บทที่ 313 ถูกโลกทั้งใบทอดทิ้ง / บทที่ 314 ทำเขาร้องไห้แล้ว

บทที่ 313 ถูกโลกทั้งใบทอดทิ้ง / บทที่ 314 ทำเขาร้องไห้แล้ว โดย Ink Stone_Romance บทที่ 313 ถูกโลกทั้งใบทอดทิ้ง

ในพริบตา บรรยากาศทั่วทั้งสตูดิโอแทบจะนิ่งงันเป็นน้ำแข็ง

ชายหนุ่มที่เดิมทีดูแล้วจะพูดคุยด้วยง่าย ท่าทางดูสบายอารมณ์ตลอดเวลา เหมือนเป็นคุณชายผู้ดีมีเงิน เวลานี้กลับเหมือนดั่งรากษส มีไอน่ากลัวแผ่ออกมารอบตัว

แม้แต่ช่างกล้องที่อยู่ข้างๆ และทีมงานคนอื่นๆ ต่างตกใจกับบรรยากาศที่น่ากลัวเพราะจู่ๆ โดนอีกฝ่ายระเบิดลง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงลั่วเฉินที่อยู่ใจกลางพายุ

ลั่วเฉินตัวสั่น ใบหน้าไม่หลงเหลือสีเลือดอยู่เลย ริมฝีปากบางเม้มแน่นจนกลายเป็นเส้นตรง ทั่วทั้งตัวแทบจะลุกเป็นไฟเพราะคำตะคอกที่แทบจะทำให้หูหนวก ทนไม่ไหวแทบอยากจะแปลงร่างตัวเองเป็นอากาศหายไป

เยี่ยหวั่นหวันค่อยๆ คลายความโกรธ แต่ความเย็นชาบนใบหน้าไม่ได้ลดลงเลย “ตอนนี้ โอกาสครั้งสุดท้าย ถ้าเธอยังคงมีสภาพแบบนี้ สัญญาของพวกเรา สิ้นสุดตรงนี้”

วินาทีที่ได้ยินสี่คำสุดท้าย รูม่านตาของลั่วเฉินหดลงในทันใด เงยหน้าขึ้นมาทันที

เขา…จะโดนทิ้งอีกครั้งหรือ…

สัญญาของเขากับกวงเหย้ายังไม่หมด ถ้าเยี่ยไป๋ทิ้งเขา แบบนั้น สัญญาผู้จัดการเขาก็จะต้องกลับไปอยู่ในมือโจวเหวินปิน

เยี่ยหวั่นหวันไม่มองเขาเลย กวาดตามองทีมงาน “ทุกคนพร้อม”

ทีมงานข้างๆ หลายคนอึ้งอยู่นานกว่าจะได้สติกลับมา ช่างกล้องก็รีบปรับมุมกล้อง ช่างไฟก็ปรับแสงตามไปด้วย ข่างแต่งหน้าก็รีบวิ่งเข้ามาเติมหน้าเช็ดเหงื่อให้ลั่วเฉิน

เห็นสีหน้าขาวซีดของชายหนุ่มแล้ว ช่างแต่งหน้ารู้สึกเห็นใจ แต่เธอก็พูดอะไรไม่ได้ เดิมทีวงการบันเทิงคนที่อ่อนแอกว่าก็พ่ายแพ้ให้กับคนที่แกร่งกว่าอยู่แล้ว คำพูดของเยี่ยไป๋ถึงแม้จะรุนแรงจนถึงขั้นไร้น้ำใจ แต่ก็เป็นเรื่องจริง

ทั้งหมดเตรียมพร้อมเร็วมาก ภายใต้แสงไฟ ในที่สุดก็เหลือแค่ลั่วเฉินเพียงคนเดียว

สายตาของทุกคน ต่างจับจ้องไปยังชายหนุ่มที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวอยู่กลางแสงไฟ

ลั่วเฉินยังยืนเซื่องซึมไม่รู้ตัวอยู่ตรงนั้น ราวกับว่ายังไม่ได้สติกลับคืนมาจากคำพูดของเยี่ยหวั่นหวันเมื่อกี้ ใบหน้าดูบอบบางเหมือนแค่แตะโดนจะจะแตกสลาย

เหมือนกัน… ถูกโลกทั้งใบทอดทิ้ง…

“เริ่มได้”

ตามมาด้วยเสียงให้เริ่มได้ของเยี่ยหวั่นหวัน บนกล้องมีไฟสีแดงสว่างขึ้นมา เครื่องเริ่มทำงาน

ทุกคนต่างกลั้นหายใจ

หนึ่งวินาทีผ่านไป สองวินาทีผ่านไป สามวินาทีผ่านไปแล้ว…

ลั่วเฉินยังคงยืนไม่มีจิตวิญญาณอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับ และไม่พูด

ผ่านไปอีกหลายวินาที ลั่วเฉินยังคงไม่มีปฏิกิริยาอะไร ราวกับหุ่นเชิดที่ไม่มีชีวิต

ช่างแต่งหน้าส่ายหน้าอย่างเสียดาย ช่างกล้องก็แอบถอนหายใจ เตรียมจะปิดเครื่องมือ เก้าอี้พนักพิงสูงที่อยู่ฝั่งตรงข้าม สีหน้าชายหนุ่มก็เย็นชาขึ้นมา

ท่ามกลางความเงียบที่ยากลำบาก ในที่สุดเยี่ยหวั่นหวันก็พูดขึ้นมา “ในเมื่อเป็นแบบนี้…”

วินาทีที่เยี่ยหวั่นหวันพูดขึ้นมา ในสตูดิโอขนาดใหญ่ มีเสียงหัวเราะแหบแห้งเบาๆ ดังขึ้นมา “หึ…”

ภายใต้แสงไฟ ลั่วเฉินก้มหน้าลง จู่ๆ ก็หัวเราะเสียงทุ้มต่ำออกมา

แล้วลั่วเฉินก็เงยหน้าขึ้นเร็วมาก ดวงตาคู่นั้นที่ใสเป็นประกายกวาดมองไปยังทุกคนที่อยู่รอบๆ พูดเสียงชัดเจน “เกิดมากลายเป็นบาป…ได้มา…เกิดกลายเป็นบาป….”

ในดวงตาที่ใสชัดของชายหนุ่มราวกับใช้สัตว์ประหลาดที่ดุร้ายคำรามเพื่อลองจะเปิดกรงออก ราวกับใช้แรงทั้งหมดพยายามที่จะกดทับพลังบ้าคลั่งมหาศาลที่ทะลักออกมา “ผม หลินลั่วเฉิน…ไม่มีความแค้นใดๆ กับทุกคน แต่พวกคุณแต่ละคน พวกคุณทุกคนกลับบีบบังคับ จะต้องให้ผมจมดินตาย…

…………………………………………………