ตอนที่ 134
บทที่ 383 กลยุทธ์สาวงาม / บทที่ 384 ไม่อ่อนโยนเลยสักนิด
October 22, 2026
บทที่ 383 กลยุทธ์สาวงาม / บทที่ 384 ไม่อ่อนโยนเลยสักนิด Ink Stone_Romance บทที่ 383 กลยุทธ์สาวงาม
ซือเยี่ยหานได้ยินก็ยื่นฝ่ามือกว้างทาบลงไปบนหน้าผากของหญิงสาว จากนั้นสีหน้าคลายกังวลลงเล็กน้อย “อุณหภูมิปกติ ไม่มีไข้”
เยี่ยหวันหวั่นหน้าเครียดทันใด
พับผ่าสิ!
อุตส่าห์แช่อยู่ในน้ำแข็งตั้งนาน ความจริงเมื่อครู่ตอนตื่นนอนเธอก็รู้แล้วว่าเธอไม่เพียงไม่เป็นไข้ แต่หน้าตายังดูสดชื่นสดใส มีชีวิตชีวามากด้วย!
ช่วยไม่ได้ มีแต่ต้องใช้มารยาแล้ว…
เยี่ยหวันหวั่นได้ยินแบบนั้นก็ทำสีหน้าตำหนิ “เหลวไหล งั้นทำไมฉันถึงรู้สึกทรมานแบบนี้ล่ะ มือคุณไม่แม่นเลยสักนิด! คนโกหก! คุณก็แค่อยากไป ก็แค่อยากจะทิ้งฉัน!”
เพื่อพิจารณาอย่างรอบคอบ ซือเยี่ยหานมองแวบหนึ่ง แล้วจับข้อมือเยี่ยหวันหวั่นขึ้นมา วางนิ้วทาบลงไปบนเส้นชีพจรของเธอ
เยี่ยหวันหวั่นเห็นการกระทำของซือเยี่ยหานแล้ว สีหน้าก็นิ่งอึ้ง มองด้วยความงงงวย แม่เจ้า เขาไปเรียนจับชีพจรมาตั้งแต่เมื่อไร?
เยี่ยหวันหวั่นรีบดึงมือกลับ แต่ซือเยี่ยหานก็จับชีพจรได้คร่าวๆ แล้ว รู้ว่าร่างกายเธอไม่ได้เป็นอะไร สีหน้าเผยความจนปัญญาเล็กน้อย “อย่างอแง ต้าไป๋อยู่สวนด้านหลัง เธอไปเล่นกับมันสิ”
เอ๊ะ ต้าไป๋!
ต้าไป๋กลับมาแล้วเหรอ?
อยู่สวนด้านหลังงั้นเหรอ?
เยี่ยหวันหวั่นพยายามต่อต้านสิ่งล่อใจที่ยิ่งใหญ่นี้ กัดฟันด้วยความยากลำบาก จากนั้นกอดเอวของซือเยี่ยหานไว้ไม่ยอมปล่อย “ไม่เอา! ฉันไม่เอา! ไม่เอาต้าไป๋! ฉันต้องการคุณ! อยากให้คุณอยู่กับฉัน!”
สีหน้าซือเยี่ยหานคล้ายแปลกใจอยู่บ้าง ใจอ่อนลงอย่างประหลาด “ฝันร้ายใช่ไหม?”
ใบหน้าน้อยๆ ของเยี่ยหวันหวั่นฝังลงไปที่หน้าอกเขา พยักหน้าหงึกๆ “อืม ฝันร้ายค่ะ เป็นฝันร้ายที่น่ากลัวมากๆ ฝันว่าครั้งนี้ที่คุณไปประเทศ B แล้วจะเจออันตราย เพราะงั้นคุณไม่ไปได้ไหม?”
ซือเยี่ยหานลูบผมของเธอ “ความฝันมักจะตรงกันข้ามกับความจริง”
เยี่ยหวันหวั่นรีบพูด “แต่ว่ามันเหมือนจริงมากเลยนะ! ทุกภาพฉาก ทุกรายละเอียด ฉันจำได้ชัดเจนหมด! ฉันจำได้ว่าพวกคุณทุกคนโดนลอบทำร้าย จำได้ว่าคุณบาดเจ็บสาหัส เกือบเอาชีวิตไปทิ้ง!”
เวลานี้ หลิวอิ่งที่อยู่ด้านข้างหมดความอดทนแล้ว มองทางเยี่ยหวันหวั่นพลางเอ่ยปาก “คุณหนูเยี่ย เกรงว่าคุณจะคิดมากไปแล้ว เรื่องในความฝันจะเป็นความจริงได้ยังไง นายท่านมีพวกเราคอยคุ้มกัน ไม่มีเรื่องอะไรแน่นอน ขอให้วางใจได้!”
เยี่ยหวันหวั่นถลึงตาใส่เขา “ฉันรู้ว่าพวกนายเก่ง แต่ว่าพวกนายจะรับประกันได้ยังไงว่าจะไม่มีคนเก่งกว่า จะรับประกันได้ยังไงว่าจะไม่มีเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้น?”
หลิวอิ่งมองแค่ว่าเธอกำลังเถียงข้างๆ คูๆ ความรังเกียจในดวงตายิ่งทวีคูณ เขามองไปทางซือเยี่ยหาน เอ่ยเตือนอย่างเคารพว่า “นายท่าน จะไม่ทันเวลาแล้วครับ”
เยี่ยหวันหวั่นร้อนใจ จ้องซือเยี่ยหานพลางกล่าว “ถ้าคุณกล้าไป ฉันจะลงไปห้องใต้ดินเดี๋ยวนี้ แล้วดื่มเหล้าทั้งหมด! แล้วฉันจะไปอ่อยหนุ่มๆ สาวๆ ทั้งเมืองหลวงเลย! รอถึงตอนที่คุณกลับมาอะไรๆ ก็เปลี่ยนไปหมดแล้ว!”
ซือเยี่ยหานหมดคำจะพูด
เยี่ยหวันหวั่นเขย่งปลายเท้าขึ้นหอมคางของเขา ดึงมือเขาลากเข้าบ้านไป “ไม่ต้องไป ไม่ต้องไปหรอก อยู่กับฉันเถอะนะ”
พูดจบก็กระซิบข้างใบหู กล่าวด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงซือเยี่ยหานคนเดียวได้ยิน “อย่าไปเลยได้ไหมคะ พวกเรากลับเข้าห้องกัน ไปทำเรื่องที่มีความสุขกันเถอะ”
นัยน์ตาลุ่มลึกของซือเยี่ยหานพลันมืดดำ นวดหัวคิ้วพลางจดจ้องสาวน้อยบางคนที่กำลังเล่นอยู่กับไฟ
“เลื่อนการเดินทางออกไปครึ่งชั่วโมง” สุดท้าย ซือเยี่ยหานสั่งการออกมา
พูดจบก็อุ้มเยี่ยหวันหวั่นที่สองเท้าเปลือยเปล่าขึ้นมา เดินเข้าคฤหาสน์ไป
เยี่ยหวันหวั่นบ่นอย่างไม่พอใจทันใด “หา? แค่ครึ่งชั่วโมงเหรอ สั้นเกินไปหรือเปล่า?”
ซือเยี่ยหานเอ่ยปราม “เงียบ!”
…………………………….………
บทที่ 384 ไม่อ่อนโยนเลยสักนิด