บทที่ 645 ฉันเป็นคนที่มีแฟนแล้ว / บทที่ 646 คนที่กลับมาในคืนพายุ

บทที่ 645 ฉันเป็นคนที่มีแฟนแล้ว

เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่อธิบายอะไร “ซื้อชุดนี้แล้วกัน ไม่ต้องลองแล้ว ยังไงเขาใส่อะไรก็ดูดี”

เยี่ยมู่ฝานพูดไม่ออก

ทำไมถึงรู้สึกปวดใจเหมือนสูญเสียของรักของหวงไป?

เมื่อก่อนน้องสาวชอบตามหลังเขาแล้วพูดว่า ‘พี่ชายหล่อที่สุด’ ตอนนี้กลับบอกว่าชายโฉดนั่นหล่อกว่าเขาร้อยเท่า!

หลังจากเปลี่ยนชุดทั้งหมดรอบหนึ่งแล้ว เยี่ยหวันหวั่นขับรถตรงไปอีกที่หนึ่ง

“จะไปไหนอีก” เยี่ยมู่ฝานไม่เข้าใจ

“ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เอง”

ผ่านไปสิบนาที เยี่ยหวันหวั่นมาถึงร้านเรือธงปากานีที่มีแห่งเดียวในเมืองหลวง

เยี่ยหวันหวั่นเพิ่งมาถึงก็มีพนักงานของร้านเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น “คุณหนูเยี่ย คุณมาแล้ว! รีบเข้ามาค่ะ! ท่านนี้คือ?”

“พี่ชายฉันค่ะ”

“คุณเยี่ยสวัสดีค่ะ!” พนักงานหญิงรีบทักทาย เห็นเยี่ยมู่ฝานใบหน้าหล่อเหลา จึงแอบมองเขาอยู่หลายที

“สวัสดีครับ…” เยี่ยมู่ฝานเดินจามหลังเยี่ยหวันหวั่นและพนักงานอย่างงงๆ

“รถที่ฉันจองมาถึงหรือยังคะ” เยี่ยหวันหวั่นถาม

พนักงานหญิงรู้สึกตัวรีบตอบ “มาแล้วค่ะๆ วันนี้เซ็นสัญญาได้เลย”

“ดีค่ะ ตอนนี้ขับไปได้เลยใช่ไหม” เยี่ยหวันหวั่นถาม

“ได้แน่นอนค่ะ เชิญนั่งทางนี้ รอสักครู่นะคะ” พนักงานพูดจบก็ไปจัดการให้

หลังเยี่ยหวันหวั่นจัดการเรื่องรถเสร็จเรียบร้อย ไม่นาน มีพนักงานคนหนึ่งขับรถปากานีใหม่สีแดงคันใหญ่มา

เมื่อเห็นรถซูเปอร์คาร์คันนั้น สายตาเยี่ยมู่ฝานเป็นประกายขึ้นมาทันที

ยังไงผู้ชายก็ชอบรถเป็นนิสัย ส่วนรถซูเปอร์คาร์ยี่ห้อที่เขาชอบมากที่สุดก็คือปากานี สีก็โดนใจเขามาก

เยี่ยหวันหวั่นยืนอยู่ข้างหน้ารถ พูดกับเยี่ยมู่ฝานที่อยู่ข้างๆ “ลองดูสิ”

เยี่ยมู่ฝานอึ้งทันที “หา?”

“ให้พี่”

“อะไรนะ?!” สีหน้าเยี่ยมู่ฝานเต็มไปด้วยความงงงวยขึ้นมา “ให้… ให้ฉัน?”

หลายปีมานี้เขาขับแต่รถบิวอิคก์มือสอง อับอายอยู่ตั้งนาน เกือบลืมไปแล้วว่าซูเปอร์คาร์เป็นยังไง

ปรากฏว่ายัยนี่โยนซูเปอร์คาร์คันหนึ่งมาตรงหน้าเขา มอบให้เขา…

เยี่ยหวันหวั่นกวาดตามองไปเห็นท่าทางเยี่ยมู่ฝานดูเฉื่อยชา “ไม่เอาเหรอ งั้นก็ช่างเถอะ”

“เอาสิ! เอาๆๆ!” เยี่ยมู่ฝานรีบมุดเช้าไปนั่งในรถด้วยความเร็วดุจสายฟ้า ลองสัมผัสดู

เยี่ยมู่ฝานโผล่ศีรษะออกมาจากนอกหน้าต่าง “หวันหวั่น แก… แกให้ฉันจริงเหรอ รถนี้แพงมากนะ!”

ถึงแม้ว่าตอนที่ยังเป็นคุณชายใหญ่ตระกูลเยี่ยอยู่ รถซูเปอร์คาร์อะไรก็เห็นมาหมด แต่นั้นก็แค่ตอนนั้น หลายปีมานี้ เขาขับรถมือสองคันนั้นจนแทบจะพังยังไม่ได้เปลี่ยนเลย

คิดๆ ดูก็ไม่แปลกใจ ทุกครั้งที่เขาบอกว่าจะไปรับเฉินเมิ่งฉี เฉินเมิ่งฉีมักจะมีข้ออ้าง เดาว่าคงไม่อยากนั่งรถเก่าๆ ของเขาคันนั้นสินะ…

เยี่ยหวันหวั่นพูดว่า “ซื้อตัวพี่มา ย่อมต้องแสดงความจริงใจสักหน่อย”

เยี่ยมู่ฝานเอ่ยตอบทันที “น้องสาวซื้อตัวฉันมา ไม่ให้เงินเดือนฉันก็จะมาโอเคไหม?”

เยี่ยหวันหวั่นหัวเราะเบาๆ แล้วยื่นกุญแจพวงหนึ่งกับคีย์การ์ดให้ “ที่พี่อยู่นั่นเละเทะไปหมด ย้ายมาอยู่คอนโดบริษัทเถอะ!”

รับกุญแจและคีย์การ์ดมาแล้ว เวลานี้วินาทีนี้ เยี่ยมู่ฝานที่อยู่มายี่สิบกว่าปีในที่สุดก็เข้าใจ คนที่ดีด้วยจริงๆ ไม่ใช่พูดจาหวานเลี่ยนหลอกลวง แต่เป็นคนที่ซื้อเสื้อผ้าซื้อรถและยังยัดคีย์การ์ดให้โดยไม่พูดอะไรเลยต่างหาก!

“สายแล้ว พี่ขับตรงไปที่คอนโดเลยเถอะ!”

“แล้วแกล่ะ” เยี่ยมู่ฝานถาม

เยี่ยหวันหวั่นพูดอย่างสบายอารมณ์ “ฉันเป็นคนที่มีแฟน”