บทที่ 695 คลื่นความหึงโหด / บทที่ 696 ได้แต่ใช้ไม้ตายแล้ว

บทที่ 695 คลื่นความหึงโหด

“ถึงแล้วครับพี่เยี่ย!” ตงไจ๋ที่อยู่ตรงที่นั่งคนขับด้านหน้าร้องเตือน

“อืม พวกนายสองคนรีบกลับไปพักผ่อน ฉันไปก่อนละ” เยี่ยหวันหวั่นรีบร้อนลงรถ

ลั่วเฉินพักอยู่ที่ตึกข้างๆ กัน หลังจากบอกลาเยี่ยหวันหวั่นแล้วก็เข้าตึกใหญ่ไป

“เอ่อ พี่เยี่ย ผม…” กงซวี่เดิมทีมีคำจะพูดกับเยี่ยหวันหวั่น ปรากฏว่าเธอลงรถไปอย่างรวดเร็ว

กงซวี่มองดูแผ่นหลังที่รีบลงรถของเยี่ยหวันหวั่นด้วยความประหลาดใจอยู่บ้าง เกิดเรื่องอะไรขึ้น? ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยเห็นสีหน้าเหมือนหวั่นวิตกขนาดนี้ของอีกฝ่ายเลย

เยี่ยหวันหวั่นเดินไปถึงด้านหน้าซือเยี่ยหานอย่างรีบร้อน “อะแฮ่ม คุณเก้า มาตั้งแต่เมื่อไรเหรอ ทำไมไม่เข้าไปล่ะ ไหงมายืนอยู่ที่นี่ ตอนกลางคืนหนาวจะตาย!”

เยี่ยหวันหวั่นทางหนึ่งพูดทางหนึ่งปลอบใจตัวเอง คนที่ก่อนหน้านี้ไม่สนใจข่าวซุบซิบ เล่นอินเตอร์เน็ตไม่บ่อยอย่างซือเยี่ยหาน จะต้องไม่รู้เรื่องในงานแถลงข่าวแน่ แผลเล็กๆ ของเธอแค่วันสองวันก็สมานแล้ว ถึงเวลานั้นแม้เขาจะรู้ก็ไม่เป็นไร…

เยี่ยหวันหวั่นคำนวณเป็นมั่นเหมาะ แต่ว่าเสียงของเธอเพิ่งจบ ผู้ชายที่กำลังมองเธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ก็พูดขึ้นว่า “เธอทำผิดกฎ”

เยี่ยหวันหวั่นนิ่งเงียบ

เสียงนี้เหมือนมาจากยอดภูเขาน้ำแข็งซึ่งอยู่เหนือระดับน้ำทะเลห้าพันเมตร เย็นเยือกจนทำให้เธอสั่นไปทั้งตัว ทำลายความหวังทั้งหมดของเธอในชั่วพริบตา

เธอคิดจะโกหกซือเยี่ยหานเพื่อเอาตัวรอด ช่างไร้เดียงสาจริงๆ…

เป็นเพราะไม่กี่วันมานี้ซือหานเยี่ยทำตัวเหมือนคนปกติเป็นกับเขาแล้ว เธอจึงลืมไปว่าผู้ชายคนนี้น่ากลัวขนาดไหน

ผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านหน้าเธอตอนนี้ทั่วทั้งตัวไร้ซึ่งความอบอุ่น สายตาที่มองเธอก็เย็นชา เขาโกรธแล้วจริงๆ

“ขอโทษค่ะ ครั้งนี้เป็นอุบัติเหตุ อีกอย่างก็มีแผลแค่นิดเดียว ไม่เชื่อคุณดูสิ!” เพื่อพิสูจน์ เยี่ยหวันหวั่นรีบถลกแขนเสื้อขึ้นโชว์แผลเล็กๆ ที่กว้างไม่ถึงสามสิบเซนติเมตร

แต่เยี่ยหวันหวั่นค้นพบอย่างรวดเร็วว่าตัวเองเข้าใจผิดขนาดไหน

หลังจากเห็นแผลของเธอ สีหน้าซือหานเยี่ยก็น่ากลัวมากกว่าเดิม ทำเอาเธอเหมือนเห็นซือหานเยี่ยก่อนที่เธอจะมีชีวิตใหม่อีกครั้ง ไม่มีเหตุผล ไร้อารมณ์ ราวกับสัตว์ป่าที่อาจจะสูญเสียการควบคุมได้ตลอดเวลา

ตอนนี้เยี่ยหวันหวั่นถึงค่อยพบว่า ช่วงนี้เธอผ่อนคลายเกินไป จนลืมไปว่าคนตรงหน้าน่ากลัวแค่ไหน…

แววตาของซือเยี่ยหานเย็นเยียบยิ่งกว่าดวงจันทร์ที่อยู่บนศีรษะ จ้องมองเธอตาไม่กะพริบ “เธอชอบเขาเหรอ”

“หา? ใครกัน?” เยี่ยหวันหวั่นงงงวยเพราะคำพูดที่ไร้ต้นสายปลายเหตุนี้

จากนั้นผ่านไปหลายวินาทีจึงค่อยรู้สึกตัว…

ตายแล้ว! เป็นความเข้าใจผิดครั้งใหญ่จริงๆ!

ซือ…ซือเยี่ยหานคงไม่ได้คิดว่าเธอกับกงซวี่มีอะไรๆ กันหรอกนะ?

จะเป็นไปได้ยังไง!

ทำไมเขาถึงเกิดความเข้าใจผิดขนาดนี้ได้?

เยี่ยหวันหวั่นกำลังใช้พลังสมองหาว่าจะอธิบายและปลอบประโลมอย่างไร แต่ในตอนนั้นเอง ด้านหลังก็มีเสียงเริงร่าของกงซวี่ดังมา “พี่เยี่ยครับพี่เยี่ย ทำไมพี่วิ่งเร็วจัง! บ้านผมอยู่ไกลเกิน ขี้เกียจไปแล้ว เมื่อกี้เพิ่งให้ตงไจ๋ขับกลับไป คืนนี้ผมขอค้างกับพี่นะ!”

แทบในพริบตาที่เสียงของกงซวี่จบลง เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกได้ว่ามีพายุเย็นเยียบไร้รูปร่างที่เหมือนมาจากนรกพัดขึ้นมา…

คืนนี้มาค้างบ้าอะไรกันยะ!

เจ้าคนที่ชอบเอาปัญหามาให้เธอคนนี้กำลังจะทำให้เธอถูกฆ่า!

เยี่ยหวันหวั่นปั้นสีหน้าเย็นชา “ไม่ได้ กลับบ้านไปซะ!”

กงซวี่เห็นเยี่ยหวันหวั่นปฏิเสธโดยไม่ลังเล ก็พลันมีสีหน้าปวดใจ “ทำไมล่ะครับ ผมอุตส่าห์มาแล้ว พี่ยังไม่รับผมไว้อีกเหรอ!”

เยี่ยหวันหวั่นข่มความโกรธไว้ “คืนนี้ฉันมีแขก”