บทที่ 581 ต้าไป๋แค่ขนดกเอง / บทที่ 582 สิบนิ้วประสานกัน

บทที่ 581 ต้าไป๋แค่ขนดกเอง

กับคนที่กล่อมจอมปีศาจได้ที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์ ซือเยี่ยหานพ่ายแพ้อีกครั้งอย่างไม่ต้องสงสัย

ชายหนุ่มเหลือบมองทางหญิงสาวที่ดูเชยไปทั้งตัวแล้วพูดขึ้นมา “วันนี้เล่นพอหรือยัง”

“พอค่ะ พอแล้ว! วันนี้ได้ขยับกล้ามเนื้อและกระดูกเต็มที่จริงๆ รอฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแล้วพวกเราไปเดินเล่นกัน ฉันจะพาคุณไปกินของอร่อย!” เยี่ยหวันหวั่นรีบเปลี่ยนเรื่องพูด จากนั้นวิ่งหายเข้าไปในห้องเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว

เกือบไปแล้วๆ!

เรื่องไปเจอพ่อแม่เธอ เดี๋ยวตอนไปเดทค่อยหาโอกาสคุยกับซือเยี่ยหานก็ได้…

ซือเยี่ยหานมองด้านหลังของหญิงสาวที่เดินออกไปอย่างร่าเริง แววตาลึกล้ำดั่งทะเลลึกใต้แสงจันทร์ สงบนิ่งเยือกเย็นเล็กน้อย แต่กลับมีคลื่นใต้น้ำกระเพื่อมอยู่…

ระหว่างที่เยี่ยหวันหวั่นเปลี่ยนเสื้อผ้า ซือเยี่ยหานมารออยู่ด้านล่าง ยังมีเสือขาวรออยู่ด้วยเหมือนกัน

หลายวันนี้ส่วนใหญ่สลอเทอร์จะอยู่ที่จิ่นหยวน เยี่ยหวันหวั่นเลี้ยงเสียจนอิ่มหมีพีมัน ตัวอ้วนแข็งแรง…

ไม่นานนัก เยี่ยหวันหวั่นวิ่งเสียงดัง ‘ตึงๆๆ’ ลงจากบันไดมา เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว

หญิงสาวสวมชุดเดรสปาดไหล่ลายดอกสีชมพูอ่อน ด้านนอกสวมเสื้อไหมพรมสีน้ำเงินอมเทาโทนเดียวกับซือเยี่ยหาน เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าที่ขาวเนียนและน่องขาเรียวยาว รองเท้าส้นเข็มสีขาวดีไซน์มีเอกลักษณ์ ส้นรองเท้าเหมือนกิ่งก้านที่ปกคลุมไปด้วยดอกไม้ พันรอบข้อเท้าที่เรียวเล็กของหญิงสาว ผมยาวสีดำขลับราวเปื้อนน้ำหมึกที่เป็นลอนธรรมชาติสยายอยู่บนบ่า ส่ายไหวเบาๆ ตามจังหวะการวิ่ง…

ดวงตาหญิงสาวเป็นประกายวิบวับ วิ่งเหยาะๆ อย่างสดใสมาถึงตรงหน้าชายหนุ่ม เหมือนมีแสงอาทิตย์จ้ากระแทกเข้ามาในหน้าอกเขา ทำให้ความหนาวเย็นที่ไม่เปลี่ยนแปลงมาหลายปีหลอมละลาย…

“ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วค่ะ ออกเดินทางได้!”

เยี่ยหวันหวั่นเพิ่งพูดจบ ก็เห็นเสือขาวตัวใหญ่ที่นอนหมอบอยู่บนพรมถักทอจากขนหงส์เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและมองมาทางเธอ

สายตานั้นราวกับเตือนเธอบางอย่าง

เยี่ยหวันหวั่นรีบตบศีรษะ “เดี๋ยวก่อน ฉันยังไม่ได้ให้อาหารต้าไป๋เลย!”

ก่อนหน้านี้เธอแอบขโมยอาหารเอามาเลี้ยงต้าไป๋เงียบๆ ตอนนี้ใจกล้าขึ้นมาแล้ว พอเห็นซือเยี่ยหานไม่สนใจเลยให้อาหารอย่างเปิดเผย

หลังจากนั้นสักพัก ซือเยี่ยหานถามขึ้น “มันอ้วนขึ้นหรือเปล่า?”

มือเล็กของเยี่ยหวันหวั่นที่กำลังวิ่งถือเนื้อชิ้นใหญ่เข้ามาอย่างร่าเริงหยุดชะงักลง จากนั้นพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “พูดเหลวไหล ที่ไหนกัน ไม่อ้วนเลยสักนิดนะ? ต้าไป๋มัน…มันแค่ขนดกเท่านั้นเอง!”

ขนดก…

มุมปากซือเยี่ยหานหยักขึ้นอย่างที่ยากจะสังเกตเห็น

เยี่ยหวันหวั่นพอใจกับการปลอบใจตัวเองแบบนี้มาก ให้อาหารต่ออย่างมีความสุข

ต้าไป๋ที่ขนดกนอนขี้เกียจอยู่ตรงนั้น กินเนื้อชิ้นใหญ่อย่างสบายอารมณ์ ส่ายหางเล็กน้อย ตอนโดนเยี่ยหวันหวั่นดึงขนไปหนึ่งกำมือก็ไม่ได้ชักสีหน้าอะไร

หึ สัตว์เลี้ยงเหมือนเจ้าของจริงๆ…

ความจริงแล้ว ต้าไป๋ก็แค่โอหังนิดหน่อย อันที่จริงไม่มีอะไรน่ากลัวเลย…

ให้อาหารต้าไป๋เสร็จ เยี่ยหวันหวั่นกับซือเยี่ยหานก็เดินไปข้างนอก

นอกประตู บอดี้การ์ดลับกลุ่มหนึ่งกำลังจะออกไปดื่ม บังเอิญเจอเยี่ยหวันหวั่นกับซือเยี่ยหานออกมาจากในสวน พวกเขาตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบไปเบียดเสียดซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ด้วยความเร็วดุจสายฟ้าฟาดในฉับพลัน

“รีบซ่อนเร็วเข้าๆ! อย่าให้เท้าโผล่ออกมา!”

พูดกันดิบดีว่าจะไปซ้อมต่อสู้…

ทุกคนเห็นแค่ว่าหญิงสาวที่ไม่นานก่อนนี้โหดร้ายไม่มีใครเทียมอยู่บนสังเวียน เวลานี้สวมชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนกับรองเท้าส้นสูง กำลังคล้องแขนเจ้านายของพวกเขา ท่าทางผอมบางน่ารักน่าชัง…

………………………………………………………………

บทที่ 582 สิบนิ้วประสานกัน

“คุณเก้า ฉันเจ็บข้อมือจัง เหมือนเคล็ดนิดหนึ่งเลย…”

เยี่ยหวันหวั่นพูดด้วยน้ำเสียงร้องทุกข์