บทที่ 603 ไม่กล้าสร้างความไม่พอใจ / บทที่ 604 ฉันมีลูกชายแต่กลับไม่รู้เรื่อง?

บทที่ 603 ไม่กล้าสร้างความไม่พอใจ

เพียงแต่เพิ่งด่าออกไป แส้ขนของนักพรตต้มตุ๋นกลับทำหน้าที่เสมือนมือและเท้า สะบัดวาดเพียงเล็กน้อย ก็ทำเอาบอดี้การ์ดลับหลายคนนั้นกระอักเลือด

“พวกคุณดูสิ อาตมาทายแม่นไหม อาตมาบอกพวกคุณจะมีภัยพิบัตินองเลือด ทำไมพวกคุณถึงไม่เชื่อนะ” นักพรตต้มตุ๋นส่ายหน้าถอนหายใจ

“หาเรื่องตาย!”

สีหน้าหยวนเซิงเคร่งขรึมราวกับสามารถบีบคั้นน้ำออกมาได้ เดินก้าวเข้าไปปะทะกับนักพรตต้มตุ๋นทันที

กำลังของหยวนเซิง พวกบอดี้การ์ดทีมย่อย 4 หลายคนนี้ไม่สามารถเทียบได้เลย ลงมือโหดเหี้ยมและเฉียบขาด พุ่งตรงไปยังนักพรตต้มตุ๋น

“หนุ่มน้อย คุณมีภัยพิบัตินองเลือดนะ!” นักพรตต้มตุ๋นมองหยวนเซิงที่พุ่งเข้ามาแล้วพูด

หยวนเซิงไม่สนใจเขาอยู่แล้ว เดินหลายก้าวเข้าไปหานักพรตต้มตุ๋น

“คุกเข่าลง” นักพรตต้มตุ๋นพูดแล้วยิ้มด้วยความเย็นชา ทันใดนั้นก็ชี้ไปที่เข่าสองข้างของหยวนเซิง

ความเร็วในการออกท่าของนักพรตคนนี้รวดเร็วมาก จนเยี่ยหวันหวั่นมองเห็นไม่ชัด

“โอ้ย…!”

ตอนนี้มีเสียงร้องโอดครวญของหยวนเซิงดังขึ้นมา ในขณะเดียวกันก็ล้มลงไปตรงเท้าของนักพรตต้มตุ๋น

“นาย..”

เวลานี้ หยวนเซิงมองไปที่นักพรตต้มตุ๋น สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

นักพรตต้มตุ๋นคนนี้เป็นคนที่น่ากลัวที่สุดที่เขาเคยเจอตั้งแต่เกิดมา เขาไม่เห็นแม้แต่ร่องรอยการออกท่าของคนนี้เลยด้วยซ้ำ!

“เข้าใจผิดแล้วๆ…” เสียงหยวนเซิงสั่นเล็กน้อย ท่าทีอ่อนน้อมในทันใด คนฉลาดมักจะหลีกหนีความวุ่นวายตรงหน้า ทำให้คนแบบนี้ไม่พอใจก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร

“อ้อ ที่แท้ก็เข้าใจผิดเหรอเนี่ย งั้น มา ช่วยเช็ดรองเท้าอาตมาให้สะอาดหน่อย?” สีหน้านักพรตต้มตุ๋นเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่เป็นอันตราย

“นี่…”

หยวนเซิงกัดฟันกรอด

บ้าชิบ!

สุดท้าย หยวนเซิงใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำลายที่เท้าของนักพรตต้มตุ๋นจนสะอาด

คนตรงหน้าไม่ใช่คนที่เขาจะสามารถต่อกรได้…

“ได้หรือยัง…” หยวนเซิงถาม

“รบกวนคุณจ่ายค่าดูดวงด้วย” นักพรตต้มตุ๋นยิ้ม แล้วพูดต่อ

“ได้…” หยวนเซิงสูดหายใจลึก แล้วหยิบธนบัตรใบใหม่ 100 หยวนสิบใบออกจากหน้าอกยื่นให้นักพรตต้มตุ๋น

“อืม… ไม่พอ คนละพัน พวกคุณคนเยอะขนาดนี้… ช่างเถอะ ลดราคาให้ก็ได้ หนึ่งหมื่น” นักพรตต้มตุ๋นคิดแล้วพูดขึ้นมา

“ฉันไม่มีเงินสดเยอะขนาดนั้น…” หยวนเซิงส่ายหน้า

“ไม่มีเงินสด?” นักพรตต้มตุ๋นหยิบเครื่องรูดบัตรจากหน้าอกออกมาอย่างคล่องแคล่ว “ชำระเงินผ่านบัตร”

สีหน้าทุกคนอึ้งไป

ด้านข้าง เยี่ยหวันหวั่นประเมินดูนักพรตต้มตุ๋นคนนี้ แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย

เดิมทีเธอคิดว่านักพรตต้มตุ๋นที่หน้าตาดีคนนี้กับเนี่ยอู๋หมิงเป็นพวกเล่นแชร์ลูกโซ่

คาดคิดไม่ถึงเลย ฝีมือของนักพรตคนนี้กลับน่ากลัวถึงเพียงนี้ หยวนเซิงที่อยู่ในกุมมือเขานั้นโดนเขาแกล้งเล่น แม้กระทั่งจังหวะที่จะเอาคืนยังไม่มี… ไม่ แม้แต่คุณสมบัติที่จะเอาคืนยังไม่มีเลย!

“คนพวกนี้ และยังมีเนี่ยอู๋หมิงนั่น มาจากไหนกันนะ…” เยี่ยหวันหวั่นสงสัยอยู่ในใจ

จำได้ว่าตอนงานวันครบรอบ เธอจ่ายเงินให้แผงของเนี่ยอู๋หมิง 100 หยวน แต่กลับซื้อกระดูกสัตว์ที่ล้ำค่ามากมาได้ ตอนนั้นเธอยังคิดว่าตัวเองแค่โชคดีได้ของที่เกินราคามา ตอนนี้ดูแล้ว คนพวกนี้ไม่ได้ธรรมดาเหมือนภาพลักษณ์ภายนอก

เวลานี้ หยวนเซิงหยิบบัตรขึ้นมารูดที่เครื่องรูดบัตรของนักพรตต้มตุ๋นไปหนึ่งหมื่นหยวน

เหล่าบอดี้การ์ดลับทีมย่อย 4 ที่เหลือมองดูนักพรตต้มตุ๋น แต่ละคนอกสั่นขวัญแขวนราวกับเห็นผี ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าในเมืองนี้จะมีคนที่น่ากลัวแบบนี้อยู่…