บทที่ 347 ตกตะลึงที่ได้รับความเมตตา / บทที่ 348 คำไหว้วานของหวันหวั่นเพื่อนตัวน้อย

บทที่ 347 ตกตะลึงที่ได้รับความเมตตา / บทที่ 348 คำไหว้วานของหวันหวั่นเพื่อนตัวน้อย โดย Ink Stone_Romance บทที่ 347 ตกตะลึงที่ได้รับความเมตตา

เยี่ยอีอีและกู้เยว่เจ๋อรีบเดินไปทางผู้อาวุโส

“ท่านปรมาจารย์เหมย เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ในที่สุดวันนี้ก็ได้พบหน้ากัน!” ใบหน้าเยี่ยอีอีเต็มไปด้วยความปลื้มใจ กระตือรือร้นมากที่สุด

“ท่านปรมาจารย์เหมยสวัสดีครับ ผมกู้เยว่เจ๋อลูกชายของกู้ชาง” กู้เยว่เจ๋อยิ้มแนะนำตัวเอง

พอได้ยิน เหมยจิ่งโจวก็พยักหน้า “สวัสดี”

กู้ชางแห่งกู้กรุ๊ปในเมืองหลวง เขารู้จัก สองคนเคยติดต่อกันมาก่อน ก่อนหน้านี้ กู้ชางยังยอมจ่ายเงินมูลค่ามหาศาลเพื่อขอซื้อรูป ‘สารทฤดูในขุนเขา’ ไป

เห็นเยี่ยอีอีและกู้เยว่เจ๋อยืนประกบข้างซ้ายขวาเหมยจิ่งโจว แขกในห้องโถงจัดเลี้ยงต่างตกตะลึงกันใหญ่

“งานวันเกิดผู้อาวุโส ไม่เพียงแต่มอบภาพวาดของเหมยจิ่งโจวให้ ยังเชิญปรมาจารย์เหมยจิ่งโจวมาด้วยตัวเองอีก…”

ที่ไม่ไกลนั้น เยี่ยเส่าถิงก็มองไปทางปรมาจารย์เหมยจิ่งโจวไม่หยุด

ก็เหมือนกับผู้อาวุโสเยี่ยหงเหวยครอบครัวตัวเอง เยี่ยเส่าถิงก็ชื่นชมภาพวาดตัวอักษรของปรมาจารย์เหมยจิ่งโจวมาก ยิ่งไปกว่านั้นเขาเคารพปรมาจารย์เหมยจิ่งโจวมากอีกด้วย อยากเจอเหมยจิ่งโจวมานานแล้ว เพียงแต่เหมยจิ่งโจวเป็นคนนอบน้อม เวลาปกติจะเปิดเผยตัวน้อยมาก ดังนั้นเลยไม่เคยมีโอกาส

สองตาเยี่ยหวันหวั่นหรี่ลง รู้สึกสงสัย “เหมยจิ่งโจวจริงด้วย…”

เยี่ยหวันหวั่นไม่คุ้นเคยกับเหมยจิ่งโจวนัก แต่คุณพ่อเยี่ยเส่าถิงและคุณปู่เยี่ยหงเหวยนั้นชื่นชอบภาพวาดตัวอักษรของปรมาจารย์เหมยจิ่งโจวมาก ผ่านหูผ่านตามาบ้าง เลยพอรู้เล็กน้อย แน่นอนเธอย่อมรู้ดีว่าคนนี้มีความหมายยังไง

หลังเกิดใหม่มาชาตินี้ อำนาจของตระกูลกู้ยิ่งใหญ่จนถึงขั้นนี้แล้วหรือ? ถึงกับสามารถเชิญเหมยจิ่งโจวมาบ้านเยี่ยเพื่ออวยพรคุณปู่ด้วยตัวเอง?

เยี่ยเส่าถิงอุทาน “ปรมาจารย์เหมยจิ่งโจวตัวจริงจริงด้วย ไม่ผิดแน่”

เยี่ยมู่ฝานเหลือบมองเยี่ยหวันหวั่นแล้วทำท่าทาง ‘เคารพนับถือ’ “หึ! ใช่สิ! เป็นเหมยจิ่งโจว! คู่หมั้นเธอคนนี้นี่มีความสามารถสูงจริง!”

“ปรมาจารย์เหมย ทางนี้ครับ” กู้เยว่เจ๋อยกแขนขวาขึ้นเล็กน้อย เชื้อเชิญด้วยความเคารพ เดินนำทางไปที่โต๊ะประธาน

เยี่ยอีอีนำเหมยจิ่งโจวอยู่ด้านหน้า เดินด้วยท่วงท่าสง่างาม กระซิบเสียงเบาบอกสถานการณ์กับเยี่ยหงเหวย

จนมาถึงข้างโต๊ะประธาน เหล่าบรรดาผู้อาวุโสต่างลุกขึ้นยืน ทักทายเหมยจิ่งโจว เข้าไปทักทายจับมือ ดูคุ้นเคยกันมาก

“ฮาๆ ผู้อาวุโสเยี่ย หลานสาวคุณมีความสามารถจริงๆ สามารถเชิญท่านเหมยจิ่งโจวมาได้” ผู้อาวุโสคนหนึ่งพูดแล้วหัวเราะ สีหน้าแสดงความอิจฉา

เวลานี้ เยี่ยหงเหวยที่ลุกขึ้นยืนอยู่ก่อนแล้ว ยืนอยู่ข้างเหมยจิ่งโจว เห็นเหมยจิ่งโจวตัวเป็นๆ ดูราวกับไม่อยากเชื่อสายตา

“วันเกิดผู้อาวุโสเยี่ย ผมได้เตรียมของเล็กๆ น้อยๆ ไว้ให้”

เยี่ยหงเหวยตกตะลึงที่ได้รับความเมตตา อึ้งไปนานกว่าจะรู้สึกตัว “ปรมาจารย์เหมย ท่านมาได้ก็เป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูลเยี่ยแล้ว”

สำหรับเหมยจิ่งโจวแล้ว เยี่ยหงเหวยเคารพบูชามาก

เหมยจิ่งโจวยิ้มเล็กน้อย ให้ผู้ช่วยเดินเข้าไปหยิบภาพวาดสองภาพออกมา

ผู้ช่วยเปิดภาพวาดทั้งสองภาพ วางไว้ด้านหน้าเยี่ยหงเหวย

ภาพวาดภาพแรกเปิดออกมา เป็นภาพเสือขาวที่น่าเกรงขามตัวหนึ่ง เสือคำรามอยู่ในป่า สะเทือนไปทั่วทั้งแม่น้ำและภูเขา เสือขาวดูเหมือนมีชีวิต ลักษณะท่าทางก็เหมือนกับจะออกมาจากภาพวาด

“ดี… สมกับที่เป็นฝีมือของผู้อาวุโสเหมย ช่างทำให้คนเลื่อมใสได้จริงๆ!” หลี่เยว่และโจวชิงกังพิจารณาอย่างละเอียด แล้วชื่นชมไม่หยุด

เยี่ยหงเหวยยิ่งประหลาดใจ ภาพวาดนี้ของเหมยจิ่งโจว เทียบกับ ‘สารทฤดูในขุนเขา’ มีระดับสูงกว่าอีก

ไม่นาน ภาพวาดที่สองก็ดึงดูดสายตา

เมฆสีดำแผ่ขยาย เสียงคำรามของพายุฝนฟ้าคะนอง ท่ามกลางชั้นเมฆ มีมังกรสีเขียวตัวหนึ่ง แหวกผ่านเมฆหมอก เผยให้เห็นหัวมังกร มองจากด้านบนลงมาเห็นแผ่นดินภูเขาและแม่น้ำ ชำเลืองมองด้วยท่าทางองอาจ เหมือนให้คนเข้าไปใกล้เพื่อเงยหน้ามองมังกรสีเขียวในภาพวาด

…………………………………………………

บทที่ 348 คำไหว้วานของหวันหวั่นเพื่อนตัวน้อย

เยี่ยหงเหวยมองภาพวาดแดงสองภาพนั้นอยู่นานกว่าจะละสายตาได้ อดไม่ได้ที่จะอุทานอย่างชื่นชมออกมา “ผลงานของคุณเหมย ทำให้ได้เปิดประสบการณ์ใหม่จริงๆ นับถือ…นับถือ!”