กินด้วยอีก ล้อกันเล่นสินะ!
อินเยวี่ยหรงไม่สับพวกเขาทำเป็นปุ๋ยบำรุงดงเหมยก็ดีแค่ไหนแล้ว!
สีหน้าของอินเยวี่ยหรงมืดครึ้ม แปรเปลี่ยนไปมา
ถังถังเอ่ยด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ “อีกเดี๋ยวทุกคนก็จะได้ชิมฝีมือของคุณย่าแล้ว คุณย่าน่ะสุดยอดไปเลย!”
อารมณ์ของอินเยวี่ยหรงเปลี่ยนสลับไปมาอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็กลับสู่สีหน้าไร้อารมณ์ “อีกเดี๋ยวอาหารก็มาแล้ว เชิญทุกท่านตามสบาย”
มองเห็นว่าอินเยวี่ยหรงไม่ทำอะไรพวกเขาเลย ทำเพียงหันหลังกลับเข้าไปทางห้องครัว ทิ้งให้สี่คนด้านหลังตกตะลึงตาค้าง
“แม่งเอ้ย! นี่…นี่หมายความว่ายังไง…ให้พวกเราอยู่กินข้าวจริงๆ งั้นเหรอ” หลินเชวียทำหน้าเหมือนเห็นผี
อวี๋เซ่าก็ตื่นตระหนกอยู่บ้างเช่นกัน นับตั้งแต่เดินเข้ามาในเรือนหมื่นเหมย เรื่องราวทุกอย่างได้เปลี่ยนไปอย่างน่าเหลือเชื่ออยู่บ้าง
….
ผ่านไปครู่หนึ่ง อาหารทั้งหมดก็ขึ้นโต๊ะแล้ว
อินเยวี่ยหรง ถังถัง ซือเยี่ยหาน เยี่ยหวันหวั่น หลินเชวีย และอวี๋เซ่าต่างก็นั่งร่วมโต๊ะเดียวกัน
หลินเชวียและอวี๋เซ่าไม่กล้าหายใจแรง ไม่น่าเชื่อเลยว่าพวกเขาจะได้นั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกับอินเยวี่ยหรง แถมอินเยวี่ยหรงยังลงมือทำอาหารด้วยตัวเองอีก ถึงขั้นที่ว่ากลางโต๊ะมีถังหูลู่สีแดงสดใสแวววาวจานหนึ่งตั้งอยู่ด้วย!
เรื่องนี้พูดไปคงไม่มีใครเชื่อ!
ผู้คนร่วมโต๊ะ คงมีแค่ถังถังที่นิ่งสงบได้อยู่คนเดียว
ถึงแม้อินเยวี่ยหรงจะอนุญาตให้พวกเขาสี่คนอยู่ต่อ แต่กลับทำเหมือนพวกเขาไม่มีตัวตน นั่งกินข้าวไปคนเดียว
พ่อหนูคีบซี่โครงเปรี้ยวหวานชิ้นหนึ่งให้แม่ก่อนเป็นอันดับแรก “คุณแม่รีบชิมสิครับ!”
เยี่ยหวันหวั่นกลืนน้ำลาย ซี่โครงเปรี้ยวหวานที่อินเยวี่ยหรงทำ…
เธอจะกล้ากินงั้นเหรอ
แต่ว่า สถานการณ์ในตอนนี้ ถ้าไม่กินก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีสินะ
เยี่ยหวันหวั่นดึงสติกลับมา แล้วรีบพยักหน้า “ได้…ได้จ๊ะ…”
ผลคือ พอเตรียมจะอ้า ก็ถูกซือเยี่ยหานปรามไว้ “อย่าแตะ”
ชัดเจนมาก ซือเยี่ยหานไม่ไว้ใจอินเยวี่ยหรง
การกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของซือเยี่ยหานไม่รอดพ้นไปจากสายตาของอินเยวี่ยหรง มือของอินเยวี่ยหรงที่ถือตะเกียบอยู่แข็งทื่อไปแวบหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวเยียบเย็นลงทันที
เยี่ยหวันหวั่นลอบถอนหายใจกับตัวเองด้วยความจนปัญญา แล้วกดเสียงต่ำเอ่ยกับซือเยี่ยหาน “ฉันรู้ว่าคุณไม่ไว้ใจเธอ ฉันก็ไม่ไว้ใจเหมือนกัน”
พอพูดมาถึงตรงนี้ เยี่ยหวันหวั่นก็นิ่งไป และมองไปที่ถังถังลูกรัก “แต่ว่า ฉันเชื่อใจถังถัง”
ยิ่งไปกว่านั้นคือ คนอย่างอินเยวี่ยหรง ถ้าอยากวางยาพิษเธอ ก็สามารถทำให้เธอไร้ทางป้องกันได้อย่างสิ้นเชิงแน่ ยังไงก็ไม่มีความจำเป็นต้องใช้ลูกไม้ตื้นๆ อย่างวางยาพิษในอาหารเลย
พอพูดจบ เธอก้มหน้าลงทันที ส่งซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานชิ้นหนึ่งเข้าปาก
ซือเยี่ยหานเบิกตามองเยี่ยหวันหวั่นกินซี่โครงเข้าไป ขบกรามแน่นขึ้นมาทันที
เยี่ยหวันหวั่นร้องออกมา “อ๋า…”
ซือเยี่ยหานตื่นตระหนก “เป็นอะไร!”
เยี่ยหวันหวั่นอุทาน “นี่มันอร่อยเกินไปแล้ว!”
ซือเยี่ยหานพูดไม่ออกเลย…
—————————————————————————————
บทที่ 2404 หอมจริงๆ