บทที่ 349 หรือว่าเป็นซือเยี่ยหาน? / บทที่ 350 วางหวันหวั่นไว้ตรง

บทที่ 349 หรือว่าเป็นซือเยี่ยหาน? / บทที่ 350 วางหวันหวั่นไว้ตรงไหน? Ink Stone_Romance บทที่ 349 หรือว่าเป็นซือเยี่ยหาน?

ภายในห้องจัดเลี้ยงเงียบสงัดไร้สุ่มเสียง เพียงพริบตาสายตาของผู้คนต่างเลื่อนจากเยี่ยอีอีและกู้เยว่เจ๋อ มามองที่เยี่ยหวันหวั่น

เดิมทีเข้าใจว่า เยี่ยอีอีเป็นคนเชิญเหมยจิ่งโจวมาร่วมงานวันเกิดเยี่ยหงเหวย แต่เมื่อครู่ท่านอาจารย์เหมยจิ่งโจวพูดเองว่า การมาของเขาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดกับเยี่ยอีอี ทั้งหมดเป็นเพราะเยี่ยหวันหวั่น…

สิ่งที่ตามมาหลังจากคำพูดของเหมยจิ่งโจวจบลง รอยยิ้มบนใบหน้าของเยี่ยอีอีและกู้เยว่เจ๋อทั้งสองคนพลันแข็งทื่อ

“ความหมายของอาจารย์เหมยคือ คุณมาเพราะเยี่ยหวันหวั่น?” กู้เยว่เจ๋อเอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำ

“แน่นอน” เหมยจิ่งโจวเอ่ยด้วยน้ำเสียงย่อมเป็นเช่นนั้นแน่นอน

กู้เยว่เจ๋อพลันคำพูดจุกคอพูดอะไรไม่ออก

และทางด้านเยี่ยหวันหวั่นแม้จะดูเหมือนสีหน้าเรียบเฉย ลักษณะท่าทางยากจะหยั่งรู้ได้ แต่ความเป็นจริงแล้วเธอกำลังงงใจอยู่

เรื่องอะไรกัน?

ทำไมเหมยจิ่งโจวถึงบอกว่าตัวเองรู้จักกับเธอ อีกทั้งยังบอกว่าได้รับการไหว้วานของเธอมาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของคุณปู่?

เกรงแต่ว่าคนทั้งเมืองหลวงก็ไม่มีใครเชิญเหมยจิ่งโจวมาได้ เธอเป็นคนมีหน้ามีตามากเลยสินะ ถึงเชิญปรมาจารณ์ขั้นเทพท่านนี้มาได้?

เยี่ยหวันหวั่นคิดเท่าไรก็คิดไม่ออก กระทั่งในหัวของเธอพลันฉุกคิดชื่อของคนคนหนึ่งขึ้นมาได้

ซือเยี่ยหาน?!

หากว่าเป็นเขาละก็ จะต้องทำได้อย่างง่ายดายแน่นอน

แต่ว่า…จะเป็นไปได้อย่างไรกัน…

การที่เขาไม่ห้ามให้ตนเองมาที่นี่ก็นับว่าเป็นบุญคุณล้นฟ้าแล้ว แล้วจะจัดการส่งคนมามอบของขวัญวันเกิดให้คุณปู่แทนเธอได้อย่างไร?

ทำไมถึงไม่ใช่คุณพ่อของเขาที่เชิญเหมยจิ่งโจวมา แต่เป็นเยี่ยหวันหวั่นที่เป็นคนเชิญมาได้?

กู้เยว่เจ๋อไม่อาจทำใจให้เชื่อได้ เดิมคิดอยากจะซักถามต่อไป แต่ได้เห็นท่าทีของเหมยจิ่งโจวที่ชัดเจนมากขนาดนี้แล้ว การที่จะถามต่อไปก็เท่ากับสร้างความอัปยศให้ตัวเองเท่านั้น

ดังนั้น จึงทำได้เพียงทำท่าทางสงบนิ่งเอ่ยไปว่า “ไม่ว่าอย่างไร ก็ต้องขอบคุณมากๆ ที่คุณมาร่วมงานในวันนี้ครับ”

เยี่ยอีอีก็กล่าวเสริมต่อด้วยสีหน้าแสดงความจริงใจ “ใช่ค่ะ ขอแค่คุณปู่มีความสุขก็พอแล้ว! คิดไม่ถึงเลยว่าเยี่ยหวันหวั่นจะรู้จักคนใหญ่คนโตอย่างท่านอาจารย์เหมยด้วย…”

เวลานี้ ทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงมีแต่เสียงอุทานตกใจต่อกันเป็นทอดๆ

“ดูท่าพวกเราทุกคนคงจะมองผิดไป หลานสาวของตระกูลเยี่ยผู้ที่ลือกันว่าไร้การศึกษาไร้ความสามารถคนนี้เป็นพวกคมในฝักจริงๆ!”

“คุณพูดถูก! เป็นเพื่อนต่างวัยกับคนใหญ่คนโตอย่างเหมยจิ่งโจวได้ขนาดนี้! คนรุ่นหลังในเมืองหลวงคนไหนมีความสามารถแบบนี้บ้าง?”

“ต่อให้เยี่ยเส่าถิงในตอนนี้จะตกต่ำ แต่สุดท้ายพ่อเป็นเสือลูกก็ไม่เป็นสุนัข[1]!”

เวลานี้เอง สายตาของเยี่ยหงเหวยที่มองเยี่ยหวันหวั่นอีกครั้งพลันเปลี่ยนไปไม่น้อย

หรือว่าหลานสาวที่เขาได้สิ้นหวังไปนานแล้วคนนี้จะคิดได้แล้วจริงๆ…

หลังจากเยี่ยหวันหวั่นพูดคุยอย่างนอบน้อมกับคุณปู่และผู้คนในงานไปสองสามประโยคแล้ว ก็หาโอกาสพูดคุยตามลำพังกับเหมยจิ่งโจว

“คุณเหมยคะ คุณรู้จักฉันจริงๆ เหรอ?” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยถามพลางส่งสายตาซักถาม

แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่เรื่องราวมันมีอะไรแปลกๆ เธอจำเป็นต้องทำเรื่องนี้ให้กระจ่างชัดเจน

เหมยจิ่งโจวเอ่ยจริงจัง “แน่นอนสิ คุณหนูหวันหวั่นทำไมถามแบบนี้?”

เห็นท่าทีมั่นใจของเหมยจิ่งโจว เยี่ยหวันหวั่นก็ยิ่งสงสัย พึมพำกับตัวเอง “เป็นไปได้อย่างไร ทำไมฉันถึงจำไม่ได้เลยสักนิด…”

“คิดว่าคุณคงจะลืมไปแล้ว!” เหมยจิ่งโจวหน้าไม่เปลี่ยนสี อีกทั้งท่าทางยังดูเหมือนจะผิดหวังอยู่เล็กน้อย

เยี่ยหวันหวั่นกระตุกมุมปาก “ฉันยังเด็กเกินไปมาก…”

“หมายความว่าไง?” เหมยจิ่งโจวถามอย่างไม่เข้าใจ