บทที่ 609 อยู่ในมือ / บทที่ 610 ไม่เคยให้เขาแตะต้อง

บทที่ 609 อยู่ในมือ

จวี๋ซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์

รถเฟอร์รารีสีเงินคันหนึ่งส่งเสียงคำรามมาจอดอยู่ที่หน้าประตู

ชายคนหนึ่งแต่งตัวด้วยเครื่องแต่งกายแบรนด์ชั้นนำ สวมแว่นกันแดดราคาแพง จัดชายเสื้อแล้วก้าวเท้าลงมาจากรถ

เพิ่งเดินผ่านประตูบริษัท ก็มีศิลปินและพนักงานไม่น้อยทักทายตลอดทาง

“ผู้อำนวยการเหอสวัสดีครับ/ค่ะ!”

“ผู้อำนวยการเหอตอบตกลงฉันก่อนได้ไหมคะ”

สำหรับดาราแล้ว สามารถจินตนาการได้เลยว่าเบื้องหลังความสำคัญของทีมสไตล์ลิส มีดารามากมายมีทีมสไตล์ลิสที่แข็งแกร่งอยู่เบื้องหลัง ทำให้พวกเขามีอำนาจเหมือนเสือติดปีก

ตอนนี้เหอจวินเฉิงเป็นสไตล์ลิสที่ฮอตมากในวงการ คว้ารางวัลใหญ่สไตลล์ลิสแห่งปีในงาน SN แฟชั่นเฟสติวัลครั้งที่ผ่านมา ได้รับฉายาในวงการแฟชั่นว่าเป็น ‘สไตล์ลิสมือทอง’ เฉินเมิ่งฉีก็ได้รับการขนานนามว่าเป็น ‘ผู้นำแฟชั่น’ แค่เสื้อผ้าที่เธอใส่ ก็จะกลายเป็นที่นิยมทันที เป็นที่ปลื้มปริ่มของร้านเสื้อผ้า เพิ่งเปิดตัวก็รับงานพรีเซนเตอร์ดีๆ ไม่น้อยเลย

เหอจวินเฉิงถือกุญแจรถเฟอร์รารี หลังได้รับคำชื่นชมจากทุกคนแล้ว ก็โดยสารลิฟท์ส่วนตัวขึ้นไปชั้นบนสุดของตึก

ในห้องเต้นที่ชั้นบนสุดของตึก

เหอจวินเฉิงเข้าไปใกล้หญิงสาวที่กำลังซ้อมเต้นอยู่อย่างเงียบๆ แล้วกอดหญิงสาวจากด้านหลัง “ที่รัก…”

เฉินเมิ่งฉีอึ้งไป จากนั้นก็ยิ้มอ่อนหวานแล้วแกล้งทำเป็นโกรธ “อยู่ที่บริษัทนะ ระวังหน่อย”

มือของเหอจวินเฉิงอดไม่ไหวลูบคลำไปตามตัวหญิงสาว “ไม่อยู่ที่บริษัทก็ไม่ต้องระวังแล้วใช่ไหม หืม พวกเราไม่ได้…มานานแล้วนะ…”

เฉินเมิ่งฉีหายใจหอบเล็กน้อย “อย่าซนสิ รออาทิตย์นี้”

สายตาเหอจวินเฉิงเป็นประกายทันที “ได้ ผมจะรอคุณที่เดิมนะ”

เหอจวินเฉิงพูดจบก็นั่งลงบนโซฟา จุดบุหรี่ พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ใช่แล้ว ความคืบหน้าของโครงการหัวกวงดูท่าไม่ค่อยราบรื่นเท่าไร”

“เกิดอะไรขึ้นคะ” เฉินเมิ่งฉีถามทันที

“ผมได้ยินมาว่าครั้งนี้ตระกูลเยี่ยก็ร่วมประมูลด้วย…” เหอจวินเฉิงพูด

“อะไรนะ”

พูดถึงตระกูลเยี่ย สีหน้าเฉินเมิ่งฉีดูไม่ค่อยดีขึ้นมาทันที

พ่อเธอเป็นคนรับใช้ตระกูลเยี่ย เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เธอหลีกเลี่ยงมาตลอด

ดีที่มองแค่ผลประโยชน์ สองปีมานี้จวี๋ซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ยิ่งพัฒนารุดหน้าขึ้น ท่าทีของคนพวกนั้นก็เริ่มเปลี่ยนไป

เฉินเมิ่งฉีกัดฟัน จากนั้นในแววตามีประกายขึ้นมา “แล้วยังไง ขอแค่รู้ราคาประมูลของบ้านเยี่ย โครงการหัวกวงก็อยู่ในมือแล้ว!”

เหอจวินเฉิงพูด “ความลับแบบนี้จะมีทางรู้ง่ายๆ ได้ยังไง หรือว่าพวกคุณมีคนสอดแนมอยู่ในตระกูลเยี่ยกรุ๊ป”

เฉินเมิ่งฉีพูดเสียงเบา “คุณก็บอกแล้วว่าเป็นความลับ ถึงแม้จะมีคนสอดแนม ก็ไม่สามารถเข้าถึงเอกสารลับพวกนี้ได้ แต่ว่า คุณลืมไปแล้วเหรอ ตอนนี้ใครในตระกูลเยี่ยอยู่บริษัทเรา”

“คุณหมายถึง… เยี่ยมู่ฝาน? นายนั่นเอาแต่กินเที่ยวเล่นไปวันๆ นอกจากจะแต่งตัวเป็นแล้ว ก็เป็นแมงดาไร้ประโยชน์ เขาจะทำอะไรได้” เหอจวินเฉิงแสดงสีหน้าดูถูก

“ถึงแม้ครอบครัวเยี่ยมู่ฝานจะโดนไล่ออกมา แต่ยังไงเขาก็เคยเป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลเยี่ย ถ้าให้เขาแอบเข้าไปสืบข่าวข้างใน ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ไม่ใช่เหรอ” เฉินเมิ่งฉียิ้มอ่อน

เหอจวินเฉิงทำสีหน้าไม่ค่อยแน่ใจพูดต่อ “เยี่ยมู่ฝานจะไปทำเรื่องเสี่ยงแบบนี้เหรอ ขโมยความลับทางธุรกิจ นี่ผิดกฎหมาย…”

เฉินเมิ่งฉีลูบเล็บที่ตัดแต่งอย่างประณีตของตัวเอง พูดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ “แล้วยังไง แค่ฉันเอ่ยปาก เขาต้องไปแน่นอน!”