บทที่ 305 ไม่ควรใจอ่อน / บทที่ 306 ฟังหนูอธิบายก่อน

แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี – บทที่ 305 ไม่ควรใจอ่อน / บทที่ 306 ฟังหนูอธิบายก่อน บทที่ 305 ไม่ควรใจอ่อน / บทที่ 306 ฟังหนูอธิบายก่อน โดย Ink Stone_Romance บทที่ 305 ไม่ควรใจอ่อน

เช้าวันรุ่งขึ้น

บทที่เยี่ยหวั่นหวันตื่นมาก็พบว่าตัวเองเปลี่ยนเป็นชุดนอนที่สะอาดแล้ว ผมปลอมบนศีรษะก็ไม่อยู่แล้ว กลับไปเป็นสภาพของผู้หญิง เธอตกใจรีบปีนลุกขึ้นมา

เมื่อคืนดื่มเกินลิมิตไป จำไม่ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น จำได้เพียงแค่ว่าตัวเองไปงานปาร์ตี้กับหานเซี่ยนอวี่

คงไม่ได้โดนหานเซี่ยนอวี่จับได้แล้วหรอกนะ?

เยี่ยหวั่นหวันรีบร้อนใส่รองเท้าแตะออกจากห้องนอน หลังจากนั้น…

เห็นซือเยี่ยหานที่กำลังดื่มกาแฟอยู่ในห้องรับแขก…

หลังเห็นซือเยี่ยหาน เยี่ยหวั่นหวันก็ถอนหายใจออกมาทันที หัวใจค่อยกลับมาที่เดิม

“ที่รัก คุณไม่ได้เดินทางไปต่างประเทศแล้วกลับมาไม่ได้หรอกหรือ? แย่แล้ว ทำไมสายขนาดนี้แล้ว ฉันต้องเข้าบริษัท…” เยี่ยหวั่นหวันเห็นเวลาสายแล้ว เลยไม่ได้พูดอะไรมาก รีบร้อนล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนเสื้อผ้าไปขณะพูด

ซือเยี่ยหานเหลือบมองไปทางหญิงสาว ไม่พูดอะไร รอบตัวเต็มไปด้วยบรรยากาศมาคุ

ปลอมตัวเป็นคนอัปลักษณ์มาหลายปีขนาดนี้ ฝึกจนคุ้นเคยมานานแล้ว เยี่ยหวั่นหวันเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยความรวดเร็ว เทียบกับการทรมานที่ต้องแต่งหน้าแต่งตัวประหลาดหลายแบบทุกวัน สำหรับเธอแล้วเสื้อผ้าผู้ชายนั้นแต่งง่ายกว่าเยอะเลย แต่ต้องทาคิ้วหนาขึ้นมาหน่อย และเพิ่มเงาโครงหน้าทำให้เครื่องหน้าดูเป็นผู้ชายและดูมีมิตินิดหน่อยก็ใช้ได้แล้ว

ก่อนหน้านี้เธอเอาเครื่องแต่งกายที่ยุ่งเหยิงพวกนั้นของตัวเองขายในเวปขายของมือสองทั้งหมด แล้วเปลี่ยนเป็นเครื่องแต่งกายผู้ชาย

เพราะต้องไปบริษัท วันนี้เยี่ยหวั่นหวันเลยเปลี่ยนมาใส่สูทสไตล์อังกฤษที่ทางการขึ้นมา ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวข้างใน คอเสื้อเข้ากันกับลายปักด้านล่างสไตล์เรโทร กระเป๋าตรงหน้าอกปักดอกกุหลาบสีแดง จงใจใช้หน้าม้าปิดบังดวงตาคู่นั้นที่แวววาวมีเสน่ห์เกินไป

บทที่ออกมาอีกครั้ง เยี่ยหวั่นหวันได้แปลงตัวเองจากหญิงสาวที่ลุกขึ้นมาจากเตียงอย่างงัวเงีย กลายเป็นหนุ่มน้อยผู้สูงศักดิ์สง่างามจากชนชั้นสูงของยุโรปในยุคกลาง

“เอ่อ? ที่รัก เมื่อคืนคุณเอาพื้นรองเท้าที่เพิ่มความสูงถอดไปไว้ไหนคะ?” เยี่ยหวั่นหวันถามอย่างเร่งรีบ

ถึงแม้ทุกครั้งเวลายืนอยู่ต่อหน้าซือเยี่ยหานเธอจะตัวเล็กมากอย่างเห็นได้ชัด ที่จริงแล้วตัวเธอไม่เตี้ยเลย แต่เครื่องมือที่ทำให้เธอดูแมนขึ้นนั้นย่อมขาดไม่ได้

ขณะที่เยี่ยหวั่นหวันมองไปรอบๆ เพื่อหาของ เธอก็เหลือบมองไปทางซือเยี่ยหานด้วย ปรากฏมองปราดเดียวก็พบว่าด้านล่างเปลือกตาซือเยี่ยหานมีสีดำคล้ำ เอ๋ เมื่อคืนซือเยี่ยหานนอนไม่พอ?

หรือว่าความสามารถในการนอนรวดเร็วของเธอไม่ได้ผลแล้ว?

ที่ยิ่งทำให้เธอช็อกคือ… จู่ๆ หางตาเธอก็เห็นที่คอเสื้อซือเยี่ยหาน…

วินาทีต่อมา เยี่ยหวั่นหวันเดินตรงเข้าไป กระชากคอเสื้อซือเยี่ยหานออก “อะไรเนี่ย! ที่รักคุณถึงกับหักหลังฉันไปทำซี้ซั้วอะไรข้างนอกเลยหรือ!?”

สายตาซือเยี่ยหานที่อดทนมาตลอดทั้งเช้าในที่สุดก็ระเบิดแสงเย็นออกมาน้ำเสียงเย็นยะเยือกถึงขีดสุด พูดเน้นแต่ละคำ “ฉัน ซี้ ซั้ว?”

เยี่ยหวั่นหวันชี้ไปที่ร่องรอยแห่งความรักบนคอเขา ระหว่างที่ปลดกระดุมคอออกก็ถามไปด้วย “คุณยังไม่ยอมรับอีก คุณดูรอยจูบบนคอคุณ แล้วยังมีตรงนี้ ตรงนี้ก็มี! มีรอยฟันกัดด้วย! บัดสีบัดเถลิงทนดูไม่ได้! คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้!”

สีหน้าซือเยี่ยหานดำเหมือนก้นหม้อ ปัดมืออีกฝ่ายออก แล้วติดกระดุมคอเสื้อใหม่อีกรอบ เห็นได้ชัดว่าโมโหมาก

รู้อย่างนี้เมื่อคืนไม่ควรใจอ่อนกับเธอเลย!

เวลานี้ จู่ๆ เสียงกริ่งประตูดังขึ้น

เยี่ยหวั่นหวันจ้องซือเยี่ยหานตาเขม็ง จากนั้นไปเปิดประตู

ที่หน้าประตูคือหานเซี่ยนอวี่ หลังจากเห็นเยี่ยหวั่นหวันแต่งตัวแล้ว มีแววตกตะลึงผ่านเข้ามาในดวงตาเขาอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นยื่นหน้าเข้าไปมองข้างใน แล้วพูดขึ้นมา “อรุณสวัสดิ์ ผมซื้ออาหารเช้ามา จะกินด้วยกันไหม?”

…………………………………………………

บทที่ 306 ฟังหนูอธิบายก่อน