บทที่ 291 เขาคือคนของผม / บทที่ 292 เปลี่ยนคน

แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี – บทที่ 291 เขาคือคนของผม / บทที่ 292 เปลี่ยนคน บทที่ 291 เขาคือคนของผม / บทที่ 292 เปลี่ยนคน โดย Ink Stone_Romance บทที่ 291 เขาคือคนของผม

โจวเหวินปินจัดแจงเสื้อผ้า กลั้นความโมโหเดินเข้าไป

กวาดตามองแวบหนึ่ง ในมือเยี่ยไป๋มีเอกสารมอบหมายงานจริงๆ

โจวเหวินปินสีหน้าเคร่งขรึมลง รีบพลิกดูเอกสารและสัญญาพวกนั้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นหยิบปากกาหมึกซึมด้ามหนึ่งออกมา เซ็นชื่อตัวเองกำกับลงบนเอกสารหลายแผ่นนั้น

โจวเหวินปินสูดหายใจเข้าลึก “เสร็จแล้วใช่ไหม?”

“ขอบคุณมาก!” เยี่ยหวันหวั่นรับเอกสารมาด้วยความพอใจมาก

“ยังไม่รีบไปอีก!” โจวเหวินปินโมโหเดือดดาล

สามปีเต็ม ไม่ง่ายเลยกว่าที่ชั่วขณะเมื่อกี้เขาเกือบจะจับกดลั่วเฉินได้ ปรากฏว่าโดนไอ้เด็กแสบนั่นมาขัดจังหวะเสียได้

ไอ้เด็กแสบเยี่ยไป๋ที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เขายังมีเวลาจัดการอยู่ แต่ลั่วเฉินวันนี้พูดยังไงเขาก็ไม่ยอมปล่อยไป

ลั่วเฉินรู้อยู่แล้วว่าวันนี้โจวเหวินปินไม่มีทางปล่อยตัวเองไปง่ายๆ เห็นโจวเหวินปินสีหน้าหงุดหงิดรำคาญจะส่งแขก การมอบหมายงานของทั้งสองคนก็เสร็จสิ้นแล้ว และเมื่อผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นออกไป เขาต้องกลับมาอยู่เพียงลำพังกับโจวเหวินปินอีกครั้ง สีหน้าก็ซีดเซียวขึ้นมาทันใด…

เป็นอย่างที่คิดไว้ หลังโจวเหวินปินเซ็นชื่อเสร็จ ชายคนนั้นก็ไม่ยืดเยื้อ ลุกขึ้นยืนอย่างสบายใจ

ลั่วเฉินเหมือนด่ำดิ่งลงสู่ถ้ำน้ำแข็ง หัวใจจมลงไปถึงก้นบึ้ง…

ในวินาทีที่ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน นัยน์ตาเป็นประกายคู่นั้นกลับมองมาที่ตัวเขา ทำให้ใจเขาสั่นคลอนวูบหนึ่ง

ต่อมาก็ได้ยินชายคนนั้นมองเขาพลางถาม “ลั่วเฉินใช่ไหม? ตามผมมาเถอะ!”

ลั่วเฉินสบตากับอีกคนโดยไม่ได้เตรียมตัวมาก่อน พลันประหลาดใจอยู่ตรงนั้น

อีกฝ่ายกำลัง…พูดกับตัวเองอยู่?

ไม่เพียงแต่ลั่วเฉินที่อึ้งไป แม้แต่โจวเหวินปินสีหน้าก็เปลี่ยนทันทีเช่นกัน “เยี่ยไป๋! นี่นายหมายความว่ายังไง?”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวขาวละเอียดเคาะเบาๆ ลงบนข้อความหนึ่งบนเอกสาร “หรือเมื่อกี้ผู้อำนวยการโจวไม่เห็น?”

“เห็นอะไร?” โจวเหวินปินทำหน้าเหลืออด

ชายหนุ่มอมยิ้มเหมือนไม่ได้ยิ้มเหลือบมองเขา พูดตอบอย่างเกียจคร้านว่า “ลั่วเฉิน ตอนนี้เป็นคนของผม”

“นาย…พูดอะไร?” สีหน้าโจวเหวินปินแข็งทื่อทันที

หนุ่มวัยรุ่นที่อยู่ข้างๆ ก็อึ้งไปเช่นเดียวกัน เหมือนไม่เข้าใจความหมายของคำพูดเขา…

“ผมบอกว่า ตอนนี้ลั่วเฉินเป็นศิลปินของผมแล้ว!” ชายหนุ่มพูดซ้ำอีกรอบ

โจวเหวินปินได้ยินก็หัวเราะหยันติดต่อกัน “หึๆ คนของนาย? พูดจาซะใหญ่โต ลั่วเฉินเซ็นสัญญาอยู่ภายใต้ชื่อของฉันตั้งแต่สามปีที่แล้ว! นายมีสิทธิ์อะไรมาเซ็นสัญญาเขา?”

ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนเป็นเรื่องสมควรแล้ว “สัญญายืนยันเมื่อกี้ก็เขียนไว้ชัดเจนแล้วนี่”

เมื่อกี้โจวเหวินปินไม่ได้อ่านเอกสารพวกนั้นโดยละเอียด เวลานี้ได้ยินก็ก้าวตรงเข้ามา หยิบกองเอกสารพวกนั้นมาพลิกดู ปรากฏว่ายิ่งอ่านสีหน้ายิ่งแย่ เกือบจะคำรามออกมาแล้ว “มันเป็นไปไม่ได้!”