ตอนที่ 247
บทที่ 601 มาขายแชร์ลูกโซ่ / บทที่ 602 รังแกคนอื่นมากเกินไปแล้ว
October 22, 2026
บทที่ 601 มาขายแชร์ลูกโซ่
ในขณะเดียวกัน ที่ชั้นล่าง
“หัวหน้าหยวนเซิง น่าเสียดายจริงๆ เดิมทีหัวหน้าใหญ่ทีมบอดี้การ์ดลับครั้งนี้ต้องเป็นของคุณอยู่แล้ว ปรากฏว่าเยี่ยหวันหวั่นผู้หญิงคนนั้น ไม่รู้ว่าเป็นบ้าอะไรขึ้นมา จะต้องจงใจมาขัดขวางคุณด้วย!”
บอดี้การ์ดลับคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหยวนเซิงพูดขึ้นมา
“เป็นเพราะหัวหน้าหยวนเซิงยอมให้เยี่ยหวันหวั่นแน่นอน ไม่อย่างนั้น….”
“หึ ถ้าหัวหน้าตระกูลคนเดิมยังอยู่ บอดี้การ์ดลับอย่างพวกเราจะตกต่ำลงถึงจุดนี้ได้ยังไง การประลองแข่งขันเหมือนการละเล่นเด็กปล่อยให้ผู้หญิงวิ่งขึ้นมาบนสังเวียน? สุดท้ายตำแหน่งหัวหน้าทีมใหญ่กลับโดนเจ้าติดอ่างเศษสวะนั่นที่พูดยังพูดไม่คล่องแย่งไป!”
“หุบปาก!” หยวนเซิงกวาดตามองหลายคนนี้ สีหน้าเคร่งขรึม
เวลานี้ พอพูดถึงเยี่ยหวันหวั่นและเฟิงเสวียนอี้ขึ้นมา ช่องท้องของหยวนเซิงนั้นร้อนเป็นไฟ
“ใช่ๆๆ อย่าไปพูดถึงผู้หญิงคนนั้นเลย น่าผิดหวังจริงๆ วันนี้พวกเราบอดี้การ์ดลับทีมย่อย 4 มารวมตัวกัน ไม่เมาไม่กลับ!”
ระหว่างที่พูด บอดี้การ์ดลับทีมย่อย 4 ก็มาถึงหน้าบาร์แล้ว
หยวนเซิงเพิ่งได้รับตำแหน่งหัวหน้าบอดี้การ์ดลับทีมย่อย 4 ไม่นาน ดังนั้น เหล่าบอดี้การ์ดลับทีมย่อย 4 เลยมาฉลองให้หยวนเซิง
ในตอนนี้เอง พวกเยี่ยหวันหวั่นเลิกราจากงานเลี้ยง เดินออกมาจากบาร์ช้าๆ
“บอดี้การ์ดลับ?”
เห็นบอดี้การ์ดลับของตระกูลซือยืนอยู่หน้าบาร์ เยี่ยหวันหวั่นอึ้งไปทันที แต่ว่า พอย้อนคิด บอดี้การ์ดลับทีมย่อย 4 น่าจะมาฉลองให้หยวนเซิง
เยี่ยหวันหวั่นปรากฏตัวในฐานะเยี่ยไป๋ แต่งตัวเป็นผู้ชาย แล้วยังหลบอยู่ท่ามกลางฝูงคนอีก ดังนั้นบอดี้การ์ดลับทีมย่อย 4 ไม่มีใครสังเกตเห็นเธอ
ผู้ช่วยส่งลั่วเฉินกลับไปแล้ว หานเซี่ยนอวี่มองมาทางเยี่ยหวันหวั่น พูดขึ้นมา “เยี่ยไป๋ นายจะไปหาแฟนหรือเปล่า”
เยี่ยหวันหวั่นตอบ “อืม”
หานเซี่ยนอวี่พยักหน้า “งั้นฉันไปก่อนละ”
เยี่ยหวันหวั่นตอบ “ได้ กลับดีๆ นะ”
“โอเค” หานเซี่ยนอวี่ก้าวเท้าเดินไปแล้ว สุดท้ายยังไม่วางใจหันกลับมากำชับอีกประโยค “ฉันเห็นท่าทางนายคืนนี้ดูแปลกๆ กลับไปถ้ามีตรงไหนไม่สบาย ต้องกินยาด้วยนะ”
“ได้ ขอบคุณนะ!” เยี่ยหวันหวั่นพูดขอบคุณ
หานเซี่ยนอวี่บอก “ราตรีสวัสดิ์”
เยี่ยหวันหวั่นตอบ “ราตรีสวัสดิ์”
หลังจากกันแล้ว หานเซี่ยนอวี่ขึ้นรถที่จอดรออยู่ริมถนนมาก่อนหน้านี้แล้ว
“พี่สวี่ กลับคอนโดใช่ไหมครับ” คนขับรถมองไปทางชายหนุ่มที่เบาะหลังแล้วถามขึ้นมา
หานเซี่ยนอวี่คิด สุดท้ายตอบกลับไป “ไม่ละ ไปวิลล่าแล้วกัน”
เดิมทีเขาอยู่ที่คอนโดก็เพื่อจะหลบปาปารัซซี่ ต่อมาเป็นเพราะเยี่ยไป๋อยู่ข้างห้อง เขาเลยอยู่ที่คอนโดมาตลอด นานๆ ทีสามารถเดินไปคุยกับเขาได้
แต่ช่วงหลัง เวลาที่เยี่ยไป๋อยู่คอนโดนั้นยิ่งน้อยลง เขารู้สึกว่าตัวเองอยู่ที่นั่นก็แทบจะไม่มีความหมายอะไร
“ได้ครับ” คนขับรถตอบ
อีกฟาก เยี่ยหวันหวั่นไม่ได้สนใจการปรากฏตัวของพวกหยวนเซิงเท่าไร
ทว่า ตอนที่เยี่ยหวันหวั่นกำลังจะเรียกรถกลับจิ่นหยวน เธอหรี่ตาลง หยุดฝีเท้า
ห่างออกไปร้อยเมตร เธอเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งแต่งตัวเป็นนักพรต หน้าตาชั่วร้าย ค่อยๆ เดินมาทางบาร์เช่นกัน
มือซ้ายของนักพรตต้มตุ๋นถือแส้ขน มือขวาถือธงสีขาว ที่เอวมีน้ำเต้าห้อยอยู่ ดูท่าทางเป็นผู้ละทิ้งทางโลกจริงๆ ทั้งตัวดูมีกลิ่นอายเหมือนสวี่เซียนจากเรื่องนางพญางูขาว
ถ้าไม่ใช่เพราะครั้งที่แล้วหลังเยี่ยหวันหวั่นได้พูดคุยและรู้ว่ากลุ่มคนพวกนี้เชื่อถือไม่ได้ กลัวว่าท่าทางพวเขาแบบนี้จะโดนพวกเขาหลอกขึ้นมาจริงๆ…