ตอนที่ 257
บทที่ 621 พาฉันมาดูอะไรแบบนี้ / บทที่ 622 ดูที่ผลงานของคุณ
October 22, 2026
บทที่ 621 พาฉันมาดูอะไรแบบนี้
หลังจากที่ลากเยี่ยมู่ฝานลงมาข้างล่างตลอดทาง เยี่ยหวันหวั่นออกแรงกดเขาลงไปที่นั่งข้างคนขับ จากนั้นล็อคประตูทั้งหมด
“เยี่ยหวันหวั่น แกอย่ามาเล่นตลกไร้สาระ! ปล่อยฉันลงไป!” เยี่ยมู่ฝานตะคอกด้วยความโมโห จากนั้นสังเกตเห็นว่ารถคันนี้ราคาแพงมาก “แกไปได้รถคันนี้มาจากไหน”
ด้วยเงินเดือนของเยี่ยหวันหวั่นแล้ว จะมีปัญญาซื้อรถแพงขนาดนี้ได้ยังไง
เรื่องบ้านครั้งที่แล้วเขาก็รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติแล้ว เพื่อนเธอที่ชื่อเยี่ยไป๋มาจากไหน ถึงให้เธอยืมเงินเยอะขนาดนี้เพื่อไถ่ถอนบ้านกลับมา
เสียงเยี่ยหวันหวั่นเยือกเย็นผิดปกติ “หุบปาก”
เยี่ยมู่ฝานกำลังจะถามต่อ กลับรู้สึกว่าบรรยากาศในรถหนาวเย็นขึ้นมาทันที เขาตัวสั่นโดยไม่รู้ตัวเลยเงียบไปโดยปริยาย…
รถขับมาจอดที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่งที่อยู่ระหว่างเมือง C และเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว
เยี่ยหวันหวั่นคำนวณเวลา ด้วยความเร็วของรถเธอ พวกเขาน่าจะมาถึงก่อนเฉินเมิ่งฉี
เยี่ยหวันหวั่นหยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความหาเกาเฟย ‘เฉินเมิ่งฉีกับเหอจวินเฉิงถึงห้องหรือยัง’
เกาเฟยตอบกลับอย่างรวดเร็ว ‘ยังไม่ถึงครับ พวกเขาอยู่ระหว่างทาง แต่ไม่นานก็จะถึงแล้ว’
เยี่ยหวันหวั่นตอบ ‘ได้ รู้แล้ว’
หลังตอบกลับเกาเฟย เยี่ยหวันหวั่นเก็บมือถือ เปิดประตูรถ ดึงมู่เยี่ยฝานเข้าไปในโรงแรมอย่างรวดเร็ว
“เยี่ยหวันหวั่น! แกบ้าไปแล้วเหรอ ทำลับๆ ล่อๆ ตกลงคิดจะทำอะไร”
ไม่ว่าเยี่ยมู่ฝานจะด่าด้วยความโมโหยังไง เยี่ยหวันหวั่นไม่พูดอะไรเลยตลอดทาง ใช้สำเนาคีย์การ์ดของโรงแรมขึ้นลิฟท์ไป จากนั้นเข้าไปในห้องที่เฉินเมิ่งฉีและเหอจวินเฉินนัดกันอย่างง่ายดาย
“แกพาฉันมาที่นี่ทำอะไร”
เยี่ยหวันหวั่นกวาดตามองไปรอบๆ จนไปเจอระเบียงตรงข้ามห้องนอน รูดการ์ดแล้วผลักประตูกระจกบานใหญ่ถึงพื้นเปิดออก แล้วผลักเยี่ยมู่ฝานไปที่ระเบียง
ที่กระจกมีผ้าม่านโปร่งสีขาวแขวนอยู่ตรงช่องหน้าต่าง สามารถแอบดูสถานการณ์ในห้องนอนได้
“เยี่ยหวัน…”
เยี่ยมู่ฝานสุดจะทน กำลังจะตะคอก แต่ถูกเยี่ยหวันหวั่นปิดปากไว้ “เงียบ!”
เกาเฟยส่งข่าวได้แม่นยำมาก
ไม่นานก็มีเสียง ‘ตี๊ด’ ดังขึ้นมา ห้องถูกเปิดออก จากนั้นในห้องที่เงียบ
“อืม…”
ด้านนอกประตู จู่ๆ มีเสียงกรีดร้องเสียงแหลมของผู้หญิงดังขึ้นมา และเสียงชายหนุ่มหญิงสาวนั้นชัดเจนมากว่าเป็นเสียงที่กำลังทำอะไรกันอยู่
หลังรู้ว่าเสียงชายหนุ่มหญิงสาวคู่หนึ่งด้านนอกทำอะไรกันอยู่นั้น แก้มของเยี่ยมู่ฝานก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ จ้องมองไปทางน้องสาวอย่างเหี้ยมโหด
ไม่ใช่ว่าเขาบริสุทธิ์แค่ไหน หน้าบางเท่าไร แต่ตอนนี้น้องสาวแท้ๆ เขาก็อยู่ตรงนี้ด้วย
เยี่ยหวันหวั่นปล่อยมือ เยี่ยมู่ฝานรีบพูดเสียงเบา “เยี่ยหวันหวั่น สมองแกมีปัญหาหรือไง! พาฉันมาแอบดูอะไรแบบนี้!”
ข้างหูเสียงยิ่งทียิ่งดังขึ้น ใบหน้าเยี่ยหวันหวั่นไม่สะทกสะท้านอะไรทั้งสิ้น “รีบทำไม”
“แก…” เยี่ยมู่ฝานกำลังจะพูด แต่สีหน้ากลับว่างเปล่าในทันใด
ทำไมเสียงผู้หญิงคนนี้ฟังแล้วรู้สึกคุ้นหู
“อา…จวินเฉิง…”
จวินเฉิง? เหอจวินเฉิง?
แล้วยังนี่…เสียงนี้ชัดเจนว่าเป็น…
เมิ่งฉี?