บทที่ 307 สุดที่รักของคุณ / บทที่ 308 คนเขาเป็นรุ่นพี่

แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี – บทที่ 307 สุดที่รักของคุณ / บทที่ 308 คนเขาเป็นรุ่นพี่ บทที่ 307 สุดที่รักของคุณ / บทที่ 308 คนเขาเป็นรุ่นพี่ โดย Ink Stone_Romance บทที่ 307 สุดที่รักของคุณ

หานเซี่ยนอวี่ไม่รู้เลยว่าคำพูดของตัวเองนั้นแฉเยี่ยหวั่นหวันจนถึงที่สุด แล้วยังพูดต่ออย่างไม่วางใจ “ผมกับพี่ซินคุณแค่ใช้คำพูดไม่กี่คำจีบเท่านั้น แต่เพื่อนคุณโดนหนักกว่า ผู้ชายคนหนึ่งโดนคุณจับมือไปมา คุณไม่ได้ทำอะไรเขาจริงนะ?”

เยี่ยหวั่นหวัน “…”

หมายความว่า รอยพวกนั้นบนตัวซือเยี่ยหานเธอเป็นคนทำทั้งหมดงั้นหรือ?

อย่าพูดเลย ให้เธออยู่เงียบๆ …

น่าจะรู้สึกได้ว่าตอนนี้บรรยากาศภายในห้องนั้นมีอะไรบางอย่างผิดปกติ หานเซี่ยนอวี่เลยวางอาหารเช้าแล้วออกไป

ภายในพริบตา ในห้องก็เหลือแค่เยี่ยหวั่นหวันและซือเยี่ยหานสองคน

เยี่ยหวั่นหวันคิดว่าจะหนีออกไปนอกประตูหรือกอดเข่าขอร้องดีคิดอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่กล้าทิ้งไปแล้ววิ่งหนี แต่เขยิบไปทางซือเยี่ยหานด้วยความระมัดระวัง “ที่รัก… ฉันผิดไปแล้ว… ฉันสร้างความวุ่นวายเอง… ฉันทำผิดศีลธรรม… ฉันมันไม่น่ามอง…”

แย่แล้ว ทำยังไงดี…

“ฉันรู้ว่าฉันทำผิดสัญญา แต่คนทั่วไปไม่ใช่พระ ใครบ้างไม่เคยทำผิดพลาด ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ มันหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะทำผิด คนเรา…” เยี่ยหวั่นหวันท่องไม่ออกแล้ว เลยพูดมาประโยคหนึ่ง “ฉันเป็นคนที่คุณรักสุดหัวใจนะ ดังนั้น ให้โอกาสฉันอีกครั้งได้ไหม?”

ชายหนุ่มมองไปทางเธอเหมือนจะยิ้มก็ไม่เหมือนด้วยสายตาเย็นชา แสดงออกชัดเจนมาก

เยี่ยหวั่นหวันก็รู้ว่าเรื่องครั้งนี้เป็นเรื่องใหญ่จริง เลยยกมือขึ้นพูด “ฉันขอยื่นอุทธรณ์ เมื่อคืนหานเซี่ยนอวี่มีเจตนาดีพาฉันไปหาคอนเนคชั่นคนในวงการ ดังนั้นเลยเชิญฉันไปงานปาร์ตี้หนึ่ง งานปาร์ตี้แบบนี้ที่รักคุณก็รู้ดี หลีกเลี่ยงการดื่มเหล้าไม่ได้ เดิมทีคิดแค่อยากจะแกล้ง เล่นละครต่อไปเท่านั้นเอง ฉันก็คิดไม่ถึงว่าคอจะอ่อนแบบนี้ ไม่ทันระวังดื่มจนเมา… เรื่องต่อมาฉันจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ… ฉันไม่รู้ว่าคอฉันอ่อนขนาดนี้…”

เห็นซือเยี่ยหานยังคงไม่แยแส เยี่ยหวั่นหวันตัดสินใจเด็ดเดี่ยว “ที่รัก ไม่อย่างนั้นคุณว่าอย่างนี้ดีไหม? ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะเป็นหมอนข้างติดตัวคุณไปทุกที่ทุกเวลา คุณอยากจะนอนเมื่อไร ฉันจะไปหาเมื่อนั้นเลย ดีไหม?”

ซือเยี่ยหานเหลือบมองเธอ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ขังเธอไว้บนเตียงไม่ยิ่งสะดวกกว่าหรือ?”

เยี่ยหวั่นหวันได้ยินหัวใจดวงน้อยก็หนาวเหน็บขึ้นมาทันที เพื่อที่จะอยู่รอด เธอบีบเค้นความคิดในหัวออกมาแล้วพูด “นั่น… นั่นมันต่างกัน… ขังฉันไว้บนเตียงไม่น่าสนุกเลย… ถ้าคุณไม่ขังฉัน… คุณสามารถปลดล็อกได้ตั้งหลายที่… หอพัก… ห้องทำงาน… ที่บ้าน… บนรถ… นอกเมือง… คุณว่าจริงไหม…”

ซือเยี่ยหานไม่พูดอะไร

เยี่ยหวั่นหวันเขยิบเข้าไปใกล้ “ไม่โกรธแล้วนะดีไหม! ถึงแม้ฉันจะดื่มเมาจนไม่ได้สติ แต่ไม่ได้มีใจให้คนอื่นเลย สุดท้ายกลับบ้านมาจีบจนถึงบนเตียงก็มีแต่ที่รักคนเดียวเท่านั้น! ถึงแม้ฉันจะเมาแล้วลวนลามไปทั่ว แต่ก็ทำแค่กับคุณ! ถึงแม้จะดื่มจนเมา ไม่ได้สติ นี่ก็เป็นสัญชาตญาณของฉันที่ซึมลึกเข้าไปถึงกระดูก นี่หมายความว่าอะไร? หมายความว่าฉันรักที่รักด้วยใจจริงน่ะสิ!”

มุมปากซือเยี่ยหานกระตุกเล็กน้อย

เยี่ยหวั่นหวันเห็นสีหน้าชายหนุ่มดูผ่อนคลายลงหน่อย ก็รีบปีนขึ้นไปตามขาเขาอย่างรวดเร็ว “ฉันรู้อยู่แล้วว่าที่รักนั้นดีที่สุด!”

ซือเยี่ยหาน “…”

เขาบอกว่ายกโทษให้เธอแล้วหรือ?

ชายหนุ่มหยิกคางที่ละเอียดของเธอ เข้ามาใกล้น่าอันตราย พูดเน้นย้ำทีละคำ “เยี่ยหวั่นหวัน เธอคิดว่าฉันหลอกง่ายขนาดนั้นจริงเหรอ?”

เยี่ยหวั่นหวันใช้ท่านี้จูบแก้มซือเยี่ยหานหนึ่งที “เปล่าค่ะเปล่า! ที่รักคุณฉลาดหลักแหลมขนาดนั้น! คุณหลอกไม่ง่ายเลยสักนิด! คุณแค่เป็นห่วงฉันรักฉันเสียดายฉันเท่านั้นเอง!”

ซือเยี่ยหาน “…”