บทที่ 247

แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี – บทที่ 247 แฟนของคุณสวยขนาดไหน / บทที่ 248 วันที่นายท่านไม่หึงก็คือวันที่ท้องฟ้าปลอดโปร่ง บทที่ 247 แฟนของคุณสวยขนาดไหน / บทที่ 248 วันที่นายท่านไม่หึงก็คือวันที่ท้องฟ้าปลอดโปร่ง โดย Ink Stone_Romance บทที่ 247 แฟนของคุณสวยขนาดไหน

หลังจากวางโทรศัพท์ เยี่ยหวันหวั่นใจลอยกลับถึงสวนจิ่นหยวนโดยไม่รู้ตัว

สายโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ เธอหลุดการควบคุมตัวเองไปหน่อย แต่ความรู้สึกผิด โทษตัวเอง รวมถึงความน้อยใจในทั้งสองชาติมันสะสมรวมกัน แล้วยังได้ยินคำพูดทำร้ายจิตใจจากปากพี่ชายที่ไม่เคยว่าเธอแรงๆ สักคำ ทำให้ไม่อาจควบคุมตัวเองไว้ได้

เยี่ยหวันหวั่นสูดหายใจเข้าลึก พยายามปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ

เวลานี้เอง โทรศัพท์ดัง “ติ๊ง” ข่าวบันเทิงเด้งขึ้นมา

เยี่ยหวันหวั่นแตะเปิดดู เห็นสื่อปล่อยข่าวซุบซิบใหม่ออกมาอีกแล้ว หานเซี่ยนอวี่โมโหจนบันดาลโทสะทำร้ายนักข่าว ในเน็ตมีแต่คำวิจารณ์ต่อว่า สำหรับหานเซี่ยนอวี่แล้วสถานการณ์กำลังแย่ลงเรื่อยๆ

ข่าวฉาวที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันแบบนี้ จะต้องอธิบายให้ชัดเจนในช่วงเวลาที่ยังสามารถอธิบายได้ผลอยู่ ไม่อย่างนั้นถ้าหากปล่อยเวลาให้ผ่านไปแล้วมาอธิบายทีหลัง ต่อให้อธิบายให้ชัดเจนแล้วก็ยังส่งผลต่อภาพจำของประชาชนอยู่ดี

เธอจะต้องรีบไปพูดคุยกับทางหานเซี่ยนอวี่ เปลี่ยนแปลงสถานการณ์ให้ทันเวลา

แต่ทว่า ก่อนจะไปจัดการเรื่องราวพวกนี้ เธอจำเป็นจะต้องมีฐานะที่เหมาะสมเสียก่อน

คิดถึงตรงนี้ เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกว่าไม่รู้จะทำอย่างไรดี

ที่จริงก่อนหน้านี้เธอก็ปวดหัวอยู่ เพราะกฏที่ซือเยี่ยหานตั้งขึ้นกับเธอมีข้อหนึ่งที่บ้าเอามากๆ ห้ามยั่วยวนเพศตรงข้าม

นี่มันจะทำได้ได้อย่างไร?

โชคดีที่เธอไม่ได้คิดจะเป็นดารา ไม่อย่างนั้นแค่ข้อนี้ข้อเดียวเธอก็ทำอะไรต่อไปไม่ได้แล้ว

แต่ต่อให้เป็นคนทำงานเบื้องหลัง หน้าตาของเธอนี้ก็ไม่ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกนะ

เธอเคยคิดแล้วว่าจะใช้วิธีการแต่งหน้าประหลาดๆ แบบนั้นต่อไปดีไหม แต่คิดดูแล้วไม่อาจทำได้จริง วงการบันเทิงต่างจากในโรงเรียน โหดร้ายและเป็นจริงกว่ามาก ยิ่งไปกว่านั้นวงการบันเทิงเป็นสถานที่ที่ดูหน้าตาเป็นหลัก

หากใช้หน้าตาน่ากลัวแบบนั้น เกรงว่าเธอยังไม่ทันได้คุยเรื่องการร่วมมือ ก็ทำให้คนอื่นตกใจหนีไปก่อนเสียแล้ว

เยี่ยหวันหวั่นเค้นสมองอย่างหนักคิดหาวิธีการ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ตามมาด้วยเสียงใสของชายหนุ่ม “สอบเสร็จแล้วเหรอ?”

เยี่ยหวันหวั่นรับหันกลับไป จากนั้นก็เห็นคนบางคนสวมชุดสูทสีดำ ภาพลักษณ์อันสง่างามเหมือนที่ผ่านมา “คุณกลับมาแล้วเหรอคะ! เร็วขนาดนี้เชียว! บอกว่าวันนี้มีประชุมไม่ใช่เหรอคะ?”

“ประชุมเสร็จแล้ว”

“อ้อ”

ซือเยี่ยหานมองเธออยู่หลายวินาที จากนั้นถามขึ้นกะทันหันประโยคหนึ่ง “ทำข้อสอบไม่ได้เหรอ?”

เยี่ยหวันหวั่นได้ยินดังนั้น กระพริบตาปริบๆ ด้วยความไม่เข้าใจ “หือ? ไม่นะคะ ฉันรู้สึกว่าครั้งนี้ฉันทำได้ดีทีเดียว โจทย์ข้อใหญ่ข้อสุดท้ายของวิชาคณิตศาสตร์ ทุกคนต่างบอกว่ายากมาก ฉันยังทำได้เลย ทำไมจู่ๆ คุณถึงถามแบบนี้ล่ะคะ?”

ซือเยี่ยหานตอบว่า “เธอไม่ดีใจ”

“อ้อ…” เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกหมดคำพูด ตอนเธอกลับมาตั้งใจไปล้างหน้า แล้วยังปรับอารมณ์อยู่นาน ขนาดนี้แล้วเขายังมองออกว่าเธอไม่มีความสุข?

เยี่ยหวันหวั่นกระแอมทีหนึ่ง “ก็ไม่ได้ไม่ดีใจหรอกค่ะ เพียงแต่กำลังปวดหัวกับปัญหาข้อหนึ่งอยู่…”

“ปัญหาอะไร?” ซือเยี่ยหานดึงเน็กไทที่คอเสื้อ นั่งลงบนโซฟา

เยี่ยหวันหวั่นไตร่ตรองคำพูดอยู่แปปหนึ่ง นั่งใกล้สักหน่อย แล้วพูดว่า “เรื่องมันคืออย่างนี้ เบบี๊ กฎที่คุณตั้งขึ้นก่อนหน้านี้มีอยู่ข้อหนึ่งที่ว่า ห้ามยั่วยวนเพศตรงข้าม ฉันคิดว่าข้อนี้ไม่ค่อยสมเหตุสมผลค่ะ!”

ซือเยี่ยหานมองเธออย่างไม่เดือนร้อน “ไม่สมเหตุสมผลเหรอ?”

เยี่ยหวันหวั่นรีบพยักหน้าติดต่อกันหลายครั้ง “ใช่แล้วๆ คุณคิดดูสิ แฟนของคุณสวยขนาดไหน คุณไม่รู้เหรอ? ฉันมีหน้าตาแบบนี้ จะไปยั่วยวนเพศตรงข้ามได้ยังไง? ต่อให้อาชีพในอนาคตข้างหน้าจะไม่ใช่นักแสดง แต่เป็นคนทำงานเบื้องหลัง แต่ก็ไม่ได้รับประกันว่าจะปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์นี่นา! ดังนั้น ลบกฏข้อนี้ออกไปได้ไหมคะ? ในเมื่อเรื่องนี้เป็นปัญหาที่หน้าของฉันก่อขึ้น ฉันไม่ได้อยากจะก่อเรื่องเองนี่นา!”

ซือเยี่ยหานเหล่มองเธอที่พูดว่า “แฟนของคุณสวยขนาดไหน” อย่างไม่เขินอายใจไม่เต้นแรง “ฉันไม่เคยพูดว่ามันสมเหตุสมผล”

ฟังน้ำเสียงของซือเยี่ยหานที่เหมือนจะบอกว่า “กฎที่ข้าตั้งขึ้นต้องสมเหตุสมผลด้วยเหรอ” เยี่ยหวันหวั่นพลันไม่มีอะไรจะพูดต่อ

ได้ๆๆ…หม่อมฉันจะคิดหาวิธีด้วยตัวเองเพคะ?