บทที่ 259

แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี – บทที่ 259 ยามว่างชมบุปผา แม้แต่ลมยังมึนเมากับความงามของดอกไม้ไปกับผม / บทที่ 260 ผู้ชายมีเงินแล้วจะเลว บทที่ 259 ยามว่างชมบุปผา แม้แต่ลมยังมึนเมากับความงามของดอกไม้ไปกับผม / บทที่ 260 ผู้ชายมีเงินแล้วจะเลว โดย Ink Stone_Romance บทที่ 259 ยามว่างชมบุปผา แม้แต่ลมยังมึนเมากับความงามของดอกไม้ไปกับผม

เหล่าผู้บริหารระดับสูงนิ่งอึ้ง

เลขาสาวนิ่งเงียบ

ในความเงียบสงัด เหมือนว่าจะมีลมหนาวยะเยือกวูบหนึ่งพัดผ่าน…

เมื่อกี้…BOSS ของพวกเขา…ถูกผู้ชายจีบอย่างนั้นเหรอ?

สวี่อี้ที่อยู่ข้างกายซือเยี่ยหานมองเยี่ยหวันหวั่นในคราบชายหนุ่มตรงหน้า แทบจะกระอักเลือดออกมา

แม้ว่าเขารู้นานแล้วว่าเยี่ยหวันหวั่นแต่งตัวเป็นผู้ชาย แต่อย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะทำได้ถึงขนาดนี้

ทั้งๆ ที่ยังเป็นใบหน้างามสุดยอดนั้น ก็แค่เปลี่ยนสไตล์การแต่งหน้า ทรงผมรวมถึงเสื้อผ้า แต่ความรู้สึกที่ให้กลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทั้งยังไม่มีความไม่เข้ากันเลยแม้แต่น้อย

เยี่ยหวันหวั่นในคราบผู้หญิงสวยก็สวยอยู่ ทว่าดูอ่อนแอ เก็บกด ถึงขนาดเลือนลางไม่เป็นความจริง แต่เยี่ยหวันหวั่นในคราบผู้ชายให้ความรู้สึกเย่อหยิ่งและอวดดี ราวกับความเจิดจ้าที่เก็บกลั้นมานานพรั่งพรูออกมาอย่างกะทันหัน อีกทั้งไม่ว่าจะอยู่ในเพศไหน ก็ทำให้คนอื่นไม่อาจถอนสายตาไปได้…

แน่นอนว่า ทั้งหมดนี้ล้วนไม่ใช่ประเด็นสำคัญ!

ประเด็นสำคัญคือ ตอนนี้เธออยู่ในคราบผู้ชาย ในสายตาของทุกคนเธอคือผู้ชายคนหนึ่งนะเฮ้ย!

ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง เธอถือดอกไม้พูดกับผู้ชายอีกคนหนึ่งแบบนี้คือกำลังเล่นลูกไม้อะไร?

เขาไม่ต้องเดาก็รู้ว่าสมองของคนพวกนี้จะคิดเลอะเทอะไปถึงไหน

เยี่ยหวันหวั่นผู้หญิงคนนี้ครั้งนี้ล้อเล่นกันแรงเกินไปแล้ว นายท่านไม่มีทางเล่นด้วยแน่ ไม่มีทางเล่นด้วยเด็ดขาด! ไม่แน่ว่าอาจจะไล่ตะเพิดเธอกลับไป!

สวี่อี้กำลังคิดเช่นนี้ จากนั้นก็เห็นใบหน้าเยียบเย็นของนายท่านผู้สูงส่งเย็นชาของพวกเขา มอง “ชายหนุ่ม” ที่อยู่ตรงข้ามด้วยสายตาเย็นชา แล้วรับดอกกุหลาบในมือของ “ชายหนุ่ม” ด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก…

สวี่อี้ตกตะลึง

แม่เจ้าเขาเห็นอะไรเข้าเนี่ย!

นายท่าน! เสียสติไปแล้วเหรอ!

มองเห็นนายท่านของตัวเองรับดอกกุหลาบอันร้อนแรงช่อนั้นจากมือเยี่ยหวันหวั่น ใจของสวี่อี้เหมือนกับเพิ่งเผชิญพายุมา

เสียง “ปัง” ดังลอยมา เป็นเสียงรายงานบัญชีกองโตในมือผู้อํานวยการฝ่ายบัญชีหล่นลงบนพื้น ส่วนเลขาสาวคนนั้นที่เมื่อครู่นำทางเยี่ยหวันหวั่นเข้ามา หากเบิกตาโตกว่านี้ละก็ ลูกตาคงหลุดออกมาแล้ว

นายท่าน…ไม่เล่นแบบนี้สิครับ…

เรื่องพระเจ้าโจวโยวจุดสัญญาณไฟหยอกล้อเจ้าแห่งรัฐยังไม่น่ากลัวเท่านายท่านเลย!

นายท่าน…นี่นายท่านจะให้ผมเก็บกวาดเรื่องนี้อย่างไร?

ผู้ดูแลบางคนที่แตกสลายเค้นสมองอย่างหนักเพื่อจัดการปัญหาให้นายท่านของตัวเอง รีบกล่าวอธิบายกับกลุ่มคนที่ได้แข็งเป็นหินไปแล้ว “อะแฮ่มๆ…ท่านนี้…ท่านนี้เป็นเพื่อนของ BOSS ลูกหลานชาวจีนที่ประเทศ M โตที่ต่างประเทศ นิสัยค่อนข้างร่าเริง ชอบล้อเล่นน่ะครับ…เฮอะ…เฮอะๆ…”

ทุกคนหันหน้ามองกัน…เป็น…แบบนี้เหรอ? มีคนกล้าล้อเล่นกับ BOSS แบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย?

ที่จริงแล้วเยี่ยหวันหวั่นมีความคิดที่อยากแก้แค้นอยู่หน่อยๆ แต่สิ่งที่คิดไม่ถึงก็คือ ซือเยี่ยหานจะรับดอกไม้จากเธอต่อหน้าทุกคนจริงๆ แม้แต่ตัวเธอเองยังตกใจมาก

ทว่า ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า ซือเยี่ยหานคนนี้ที่หน้านิ่งราวภูเขาน้ำแข็งหมื่นปีก็ไม่เปลี่ยน ถือดอกกุหลาบสีแดงสดดั่งเลือดในอ้อมกอด ภายใต้ความขัดแย้งอันสุดโต่ง ภาพนี้ช่างมีพลังสั่นสะเทือนจนดวงตาพร่าพราย

หากวันหนึ่งเธอได้เป็นนายหญิงจริงๆ ยังคิดอยากจะสร้างห้องทองซ่อนเอาไว้…

“มีอะไรหรือ?” เห็นเยี่ยหวันหวั่นเอาแต่จ้องตัวเองนิ่ง นัยน์ตาเรียบนิ่งของซือเยี่ยหานจึงมองไปด้วยความสงสัย

เยี่ยหวันหวั่นถึงได้ดึงสติกลับมาจากภาพงานฉลองอันงดงามตรงหน้า ทว่าสายตายังคงไม่ถอนออกจากตัวของซือเยี่ยหาน นัยน์ตาใสดั่งกระจกมองเขาอย่างไม่คิดจะปิดบัง เอ่ยขึ้นเนิบๆ “ไม่มีอะไร ยามว่างชมบุปผา แม้แต่ลมยังมึนเมากับความงามของดอกไม้ไปกับผม…ก็แค่มองเพลินไปหน่อย”

ทุกคนในเหตุการณ์ “…”

ผู้ช่วยสวี่ คำอธิบายของเธอเมื่อกี้พูดจริงหรือเปล่าเนี่ย?