บทที่ 257

แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี – บทที่ 257 เป็นคนที่สวย / บทที่ 258 รับแฟนหนุ่มเลิกงาน บทที่ 257 เป็นคนที่สวย / บทที่ 258 รับแฟนหนุ่มเลิกงาน โดย Ink Stone_Romance บทที่ 257 เป็นคนที่สวยมากจริงๆ

ระหว่างทางกลับบ้าน เยี่ยหวันหวั่นผ่านร้านดอกไม้ร้านหนึ่ง

เดิมทีเธอคิดว่าหลังจากการเจรจาวันนี้เสร็จสิ้นจะนัดซือเยี่ยหานทานข้าวด้วยกัน ทว่าตอนเธอตื่นมาตอนเช้า ซือเยี่ยหานไปบริษัทแล้ว ดังนั้นจึงไม่ได้พูดเรื่องนี้กับเขา

เพื่อไม่ให้เกิดการวิวาทกันในครอบครัว ไม่ว่าเมื่อไรก็ไม่อาจลืมการเอาใจใส่เป็นประจำ

“สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่า!”

ภายในร้านดอกไม้ หญิงสาวสวมกระโปรงเอี๊ยมสีเขียวอ่อนกล่าวทักทายตามปกติทันทีที่ได้ยินเสียงเพลงเตือนที่ประตูเมื่อมีลูกค้าเข้าร้าน แล้วมองไปทางคนที่เข้ามาโดยสัญชาตญาณ

เธอเห็นเพียงมือเรียวยาวข้างหนึ่งค่อยๆ ผลักเปิดประตูกระจก วัยรุ่นหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ผมสั้นสีน้ำตาลก้าวเดินเข้ามา

ภายในร้านค้าจัดวางเต็มไปด้วยดอกไม้นานาชนิดราวกับสวนเอเดนลึกลับ ชายคนนั้นก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงเพลงแผ่วเบา ใบหน้าของเขาปรากฏขึ้นอย่างไม่ชัดเจนภายใต้หมู่มวลดอกไม้ที่ปกคลุม

เมื่อเดินเขาใกล้ดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่ วัยรุ่นหนุ่มชะงักฝีเท้าเล็กน้อย หยิบหนึ่งดอกในนั้นออกมา หลุบแพขนตาดุจปีกผีเสื้อลง สูดดมอย่างแผ่วเบา

แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาทางไม้ระแนงหน้าต่าง ส่องลงบนใบหน้าด้านข้างอันละเอียดอ่อน ดอกกุหลาบแดงอันสวยสดล้วนไม่อาจพรากสีสันของเขาไปได้แม้แต่น้อย แต่มันกลับกลายเสริมให้เขาดูโดดเด่นยิ่งขึ้น…

“สวัสดีครับ รบกวนจัดช่อดอกกุหลาบแดงให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?”

จวบจนกระทั่งเสียงวัยรุ่นหนุ่มที่ทุ้มต่ำและชัดเจนส่งผ่านข้างหู พนักงานร้านถึงได้สติกลับคืนมาราวกับตื่นจากภวังค์ เมื่อสบตาที่เปล่งแสงรัศมีของชายคนนั้นกับสายตาที่สอบถาม พวงแก้มทั้งสองข้างเห่อร้อนขึ้นมาในทันใด รีบร้อนตอบกลับ “ได้ค่ะ ได้สิคะ ไม่ทราบว่าคุณผู้ชายต้องการกี่ดอกคะ?”

เยี่ยหวันหวั่นลูบไล้กลีบดอกไม้เบาๆ ครุ่นคิดครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยปาก “เก้าสิบเก้าดอกก็แล้วกัน!”

“ได้ค่ะ ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะรีบไปห่อให้เลยค่ะ!” พนักงานร้านเริ่มลงมืออย่างรวดเร็วพลางแอบเงยหน้ามองวัยรุ่นหนุ่มที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเป็นครั้งคราว

พระเจ้า! คนคนนี้หน้าตาดีเกินไปแล้ว! หน้าตาดีกว่าดาราคนไหนๆ ในโทรทัศน์ซะอีก!

ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนไหนโชคดีขนาดนี้ ได้รับดอกกุหลาบแดงจากหนุ่มหล่อคนนี้ แถมตั้งเก้าสิบเก้าดอก!

อารามณ์อยากชวนคุยของพนักงานร้านลุกโชนขึ้นมาในทันใด!

“ดอกกุหลาบนี้เป็นดอกกุหลาบที่ทางร้านเพิ่งขนส่งทางอากาศมาเมื่อเช้านี้ สดมาก ยังเก็บไว้ได้อีกหลายวันหลังจากซื้อกลับไป…คุณผู้ชายว่าห่ออย่างนี้ได้ไหมคะ? ช่วงนี้กระดาษห่อย้อนยุคแบบนี้กำลังเป็นที่นิยมเลยค่ะ! ถ้าโอเคฉันจะใช้แบบนี้ห่อให้คุณ?”

“โอเค สวยมาก” วัยรุ่นหนุ่มพยักหน้า

ถูกวัยรุ่นหนุ่มจ้องมองพลางพูด “สวยมาก” สองคำนี้ พนักงานร้านรู้ดีว่าเขาพูดถึงกระดาษห่อเท่านั้น แต่ก็ยังหน้าแดงขึ้นอย่างบอกไม่ถูก หลังจากงึมงำอยู่นาน จากนั้นจึงแสร้งทำเป็นถามโดยไม่ได้ตั้งใจ “คุณผู้ชาย ซื้อไปให้แฟนสาวใช่ไหมคะ?”

วัยรุ่นหนุ่มส่ายหน้า “ไม่ใช่ครับ”

พนักงานร้านได้ยินเช่นนั้นก็ค่อนข้างแปลกใจ “ไม่ได้ซื้อให้แฟนสาว?”

ไม่ได้ซื้อให้แฟนสาวหรอกเหรอ?

“งั้นก็ซื้อให้ผู้หญิงที่ชอบ?” พนักงานร้านคาดเดาแล้วบ่นพึมพำด้วยความอยากรู้อยากเห็นมากขึ้น “คุณผู้ชายหน้าตาดีขนาดนี้กลับยังต้องจีบผู้หญิง อีกฝ่ายต้องเป็นคนที่สวยมากแน่ๆ!”

เมื่อวัยรุ่นหนุ่มได้ยิน ไม่รู้ว่านึกถึงอะไรขึ้นมา หยักยิ้มริมฝีปากขึ้นมาทันใด “ใช่แล้ว เป็นคนที่สวยมากจริงๆ”

สายตาทั้งคู่ของพนักงานร้านพลันวาบไหว นั่นไง!

พนักงานร้านกำลังนึกอิจฉาพลางจินตนาการอยู่ว่าผู้หญิงแบบไหนกันแน่ที่ทำให้อีกฝ่ายพูดว่าเธอเป็นคนที่สวยมากๆ ก็ได้ยินวัยรุ่นหนุ่มพูดต่อ “แต่ว่า เขาไม่ใช่ผู้หญิงที่ผมชอบ”

พนักงานร้านได้ยินแล้วรู้สึกสับสนเล็กน้อย “แล้วเขาคือ?”

“เป็นแฟนหนุ่มของผมครับ” วัยรุ่นหนุ่มตอบ

พนักงานร้าน “…”

…………………………………

บทที่ 258 รับแฟนหนุ่มเลิกงาน

เธอ…เธอได้ยินว่ะไรนะ?

แฟนหนุ่ม!

พนักงานร้านดอกไม้ที่กำลังห่อดอกไม้ราวกับถูกฟ้าผ่า ตกใจอ้าปากค้างเบิกตากว้างอยู่ตรงนั้น

ผ่านไปเต็มๆ สิบวินาทีเห็นจะได้ พนักงานร้านถึงได้รับรู้ถึงความหมายของฝ่ายตรงข้าม