บทที่ 719 หลงผิดคิดไปเอง / บทที่ 720 ขอยอมแพ้

บทที่ 719 หลงผิดคิดไปเอง

เหอจวิ้นเฉิงกลืนน้ำลายลงคอ ตะลึงงันไปหมดแล้ว

นี่…เป็นไปได้ยังไง!

เยี่ยมู่ฝานคือเฟลิกซ์?

เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! จะต้องเข้าใจผิดแน่!

ในตอนที่ทุกคนมองหน้ากัน กรรมการบริหารเจิ้งก็ถลาเข้ามา “โอย! ท่านรองประธาน ในที่สุดก็หาเจอสักที ผมอยู่ตรงประตูทางเข้ายังไงก็หาคุณไม่เจอ ผมเตรียมเสื้อให้แล้ว รีบไปเปลี่ยนเถอะ!”

เหมือนสัมผัสได้ว่าบรรยากาศทางนี้ไม่ถูกต้อง กรรมการบริหารเจิ้งจึงเอ่ยอย่างงงงัน “เป็นอะไรกันครับ เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ อ้อ จริงด้วย ผู้อำนวยการเหอ คุณอยากให้ผมตามหารองประธานให้นี่นา คนนี้แหละครับ!”

พูดจบก็มองไปยังเยี่ยมู่ฝาน พูดขึ้นว่า “เฟลิกซ์ นี่คือผู้อำนวยการเหอจากจวี๋ซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ คนบนเวทีก็คือคุณหนูเฉินเมิ่งฉีจากจวี๋ซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ พวกเขาอยากคุยเรื่องร่วมมือในงานแฟชั่นวีคที่ลอร์เรน…”

เยี่ยมู่ฝานหยิบใบไม้ใบหนึ่งที่ติดบนแขนเสื้อออก “อ้อ เหรอครับ?”

เวลานี้ เหอจวิ้นเฉิงกับเฉินเมิ่งฉีมีความคิดว่าอยากตายแล้ว ขณะฟังคำพูดของกรรมการบริหารเจิ้ง พวกเขาอยากจะหารูมุดเข้าไป

กรรมการบริหารเจิ้งพูดด้วยตัวเองแล้ว ตอนนี้เขาไม่อยากเชื่อก็ไม่ได้!

เมื่อครู่นี้กรรมการผู้บริหารเจิ้งบอกว่าเฟลิกซ์เกิดอุบัติเหตุรถยนต์ขณะเดินทาง เยี่ยมู่ฝานถึงโผล่มาในสภาพนี้…

ดังนั้นสไตลิสต์มือทองที่พวกเขาคิดหาวิธีเชิญชวนแทบตาย เฟลิกซ์มือเทพที่เป็นที่ต้องการตัว ไม่นึกเลยว่าจะเป็นเจ้าคนไร้ประโยชน์เยี่ยมู่ฝาน

บ้าเอ๊ย นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน?

ด้วยสภาพของเยี่ยมู่ฝานที่ถูกหวงเทียนขังลืมมาโดยตลอด ทำไมถึงเดินมาถึงขั้นนี้ได้ในเวลาสั้นๆ?

เฉินเมิ่งฉียืนอยู่บนเวที จ้องมองเหอจวิ้นเฉิงอย่างดุดัน

เยี่ยมู่ฝานก็คือเฟลิกซ์ ทำไมเรื่องสำคัญแบบนี้เขาถึงไม่รู้!

ครั้งนี้เหอจวิ้นเฉิงพูดอะไรไม่ออกจริงๆ เขาจะเชื่อมโยงเฟลิกซ์เข้ากับเยี่ยมู่ฝานได้อย่างไร?

แต่เรื่องที่แย่กว่าตามมาทีหลัง

ด้านหน้า มู่เหวินชิงประธานสมาคมแฟชั่นสาวเท้าเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “มู่ฝาน เมื่อกี้เธอบอกว่าการออกแบบของเหอจวิ้นเฉิงเป็นการขโมยผลงานของเธอ นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

เยี่ยมู่ฝานมองมู่เหวินชิง “อาจารย์ครับ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ก่อนหน้านี้ไม่นานผมทำต้นฉบับหายไป คิดไม่ถึงว่าที่แท้ผู้อำนวยการเหอจะเก็บได้”

พอได้ยินคำพูดนี้ เหงื่อเย็นเยียบก็ผุดพรายออกจากหน้าผากเหอจวิ้นเฉิง “นี่…นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด…เป็นความเข้าใจผิด…”

ถ้าหากเรื่องนี้ถูกยืนยัน อย่างนั้นเขาก็จบเห่

เหอจวิ้นเฉิงพลันเคร่งเครียด ตัดสินใจปฏิเสธ เอ่ยอย่างแน่วแน่ “ต้นฉบับอะไร! ไม่มีเรื่องแบบนี้แน่นอน เป็นการออกแบบของผมเอง! ท่านประธานท่านต้องเชื่อผมนะครับ!”

พอคิดได้ว่าเยี่ยมู่ฝานไม่มีหลักฐาน เหอจวิ้นเฉิงก็เริ่มมั่นใจ “คุณชายเยี่ย นายบอกว่าเป็นการออกแบบของนาย งั้นก็เอาหลักฐานออกมาสิ! เป็นต้นฉบับที่หายไปเมื่อไร? แล้วไปทำหายที่ไหน?”

เอายังไงดีล่ะ? ไม่มีใช่ไหมล่ะ!

เยี่ยมู่ฝานหัวเราะ “เหอะๆ หลักฐานเหรอ ความจำของผมไม่ค่อยดีเท่าไร จำเรื่องที่ไม่สลักสำคัญแบบนี้ไม่ได้จริงๆ…ความหมายของผู้อำนวยการเหอก็คือ ผมปรักปรำคุณ อิจฉาพรสวรรค์และความสามารถของคุณ ก็เลยใส่ร้ายคุณ อยากจะยึดผลงานของคุณเหรอ?”

เยี่ยมู่ฝานเพิ่งพูดประโยคนี้ เหอจวินเฉิงก็แข็งทื่อ ผู้คนปั่นป่วนกว่าเดิม พากันมองเหอจวิ้นเฉิงด้วยความรังเกียจ

“ล้อเล่นหรือไง เขาเป็นเจ้าภาพงานรางวัลไป๋ฮวา เป็นรองประธานสมาคมแฟชั่น ให้ไปอิจฉาคุณเหรอ?”

“เหอจวิ้นเฉิงหลงผิดไปรึเปล่าเนี่ย?”

เหอจวิ้นเฉิงสติแตก เริ่มไม่ไตร่ตรองคำพูดแล้ว “เยี่ยมู่ฝานไอ้คนโกหก! ผลงานพวกนี้เป็นของฉัน! เป็นการออกแบบของฉัน ไม่มีหลักฐานแต่กลับมาใส่ร้ายฉัน ถ้างั้นฉันก็จะบอกว่านายขโมยผลงานฉันเหมือนกัน!”

———————————————————