บทที่ 641 ทำไมเหรอพี่ชาย? / บทที่ 642 น้องสาวฉันไม่มีทางฝืนชะตาฟ้าดินขนาดนี้

บทที่ 641 ทำไมเหรอพี่ชาย?

เยี่ยมู่ฝานกำลังตกอยู่ในภวังค์ เวลานี้เอง เสียงมือถือดังขึ้นมา

เยี่ยมู่ฝานกำลังจะกดตัดสาย หางตาเยี่ยหวันหวั่นเหลือบมองไปทางมือถือของเยี่ยมู่ฝาน “พ่อแม่โทรมาเหรอ ไม่เป็นไร รับเถอะ”

เยี่ยมู่ฝานจึงค่อยพยักหน้าแล้วรับสาย “ฮัลโหลครับ แม่?”

“มู่ฝาน แม่ได้ยินหวันหวั่นบอกว่าวันนี้ลูกไปสัมภาษณ์งานกับกวงเย่ามีเดีย?”

“ใช่ครับ ตอนนี้ผมอยู่ที่บริษัทแล้ว”

“แล้วสัมภาษณ์เสร็จหรือยัง ผลออกมาเป็นยังไงบ้าง”

เยี่ยมู่ฝานเก็บความตื้นตันไว้ในใจ “เสร็จแล้วครับ ตอนนี้ผมได้เป็นผู้อำนวยการฝ่ายสไตล์ลิสต์ที่กวงเย่ามีเดียแล้ว”

“อะไรนะ?” เหลียงหวั่นจวินได้ยินก็ประหลาดใจมาก

ไม่นาน อีกฝั่งของมือถือมีเสียงเคร่งขรึมของเยี่ยเส่าถิงดังขึ้นมา “ด้วยคุณสมบัติอย่างแกใครรับแกก็มีปัญหาแล้ว เป็นไปได้ยังไงเข้าไปปุ๊ปก็ให้แกได้เป็นหัวหน้าเลย”

“ใช่แล้ว มู่ฝาน ลูกอย่าโกหกเพื่อปลอบใจพ่อแม่เลย!”

เยี่ยมู่ฝานรู้สึกลำบากใจมองไปทางเยี่ยไป๋ จากนั้นกระแอมพูดขึ้นมาว่า “อะแฮ่ม พ่อ แม่ ผมพูดเรื่องจริง พ่อกับแม่ไม่เชื่อผมเหรอครับ”

“ไม่ใช่พ่อแม่ไม่เชื่อลูก ตัวลูกเองคิดว่าเรื่องนี้เป็นไปได้เหรอ หวันหวั่นอยู่กับลูกหรือเปล่า ไปเรียกให้น้องมารับสาย แม่จะถามว่าจริงหรือเปล่า…”

เยี่ยมู่ฝานสีหน้าจนปัญญา “เธอไม่อยู่ ผม…”

เยี่ยมู่ฝานยังพูดไม่ทันจบ ตอนนี้เอง ชายหนุ่มตรงข้ามยื่นมือมาทันที “ให้ผมคุยกับพ่อแม่คุณหน่อยได้ไหม”

“คือว่า…” สีหน้าของเยี่ยมู่ฝานลังเล แต่สีหน้าคนตรงข้ามดูเป็นมิตร แล้วยังเป็นเจ้านายตัวเองด้วย จึงยื่นมือถือส่งให้ พูดด้วยความลำบากใจเล็กน้อยว่า “พ่อแม่ผมไม่เชื่อว่าผมสัมภาษณ์ได้ตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายสไตล์ลิสต์น่ะครับ…”

“ไม่เป็นไร ผมอธิบายเอง” เยี่ยหวันหวั่นยิ้ม แล้วคว้ามือถือไป

“ฮัลโหลมู่ฝาน ฮัลโหล? มู่ฝานลูกฟังอยู่หรือเปล่า”

เยี่ยหวันหวั่นยิ้มหวานเล็กน้อย พูดเสียงออดอ้อนว่า “ฮัลโหล แม่ หนูเองค่ะ หวันหวั่น”

เยี่ยมู่ฝานกำลังซาบซึ้งกับความสนิทสนมและเข้าอกเข้าใจของเจ้านายตัวเอง แต่วินาทีนี้ ทั้งตัวเขาเหมือนโดนฟ้าผ่า จ้องเขม็งด้วยความอึ้งไปทาง ‘หนุ่มน้อย’ ที่อยู่ข้างๆ คิดว่าตัวเองวิกลจริต เกิดภาพหลอนขึ้นมา

เกิด… เกิดอะไรขึ้น… ทำไมเขาถึงได้ยินเสียงของหวันหวั่นจากปากของเยี่ยไป๋…

“หวันหวั่นเองเหรอ รีบบอกแม่เร็ว ผลสัมภาษณ์ของพี่ชายลูกเป็นยังไง เขาบอกว่าได้ตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายสไตล์ลิสต์ เป็นไปได้ยังไงนะ” เหลียงหวั่นจวินกับเยี่ยเส่าถิงอีกฟากของมือถือยังไม่รู้สึกผิดปกติอะไร ถามต่อไป

เยี่ยหวันหวั่นมองไปทางพี่ชายตัวเองที่แปรสภาพแข็งทื่อเป็นหินไปแล้ว แล้วพูดต่อ “พ่อคะแม่คะ พี่บอกว่าจริงค่ะ คนรับผิดชอบที่กวงเย่าชอบเขามาก น่าจะสืบมาแล้ว รู้ว่างานดีไซน์พวกนั้นที่จวี๋ซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์เป็นผลงานของเขา ดังนั้นเลยเชิญเขามาค่ะ พ่อก็รู้ สไตล์ลิสต์ของศิลปินกวงเย่าอ่อนจริงๆ ขาดคนมีความสามารถ”

ได้ยินเยี่ยหวันหวั่นอธิบาย เยี่ยเส่าถิงและเหลียงหวั่นจวินถึงค่อยเชื่อ

“งั้นก็ดีๆ ดีมากจริงๆ!”

“แม่ไม่วางใจที่ลูกทำงานที่กวงเย่ามาตลอด ตอนนี้ดีแล้ว พี่ชายกับลูกอยู่บริษัทเดียวกัน จะได้คอยดูแลลูกพอดีเลย!”

เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้าติดต่อกัน “อืมๆ พี่จะดูแลหนูค่ะ พ่อแม่วางใจได้! งั้นพ่อคะแม่คะหนูวางสายก่อนนะ กลับไปค่อยเล่ารายละเอียดให้พ่อแม่ฟังค่ะ!”

“ได้ๆๆ ตอนเย็นลูกกับพี่ชายลูกกลับมากินข้าวด้วยกันนะ!”

“ได้ค่ะ หนูอยากกินปลากระรอกที่แม่ทำ!”

……..