บทที่ 245

แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี – บทที่ 245 ไม่ให้สักแดงเดียว / บทที่ 246 มีสิทธิอะไร บทที่ 245 ไม่ให้สักแดงเดียว / บทที่ 246 มีสิทธิอะไร โดย Ink Stone_Romance บทที่ 245 ไม่ให้สักแดงเดียว

“ได้รับหมายศาลหรือยัง?” เสียงเยียบเย็นเสียดแทงกระดูกของพ่อเด็กสาวดังมาจากปลายสาย

“ผมเป็นผู้จัดการของหานเซี่ยนอวี่ชื่อว่า เฟยหยางครับ จ้าวต้าหย่งคุณต้องการเงินเท่าไรเสนอมาได้เลย ขอเพียงคุณยอมพูดความจริงต่อหน้าสื่อ!” เฟยหยางกดปุ่มบันทึกเสียง จากนั้นคิดวางแผนที่จะเก็บคำพูดของอีกฝ่ายไว้เป็นหลักฐาน

ผู้ชายปลายสายคนนั้นได้ยินก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปริปาก นำเสียงนั้นดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความโกรธไม่มีที่สิ้นสุด “พูดจาเหมือนสุนัขผายลม! นายพูดแบบนี้หมายความว่าอะไร? หานเซี่ยนอวี่เป็นพวกจิตวิปริตเป็นโรคใคร่เด็ก ต่อให้มีเงินมากแค่ไหน ก็ไม่อาจละเลยคุณธรรมศีลธรรม กระทำความผิดอย่างกำเริบเสิบสาน พลิกดำให้เป็นขาวได้หรอก!”

ใครกันแน่ที่พลิกดำเป็นขาว?

เฟยหยางเวลานี้เหมือนจะเข้าใจสภาพจิตใจของหานเซี่ยนอวี่ที่สติหลุดเมื่อครู่แล้ว สูดลมหายใจลึกเข้าปอดแล้วพูดว่า “จ้าวต้าหย่ง ลูกสาวของคุณป่วยหนัก เซี่ยนอวี่เป็นคนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดทั้งค่าผ่าตัดค่าหมอค่ายา คุณมาใส่ร้ายเขาแบบนี้ ยังมีมโนธรรมอยู่บ้างไหม?”

“เพราะหานเซี่ยนอวี่ออกค่าผ่าตัดให้ลูกสาวฉัน ฉันเลยต้องส่งลูกสาวไปให้เขาปู้ยี่ปู้ยำตามอำเภอใจงั้นเหรอ?”

“นาย…” เฟยหยางไม่คิดเลยจริงๆ ว่าอีกฝ่ายจะไร้ยางอายได้ถึงขั้นนี้ ไม่เพียงพูดไม่ออก แต่ยังโกรธจนจุกแทบตาย

“หานเซี่ยนอวี่เพื่อต้องการสำเร็จความใคร่ส่วนตัว แม้แต่ลูกสาวตัวน้อยของฉันก็ไม่เว้น เขามันเดรัจฉาน!”

เวลานี้ หานเซี่ยนอวี่ได้แย่งมือถือไปจากมือของเฟยหยาง แล้วพูดทีละคำอย่างชัดเจน “ฉันจะบอกให้ ต่อให้แกฟ้องฉันก็ไม่มีประโยชน์ เพราะฉันจะไม่ให้เลยสักแดงเดียว!”

ผู้ชายปลายสายแค่นน้ำเสียงหัวเราะเย็นชา “ดี หานเซี่ยนอวี่ ในเมื่อนายแม้ตายก็ไม่ยอมรับผิด เช่นนั้นพวกเราก็จะรอดูกัน!”

……

หลังจากแยกกับฉู่เฟิงและเจียงเยี่ยนหรานแล้ว เยี่ยหวันหวั่นก็เช็คกล่องข้อความในมือถือของตัวเอง

ในบันทึกการสนทนากับพี่ชาย ข้อความสุดท้ายยังคงเป็นข้อความที่เธอนัดเจอเขาเมื่อวานนี้ เขายังคงไม่ตอบกลับ

เยี่ยหวันหวั่นหยักริมฝีปากยิ้ม นัยน์ตามีแสงไฟผุดขึ้นมา ต้องการบีบให้เธอใช้วิธีการพิเศษนักใช่ไหม?

เยี่ยหวันหวั่นพิมพ์ข้อความอีกฉบับส่งไปอย่างไม่รีบร้อน ‘โทรหาฉันภายในสิบวินาที ไม่งั้นคลิปที่พี่ไปนอนกับซุปเปอร์โมเดลสาวสุดฮอตจะถูกส่งเข้าเมลของเฉินเมิ่งฉี!’

หลังจากส่งข้อความแล้ว เยี่ยหวันหวั่นก็ยืนอยู่ที่เดิม แอบนับเลขอยู่ในใจ หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก…

นับถึงเก้า โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น มีคำว่า “คนหล่อที่อยู่ยงคงกระพันของโลก” กระพริบอยู่บนหน้าจอมือถือ

เยี่ยหวันหวั่นกดรับสายอย่างไม่รีบร้อน “ฮัลโหล?”

“เยี่ยหวันหวั่น! แกกล้าเหรอ!!!” มีเสียงระเบิดความโมโหของเยี่ยมู่ฝานที่ไม่พูดอ้อมค้อมดังมาจากปลายสาย

เยี่ยหวันหวั่นแอบหัวเราะ “โอ้โห พ่อคนงานยุ่งสละเวลาโทรกลับมาได้แล้ว? ทำไมหนูจะไม่กล้า? อย่างไรแล้วคนอย่างหนู ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ทำได้หมด ไม่ใช่เหรอ?”

เยี่ยมู่ฝานกัดฟันกรอด “แกมีคลิปพวกนั้นได้ไง?”

“หนูแอบถ่ายไม่ได้เหรอ?”

“เยี่ยหวันหวั่น แกมันโรคจิต!” เยี่ยมู่ฝานคำรามด้วยความโมโห แล้วจึงรู้ตัว “แกกำลังขู่ฉันเหรอ! แกจะมีของพวกนั้นได้อย่างไร! คิดว่าฉันจะหลงกลแกงั้นเหรอ? อีกอย่างเฉินเมิ่งฉีก็รู้อดีตของฉัน ต่อให้เขาเห็นก็ไม่เป็นอะไร!”