บทที่ 647 ความหมายตามตัวอักษร / บทที่ 648 คุณชายเก้าโกรธ

บทที่ 647 ความหมายตามตัวอักษร

หญิงสาวแต่งตัวอยู่บ้าน นั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟา ในมือถือกองเอกสารอยู่ ใบหน้าดูอบอุ่นและอ่อนโยน ไอเย็นราวน้ำแข็งเป็นหมื่นลี้และความอำมหิตจางหายไปในพริบตา

ราวกับคนในคืนมืดมิดตามหาแสงที่อบอุ่นจนพบ ชายหนุ่มโน้มตัวเข้ามา เหมือนอยากจะกอดเธอ

ทว่ากลับยืดตัวขึ้นอีกครั้ง “ฉันไปอาบน้ำก่อน”

น่าจะกลัวว่าไอเย็นเยือกและกลิ่นคาวเลือดจะทำให้เธอตกใจ

แต่ว่าวินาทีที่ยืดตัวขึ้น ร่างกายกลับโดนกลิ่นอายที่เขาคิดถึงมาตลอดทางรั้งไว้แล้ว

ซือเยี่ยหานอึ้งไป จากนั้นกอดหญิงสาวกลับเบาๆ “ทำไมดึกป่านนี้ยังไม่นอน”

เยี่ยหวันหวั่นถอนหายใจ “น่าจะโดนคุณแพร่เชื้อให้แล้ว…”

เขาไม่อยู่ เธอกลับนอนไม่หลับ

เหมือนซือเยี่ยหานจะไม่เข้าใจคำพูดเธอ หรี่ตามองไปทางหญิงสาว “หมายความว่ายังไง”

เยี่ยหวันหวั่นเลิกคิ้วเล็กน้อย นัยน์ตาเผยให้เห็นความเจ้าเล่ห์ “ความหมายตามตัวอักษร เดาเองสิ!”

ใครใช้ให้ทุกครั้งให้คุณพูดอ้อมค้อมล่ะ ให้คุณลองลิ้มรสการใช้สมองหนักดูบ้าง!

ซือเยี่ยหานได้ยินก็ครุ่นคิด จากนั้นสายตาจ้องมองหญิงสาวอย่างลึกซึ้ง พูดขึ้นมาว่า “ฉันไม่อยู่เลยนอนไม่หลับ?”

เยี่ยหวันหวั่นอึ้งเล็กน้อยในทันที “เก่งเหลือเกินนะ…”

เดาถูกด้วย!

ซือเยี่ยหานพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “เดาได้ปกติ ไม่ได้โดนฉันแพร่เชื้อเหรอ”

ได้ยินคำพูดนี้ เยี่ยหวันหวั่นทำทางเหมือนหัวใจถูกโจมตีอีกครั้ง

“ใช่แล้ว สวี่อี้ล่ะคะ ไม่ได้กลับมากับคุณเหรอ” เยี่ยหวั่นหวั่นเหลือบมองไปทางข้างหลังซือเยี่ยหาน

ซือเยี่ยหานตอบ “ยังมีเรื่องให้จัดการต่อจากนี้อีกหน่อย”

“อ้อๆ…” เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้า มิน่าถึงไม่ได้ตอบข้อความเธอ

เยี่ยหวันหวั่นไม่ได้ถามเรื่องดีพทาวน์กับซือเยี่ยหานมาก เห็นทั้งตัวเขาเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดก็พอเดาเรื่องราวได้แล้ว

“เอาละ รีบไปอาบน้ำเถอะค่ะ ตัวเย็นขนาดนี้ เดี๋ยวเป็นหวัดเอา พอดีเลยฉันซื้อชุดมาให้คุณ อาบน้ำเสร็จแล้วมาลองนะ” เยี่ยหวันหวั่นเร่งเร้าอย่างตื่นเต้น

ซือเยี่ยหานตอบ “ได้”

ในห้องนอนชั้นบน

หลังจากซือเยี่ยหานอาบน้ำเสร็จ เยี่ยหวันหวั่นก็รีบเอาสูทชุดนั้นที่ซือวันนี้มาให้เขาลอง

ซือเยี่ยหานเปลี่ยนชุดเสร็จสรรพ เยี่ยหวันหวั่นก็พยักหน้าติดต่อกัน “อย่างที่คิดเลย ฉันว่าแล้ว แฟนฉันใส่อะไรก็ดูดีไปหมด! พี่ชายฉันยังไม่เชื่อเลย!”

“พี่ชายเธอ?” สีหน้าซือเยี่ยหานมีแววผิดปกติแวบขึ้นมาโดยไม่ทันสังเกต

“ใช่แล้ว วันนี้พี่ชายฉันมาสัมภาษณ์สไตล์ลิสต์ที่บริษัท หลังจากรู้ว่าเยี่ยไป๋เป็นน้องสาวเขานะ คุณไม่ได้เห็นสีหน้าเขาเลย!” เยี่ยหวันหวั่นหัวเราะกับซือเยี่ยหานพลางเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้

“ตอนที่ซื้อเสื้อผ้าเป็นเพื่อนเขา ฉันเห็นชุดนี้ คิดว่าคุณใส่แล้วต้องดูดีแน่นอน ก็เลยซื้อมา ชอบไหมคะ”

“อืม” หางตาซือเยี่ยหานเหลือบไปเห็นเอกสารแผนงานธุรกิจบนเตียง จึงหยิบขึ้นมาดู “นี่อะไร?”

“อันนี้เหรอ ก่อนหน้านี้เคยเล่าให้คุณฟังแล้วไม่ใช่เหรอ ฉันเตรียมจะถ่ายหนังเรื่องใหม่ นี่คือแผนธุรกิจ ต้องเตรียมทุกอย่างก่อนเริ่มถ่าย ฉันต้องหาเงินลงทุนก่อน!” เยี่ยหวันหวั่นแบมือยักไหล่พูด

ช่วงนี้บทที่เธอทำมาตลอดก็คือบทของหนังเรื่องนี้

ชาติที่แล้วเธอดูละครกับหนังคลาสสิคมาไม่น้อย อาศัยจากความจำของเธอ สามารถเอามาทำบทที่น่าจะโด่งดังในอนาคตได้ แล้วชิงถ่ายทำก่อน

การทำแบบนี้ยากจะหลีกเลี่ยงไม่ให้ตัดโอกาสคนอื่นและเปลี่ยนแปลงเรื่องราวมากเกินไป ใช้วิธีนี้หาผลประโยชน์ก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการเช่นกัน

แต่ว่า มีบทเรื่องหนึ่งที่พิเศษมาก