บทที่ 589 ฉันต้องการแค่คุณ / บทที่ 590 สายตามุ่งมั่น

บทที่ 589 ฉันต้องการแค่คุณ

ไม่รอให้เยี่ยหวันหวั่นคิดเสร็จ ซือเยี่ยหานพูดเรื่องพวกนี้จบก็หยิบกล่องไม้อีกกล่องขึ้นมา หลังเปิดฝาออก ข้างในมีแหวนวงหนึ่งวางอยู่

แหวนวงนี้ดูล้าสมัย ไม่มีอะไรแปลกใหม่ มองไปแล้วดูเก่าโบราณมาก มีลายแกะสลักที่เธอมองไม่ออก

ซือเยี่ยหานลูบแหวนวงนั้นเบาๆ และไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร เขาไม่พูดอะไรเลยอยู่นาน

เยี่ยหวันหวั่นยืนอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ ไม่กล้าส่งเสียงรบกวนเขา ไม่รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไรกันแน่

ถึงอย่างไรชาติที่แล้วเขาก็ไม่เคยเอาของพวกนี้ออกมาเลย

ชาติที่แล้วมีครั้งหนึ่งเหมือนซือเยี่ยหานคิดจะพาเธอมาใต้ห้องหลังคา แต่ตอนนั้นไม่รู้ว่าเฉินเมิ่งฉีไปฟังข่าวซุบซิบมาจากที่ไหน บอกว่าในห้องใต้หลังคามีแต่เครื่องทรมานน่ากลัว เป็นที่ที่ซือเยี่ยหานเอาไว้ใช้ทรมานคน ทำให้เธอกลัวห้องใต้หลังคาเป็นพิเศษ ไม่เคยกล้าขึ้นมา

ครั้งนั้นตอนที่ซือเยี่นหานจะพาเธอขึ้นมา ปรากฏว่าไม่ต้องคิดก็รู้แล้ว แน่นอนว่าต้องไม่สำเร็จ ทั้งยังทะเลาะกันยกใหญ่ ตอนนั้นเธอคิดไปว่าซือเยี่ยหานจะทรมานเธอ…

แต่คิดไม่ถึงว่าในห้องใต้หลังคากลับไม่มีอะไรที่น่ากลัวเลย

ครั้งนั้นเมื่อชาติก่อน ซือเยี่ยหานพาเธอมา ก็คิดจะให้ของกับเธอเหมือนกันเหรอ?

ซือเยี่ยหานเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาที่ดำขลับยิ่งกว่าฟ้ากลางคืนนอกหน้าต่างมองมาที่เธอ “อำนาจที่อยู่เบื้องหลังแหวนวงนี้ เธอไม่มีทางควบคุมได้ จำไว้ รอจนตอนที่เธอมีความสามารถพอถึงจะรับช่วงต่อได้ ช่วงนี้ฉันจะพยายามสอนบางอย่างกับเธอให้มากที่สุด…”

ซือเยี่ยหานพูดจบก็ยกมือเธอขึ้นมา วางแหวนไว้บนฝ่ามือเธอ

ในอดีตและปัจจุบัน ซือเยี่ยหานไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน พูดหลายสิ่งหลายอย่างในรวดเดียว

แต่ว่า เยี่ยหวันหวั่นยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบมาพากล…

นี่เป็นคำพูดฝากฝังทั้งนั้น…

เป็นเพราะอาจจะตายเมื่อไรก็ได้ เลยส่งมอบของพวกนี้ให้กับเธอก่อนหรือ?

เยี่ยหวันหวั่นจ้องหยกครึ่งซีกและแหวนในมือ รู้สึกเพียงว่าตรงกลางฝ่ามือร้อนผ่าวขึ้นมา หัวใจก็เต้นตุบตับจนไม่สามารถควบคุมได้

“รักษาไว้ให้ดี” ซือเยี่ยหานกำชับ สีหน้าราบเรียบไร้ความรู้สึก ราวกับว่าคำพูดตอนนี้แสนจะธรรมดา

เยี่ยหวันหวั่นกำมือ จากนั้นค่อยๆ คลายออก

จากนั้นเธอมองไปทางซือเยี่ยหาน พูดด้วยสายตาเย็นชาเล็กน้อย “ฉันไม่ต้องการ”

ได้ยินเยี่ยหวันหวั่นปฏิเสธ คิ้วของซือเยี่ยหานขมวดเข้าหากันเล็กน้อย สีหน้าเย็นชาขึ้นมา

เยี่ยหวันหวั่นเอาแหวนและหยกแขวนวางกลับไปบนโต๊ะข้างหน้าเขา พูดด้วยสีหน้าราบเรียบว่า “เชิญคุณเก็บกลับไป ฉันไม่จำเป็นต้องใช้ของพวกนี้”

ไม่คิดจะรับของของเขาเหรอ…

สีหน้าซือเยี่ยหานเคร่งขรึมขึ้นทันที แววตามืดทะมึนเล็กน้อย

นอกหน้าต่าง แสงจันทร์ค่อยๆ ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังเมฆมืดทึบ ในห้องใต้หลังคา อากาศที่อบอุ่นค่อยๆ เย็นเยือกเป็นน้ำแข็งทีละน้อย

ซือเยี่ยหานนั่งเหยียดหลังตรงอยู่ตรงนั้น มองยังหยกแขวนและแหวนที่โดนเยี่ยหวันหวั่นส่งกลับมาและวางอยู่บนโต๊ะอย่างโดดเดี่ยว…

ในเวลาเดียวกันนี้ สองมือของเยี่ยหวันหวั่นดันโต๊ะหนังสือไว้ พลันโน้มตัวเข้าไป จูบลงบนริมฝีปากปากบางที่แข็งเกร็งของชายหนุ่ม…

“ฉันไม่ต้องการของพวกนี้ ฉัน…ต้องการแค่คุณ…”

จูบของหญิงสาวมาอย่างกะทันหัน รูม่านตาของซือเยี่ยหานหดตัวลงทันใด มีคลื่นอารมณ์ถาโถมเข้ามาเป็นระยะในดวงตา สีหน้าก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ ราวกับนึกไม่ถึงว่าเยี่ยหวันหวั่นจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้

สายตาเยี่ยหวันหวั่นมองไปยังชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความจริงจังผิดปกติ เอ่ยเน้นย้ำทีละคำว่า “ฉันต้องการแค่คุณ มีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี!”

………………………………………………………………

บทที่ 590 สายตามุ่งมั่น

เหมือนซือเยี่ยหานไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะได้ยินคำตอบแบบนี้ ใบหน้าเย็นชานั้นเต็มไปด้วยความตะลึงและมึนงง