บทที่ 623 เขามันเป็นไอ้โง่! / บทที่ 624 ได้สติกลับมา

บทที่ 623 เขามันเป็นไอ้โง่!

ในห้องนอนมีเสียงที่ทำให้คนกระอักกระอ่วนดังขึ้นมาอีกรอบ

เวลานี้วินาทีนี้ เยี่ยมู่ฝานฟังบทสนทนาของเฉินเมิ่งกับเหอจวินเฉิง ใบหน้าซีด ดวงตาสองข้างแดงก่ำน่ากลัว ตัวสั่นอย่างรุนแรง

“ที่รัก ที่คอคุณนั่นอะไร เกะกะจริง!”

เฉินเมิ่งฉีพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก ราวกับเห็นของที่น่าขยะแขยง “จิ๊ นี่เหรอ ของชั้นต่ำที่เยี่ยมู่ฝานให้มาน่ะ! หึๆ คุณรู้ไหม เศษสวะนั่นยังคิดจะขอฉันแต่งงานด้วยแหละ น่าขำสิ้นดี!”

เหอจวินเฉิงหัวเราะเสียงดัง “ฮ่าๆๆ… นั่นมันโง่ขนานแท้เลย! ในหัวเต็มไปด้วยทุ่งหญ้าสีเขียว แล้วยังอดนอนช่วยผมดีไซน์อีก!”

“หึๆ…” เฉินเมิ่งฉีโดนล้อจนขำไม่หยุด

เหอจวินเฉิงกระชากสร้อยออกมาจากคอเฉินเมิ่งฉี แล้วเขวี้ยงอย่างแรงลงไปบนพื้น

สร้อยคอที่สวยงามประณีตขาดกลางเส้น โดนโยนลงไปที่พื้น ราวกับกระแทกอย่างแรงตรงหัวใจ จนเกิดหลุมขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเลือด

เยี่ยมู่ฝานจ้องสร้อยเส้นนั้นด้วยความโมโหถึงขีดสุด สีหน้ามืดมนราวกับกลางคืนที่ดำมืดมิดนอกหน้าต่าง

ทั้งตัวเขาเหมือนจุ่มลงไปในน้ำทะเลที่เย็นเฉียบ กลางฝ่ามือมีเลือดหยดติ๋งๆ ไหลออกมา แต่ว่ายังกลับยืนนิ่งทรมานตัวเองอยู่ตรงนั้น จ้องเขม็งมองดูภาพของเฉินเมิ่งฉีและเหอจวินเฉิงอยู่บนเตียงในห้องนอนต่อไป…

ในสมอง ภาพตั้งแต่ตอนที่ได้เจอเฉินเมิ่งฉีแต่ละภาพแวบผ่านเข้ามา

ตอนที่เจอเธอครั้งแรก ใบหน้าเล็กขี้อายแสนบริสุทธิ์ของหญิงสาว…

ตอนที่คบกัน สายตาที่ตื่นเต้นมีความสุขของหญิงสาว…

คำพูดปลอบใจของหญิงสาวในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดของเขา

แต่เวลานี้ภาพบาดตาในห้องนอนกลับล้มล้างทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ละฉากในความคิดล้วนแตกสลายกลายเป็นผุยผงตรงหน้า…

ท้องเยี่ยมู่ฝานปั่นป่วนรุนแรง โลกทั้งใบหมุนกลับตาลปัตร…

ทำไม… ทำไมเขาไม่รู้เร็วกว่านี้…

ฮา…

ไม่ผิด…

เยี่ยหวันหวั่นพูดไว้ไม่มีผิด…

เขามันไอ้โง่คนหนึ่ง…

โง่ตั้งแต่ต้นจนจบ…

วินาทีต่อมา เสียง ‘เพล้ง’ ดังขึ้นมา ประตูกระจกที่ระเบียงด้านหน้าเยี่ยมู่ฝานโดนเขาถีบเปิดออกอย่างแรง กระจกทั้งบานหล่นลงไปที่พื้น แตกกระจุยกระจาย…

“อร้ายๆๆ” บนเตียง จู่ๆ เกิดเสียงดังโดยไม่ทันตั้งตัวทำเอาเฉินเมิ่งฉีตกใจกรีดร้องดังขึ้นมา

เฉินเมิ่งฉีและเหอจวินเฉิงมองไปทางเสียงที่เกิดขึ้น จากนั้นเห็นประตูระเบียงครึ่งฝั่งโดนถีบจนล้ม ข้างๆ มีร่างสูงของคนหนึ่งยืนอยู่

ชายหนุ่มยืนก้มหน้าอยู่ตรงนั้น รอบตัวเต็มไปด้วยไปความหนาวเย็นยะเยือกขั้นสูงสุด

ทั้งสองคนมองอยู่นาน ในที่สุดก็มองออกว่าคนนี้เป็นใคร

หลังจากเห็นว่าผู้ชายคนนี้เป็นใครชัดเจนแล้ว เฉินเมิ่งฉีสีหน้าเปลี่ยนทันที รีบลนลานคว้าผ้าห่มข้างๆ มาปกคลุมร่างตัวเอง “พี่… พี่มู่ฝาน…”

“เยี่ยมู่ฝาน?” เหอจวินเฉิงก็หน้าเปลี่ยนสี