บทที่ 513 สูญเสียการควบคุมอย่างสิ้นเชิง / บทที่ 514 ห้ามใช้กำลัง

บทที่ 513 สูญเสียการควบคุมอย่างสิ้นเชิง

หลิวอิ่งคำรามเสียงต่ำ ออกแรงลุกขึ้นยืน ในขณะเดียวกันนี้ ซ่งจิ้งก็ไม่กล้าหยุดพัก ทั้งสองเข้าโจมตีพร้อมกัน

แม้พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พวกเขารู้ดี หากถอยตอนนี้ ด้วยฝีมือการต่อสู้ที่น่ากลัวถึงขีดสุดของเยี่ยหวันหวั่นตอนนี้ พวกเขาจะถูกปลิดชีวิตทันที แต่ถ้าหากสู้ละก็…

อาจจะตายช้าลงอีกสักนิด…

ทั่วทั้งบาร์ คนที่หนีก็หนี คนที่ซ่อนก็ซ่อน ที่เหลือยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน ทุกคนตกใจจนทำอะไรไม่ถูกไปแล้ว อึ้งมองหญิงสาวเล่นงานคนอื่นอยู่ฝ่ายเดียว…

ผู้ชายสองคนนั้นแทบจะกลายเป็นมนุษย์เลือดอยู่รอมร่อ โดยเฉพาะคนที่ดูจะเก่งกว่าหน่อยคนนั้น…

ในเวลานี้เอง เสียงฝีเท้าดังเป็นระเบียบก็ลอยมาจากทางประตู

ตอนที่สืออีและสวี่อี้นำคนมาถึง เห็นเพียงที่บาร์มีเสียงกรีดร้องดังระงม บอดี้การ์ดนอนเกลื่อนพื้น

ซ่งจิ้งนอนลมหายใจรวยรินอยู่ที่พื้น ร่างของหลิวอิ่งซึ่งเต็มไปด้วยเลือดถูกร่างบางเตะลอยออกไป นอนหมอบกับพื้นไม่ขยับ…

ใครกัน! ไม่นึกเลยว่าจะทำให้ซ่งจิ้งกับหลิวอิ่งบาดเจ็บได้ขนาดนี้?

เงาร่างนั้นว่องไวมาก มีจิตสังหารน่าหวาดหวั่นถึงที่สุด ร่างนั้นกำลังมุ่งตรงไปหมายจะโจมตีหลิวอิ่งผู้หมดแรงจะต่อสู้แล้ว…

“หลิวอิ่ง!”

เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าของสืออีเปลี่ยนไปทันที ไม่ทันได้คิดอะไรมาก รีบทะยานเข้าไปขัดขวางการโจมตีสุดท้ายของคนคนนั้น

บอดี้การ์ดลับด้านหลังสืออีเห็นหลิวอิ่งกับซ่งจิ้งถูกทำร้ายจนมีสภาพนี้ ก็พลันรู้สึกเหมือนเจอศัตรูตัวฉกาจ พุ่งตัวตามเข้าไปด้วย

“แกเป็นใคร?”

แขนของสืออีแทบถูกกระแทกจนชา สายตามองยังเงาร่างบางอย่างดุดัน

ผลคือวินาทีถัดมา หลังจากเห็นใบหน้าของหญิงสาวชัดเจนแล้ว สืออีพลันนิ่งอึ้ง “คุณ…คุณหนูหวันหวั่น…ทะ…ทำไมถึง…”

ไม่รอให้สืออีได้สติ หัวไหล่พลันรู้สึกเจ็บรุนแรงอีกครั้ง เขาทำได้เพียงรีบรับมือการกระหน่ำโจมตีของอีกฝ่าย

ในขณะเดียวกัน สวี่อี้ที่อยู่ไม่ไกลก็เห็นชัดเจนแล้วว่าผู้หญิงที่กำลังสู้กับสืออีอยู่คือใคร

“คุณหนูหวันหวั่น นี่…”

นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?

ทำไมถึงเป็นคุณหนูหวันหวั่นไปได้?

“คุณหนูหวันหวั่น!” สวี่อี้ร้องเรียกอย่างร้อนใจ ทว่าอีกฝ่ายราวกับไม่ได้ยินเสียงเขา ตรงกันข้าม กลิ่นอายกระหายเลือดยิ่งเข้มข้นมากขึ้น

บอดี้การ์ดลับที่สืออีนำมาด้วยเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นเยี่ยหวันหวั่น แทบทุกคนตกตะลึง แต่ละคนไม่กล้าเข้าไป กลัวว่าจะทำให้เธอบาดเจ็บเข้า

ทว่าพวกเขารู้ตัวอย่างรวดเร็วว่าพวกเขาไร้เดียงสาเกินไป

สืออีล้มลงพื้นอย่างแรงข้างเท้าของสวี่อี้ ข้างหน้ามีดาวลอยเต็มไปหมด

“สืออี! เป็นยังไงบ้าง!” สวี่อี้รีบพยุงเขาขึ้นมา

สวี่อี้กุมหน้าอก “นะ…นี่…มันยังไงกันแน่…”

novel-lucky

ซ่งจิ้งที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าวอธิบายอย่างอ่อนแรง “ไม่รู้ว่า…คุณหนูหวันหวั่นกลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง…ตอนแรกแค่ทำร้ายพวกที่เฉินซื่อเจี๋ยพามา…แต่จู่ๆ ก็เริ่มโจมตีผมกับหลิวอิ่งด้วย…”

ขณะที่ทั้งสามพูดคุยกันอยู่นั้น บอดี้การ์ดลับที่สืออีพามาเหล่านั้นใกล้จะรับมือไว้ไม่ไหวแล้ว

สืออีกับสวี่อี้เห็นว่าบอดี้การ์ดลับจำนวนมากขนาดนั้นยังหยุดเธอไว้ไม่ได้ ร่างที่เต็มไปด้วยจิตสังหารนั้นกำลังเดินมาทางพวกเขาทีละก้าวๆ…

“ขวับ…” เยี่ยหวันหวั่นโจมตีสืออีต่อ

เหมือนว่าหากใครมีฝีมือการต่อสู้ที่ดี ก็จะยิ่งกระตุ้นจิตสังหารของเธอได้มากขึ้น