บทที่ 515 ไม่ใช่ฉันที่เปลี่ยนไป / บทที่ 516 เธอน่ากลัวมากเลยเหรอ

บทที่ 515 ไม่ใช่ฉันที่เปลี่ยนไป / บทที่ 516 เธอน่ากลัวมากเลยเหรอ Ink Stone_Romance บทที่ 515 ไม่ใช่ฉันที่เปลี่ยนไป

ขณะมองเจ้านายของตัวเองกล้ากอดเทพสังหารที่กำลังโกรธสุดขีดไว้ในอ้อมอกตาปริบๆ สวี่อี้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ

“คุณ…คุณชายเก้า…”

อันตรายนะครับ!

ทว่า เห็นแต่เยี่ยหวันหวั่นมองใบหน้ากรุ่นโกรธของชายหนุ่ม ราวกลับจากขุมนรกมาสู่โลกมนุษย์ ความบ้าเลือดและจิตสังหารค่อยๆ ถอยออกไปดุจคลื่นน้ำ

“คุณเก้า…” ราวกับรู้ว่าในที่สุดตัวเองก็ปลอดภัยแล้ว หญิงสาวเก็บรังสีน่าหวาดกลัวทั้งหมดรอบตัว ร่างกายที่อยู่ในสภาพพร้อมสู้อ่อนยวบลงทันทีเพราะใช้งานเกินลิมิต

แม้ใบหน้าของซือเยี่ยหานจะเย็นชาอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ทว่าท่าทางที่โอบเอวอุ้มเธอขึ้นมากลับเบามือมาก

“สวี่อี้ ส่งผู้หญิงคนนั้นกลับบ้านด้วย แล้วก็ปิดข่าวทั้งหมดในคืนนี้” ซือเยี่ยหานสั่งประโยคหนึ่ง จากนั้นก้าวเท้ายาวอุ้มเยี่ยหวันหวั่นจากไป

เห็นเยี่ยหวันหวั่นถูกเจ้านายตัวเองอุ้มไปอย่างง่ายดายเหมือนแมวตัวน้อยไร้พิษภัยตัวหนึ่ง กลุ่มคนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ผ่านไปครู่หนึ่ง ทุกคนพากันถอนหายใจโล่งอก ทำหน้าราวเพิ่งจะรอดชีวิตจากวิกฤต

ด้วยเพราะตึงเครียดมากเกินไป เบื้องหน้าสืออียังคงพร่าเลือน สีหน้าอึ้งตะลึง เขารอดแล้วเหรอ?

นี่มัน…น่ากลัวเกินไปแล้ว…

ต่อให้เป็นทหารแนวหน้าระดับโลกหรือผู้สืบทอดตระกูลวิชาต่อสู้โบราณเหล่านั้น เขาก็ไม่เคยรู้สึกถึงจิตสังหารน่ากลัวและฝีมือร้ายกาจจนแทบเรียกได้ว่าปีศาจแบบนี้

ดูจากท่าทางของนายท่าน แม้ว่าจะโกรธ แต่สีหน้าไม่มีเค้าลางว่าคาดไม่ถึง

นายท่านรู้แต่แรกแล้วว่าคุณหนูเยี่ยหวันหวั่นมีฝีมือขนาดนี้?

ก่อนหน้านี้ตอนที่เยี่ยหวันหวั่นปลอมตัวเป็นหญิงหม้ายชุดดำ เขาก็รู้สึกได้แล้วว่าเธอไม่ธรรมดา ในการประชุมของตระกูล ตอนเธอใช้มือขวางบอดี้การ์ดซึ่งจะลงโทษสวี่อี้ เขาเดาว่าเธอคงมีฝีมืออยู่บ้าง

จนกระทั่งคืนนี้ ความสามารถที่แท้จริงของเธอเผยออกมาหมดแล้ว…

สวี่อี้ที่ล้มไม่เป็นท่าได้ยินคำสั่งของซือเยี่ยหาน ก็รีบลุกขึ้นมาขานรับ “ครับ!”

แม้ว่าเยี่ยหวันหวั่นเตะเขากระเด็นจะดูรุนแรง แต่เขาเจ็บช่วงอกอยู่บ้างเท่านั้น เทียบกับอาการบาดเจ็บของหลิวอิ่งกับสืออีแล้วดีกว่าพอควรทีเดียว

ขณะที่สวี่อี้มองเจ้านายตัวเองอุ้มหญิงสาวหายไปทางประตู ในหัวก็นึกถึงคำที่ซือเยี่ยหานเคยพูดกับหลิวอิ่ง

นายท่านบอกว่า…ผู้หญิงที่เขาชอบ…เป็นหนึ่งเดียวในโลก…

สวี่อี้ดึงสติกลับมา รีบสั่งการให้ลูกน้องส่งเจียงเยียนหรานกลับไป จากนั้นปิดข่าวทั้งหมดในคืนนี้

ส่วนเฉินซื่อเจี๋ย…

หลังจากผ่านคืนนี้ไป เกรงว่าชื่อของตระกูลเฉินจะหายไปจากเมืองหลวงแล้ว

“คุณ…คุณชายเก้า…?” นายหัวทองที่ขดตัวอยู่ในมุมเมื่อครู่แค่ตกใจ ทว่าตอนนี้อึ้งตาค้างไปแล้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้…

ผู้หญิงคนนั้นเป็นผู้หญิงของซือเยี่ยหานไปเสียได้?

มิน่าล่ะถึงได้น่ากลัวขนาดนี้!

จบแล้ว…จบสิ้นแล้ว…

สวี่อี้ไม่สนใจคนพวกนั้น เดินผ่านพวกเขาไปด้านหน้าหลิวอิ่งที่หายใจรวยริน

ตอนแรก เขาได้ข่าวมาว่าคุณหนูเยี่ยหวันหวั่นอยู่ที่บาร์ กำลังถูกพวกเฉินซื่อเจี๋ยเกาะแกะไม่ปล่อย

คืนนี้หลิวอิ่งกับซ่งจิ้งเป็นคนไปที่บาร์กับคุณหนูเยี่ยหวันหวั่น ทำไมถึงได้บกพร่องขนาดนี้ได้

เขารู้จักหลิวอิ่งดี จึงเดาเรื่องราวได้ไม่ยาก

สวี่อี้ยืนอยู่ที่เดิม กดสายตาลงมองชายหนุ่มที่นอนอยู่ที่พื้น “หลิวอิ่ง จำคำสาบานที่พวกเราสาบานด้วยกันตอนนั้นได้ไหม?”

หลิวอิ่งเงยหน้าขึ้นช้าๆ สีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย

สวี่อี้มองเขาด้วยสายตาเรียบนิ่ง เอ่ยช้าๆ ชัดๆ ทีละคำ “หลิวอิ่ง ไม่ใช่ฉันที่เปลี่ยนไป แต่เป็นนายต่างหาก”

คนที่ลืมว่าตัวเองเป็นใคร ลืมว่าตัวเองภักดีต่อใคร ก็ไม่ใช่เขาเหมือนกัน

เท่าที่รู้จักกันมา เขาพูดได้เพียงเท่านี้แล้ว

เมื่อพูดประโยคนี้จบ สวี่อี้ก็ไม่พูดสิ่งใดอีก หันกายจากไปทันที

……………………………………………………..

บทที่ 516 เธอน่ากลัวมากเลยเหรอ

ตกกลางคืน ที่จิ่นหยวน

ซือเยี่ยหานจับจ้องหญิงสาวที่อยู่บนเตียง ภายใต้นัยน์ตานิ่งลึกมีลมฝนพัดกระหน่ำ

ในสมองมีภาพเหตุการณ์ในบาร์เหล้าก่อนหน้านี้วนซ้ำไปมา…

หญิงสาวต่อสู้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยราวถูกบีบจนถึงทางตัน…