บทที่ 721 ลำเอียงไปหน่อยแล้วมั้ง / บทที่ 722 ฉันมีแผนกับเขา

บทที่ 721 ลำเอียงไปหน่อยแล้วมั้ง

ด้านในสวนดอกไม้

ตอนนี้เยี่ยมู่ฝานยังไม่ทันได้เปลี่ยนเสื้อ ปกปิดความขลาดเขลาบนใบหน้าไว้ไม่อยู่ “บอ…บอส…”

เยี่ยหวันหวั่นกวาดมองเขาขึ้นลง “เกิดอะไรขึ้น?”

เยี่ยมู่ฝานยอมรับผิดอย่างว่าง่าย “ขอโทษนะหวันหวั่น! ฉันผิดไปแล้ว! ถึงตอนนั้นฉันจะขับเร็วไปหน่อย แต่ก็เป็นเพราะอีกฝ่ายขับย้อนศรมา รถก็เลยชนเละเลย…”

“บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า” เยี่ยหวันหวั่นขมวดคิ้ว

“แค่ถลอกน่ะ…” เยี่ยมู่ฝานตอบเสียงอ่อย

เยี่ยหวันหวั่นพูด “ตัวคนไม่เป็นไรก็ดีแล้ว รถพังไม่เป็นไร”

“หวันหวั่น…” เยี่ยมู่ฝานได้ยินน้องสาวไม่ได้โทษตัวเอง น้ำตาก็พลันคลอเบ้า

ก่อนหน้านี้เยี่ยหวันหวั่นเคร่งครัดกับเขามาก ทำเอาตอนนี้พอเขาเห็นเธอก็รู้สึกกลัวแล้ว

“จัดการเรื่องเหอจวิ้นเฉิงแล้วเหรอ” เยี่ยหวันหวั่นถาม

เยี่ยมู่ฝานเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องห่วง จัดการแล้ว! ไอ้บ้านั่นเมื่อกี้ยังจะให้ฉันเอาหลักฐานออกมาอีก เหอะๆ น่าขำจริงๆ!”

เยี่ยมู่ฝานมองน้องสาวที่อยู่ด้านหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย “หวันหวั่น แกพูดถูกจริงด้วย เมื่อมีอำนาจในการพูด จะทวงความยุติธรรมตอนไหนก็ได้!”

ควาามจริงก่อนหน้านี้มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เขาเอาแต่ตัดพ้อ คิดว่าฟ้าไม่ยุติธรรม ชิงชังความเลวร้าย ความพยายามของตนก็ถูกคนอื่นเอาไป จนเกือบจะเสียสติอยู่รอมร่อ

สุดท้ายเป็นเพราะคำพูดของหวันหวั่นทำให้เขาสงบใจลงและเพ่งสมาธิกับงานได้

เยี่ยหวันหวั่นได้ยินแล้ว ขณะมองสีหน้าลิงโลดของเยี่ยมู่ฝาน ใบหน้าก็อ่อนโยนลงไม่น้อย “จัดการแล้วก็ดี คืนนี้พวกเรากลับไปกินข้าวที่บ้านด้วยกันเถอะ!”

เยี่ยมู่ฝานตอบ “ได้เลย!”

…

ตกดึก เยี่ยหวันหวั่นกับเยี่ยมู่ฝานกลับถึงบ้าน เหลียงหวั่นจวินทำกับข้าวไว้เต็มโต๊ะ

“เส่าถิง ดื่มน้อยๆ หน่อยสิ!”

เยี่ยเส่าถิงมีใบหน้ายิ้มยินดี “ไม่เป็นไร วันนี้ดีใจ!”

พอเห็นเยี่ยหวันหวั่นพึ่งพาได้มากขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่เยี่ยมู่ฝานก็เริ่มตั้งตัวได้ หน้าที่การงานเป็นไปด้วยดี เขาก็รู้สึกปลาบปลื้มจนพูดไม่ออก

ความปลาบปลื้มนี้ ความสำเร็จใดๆ ในอดีตล้วนไม่อาจเปรียบเทียบได้

“เป็นพ่อไม่ดีกับพวกแกเอง ทำให้พวกแกลำบากขนาดนี้…” เยี่ยเส่าถิงเข้าใจดี เส้นทางในอนาคตของลูกสองคนจะยากลำบากมาก

เยี่ยหวันหวั่นรีบเอ่ยเสียงหวาน “พ่อคะ พูดอะไรกันเนี่ย พ่อเป็นพ่อที่ดีที่สุดในโลกต่างหาก!”

ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ พ่อคงไม่ตกต่ำมาถึงขั้นนี้

ในวงการที่ยึดเอาผลประโยชน์เป็นหลัก ความรักระหว่างเลือดเนื้อเชื้อไขไม่มีค่าพอให้พูดถึง จะมีสักกี่คนที่ละทิ้งทุกสิ่งโดยไม่ลังเลเพื่อลูกสาวของตัวเองอย่างเยี่ยเส่าถิง

เยี่ยเส่าถิงมองลูกสาว ใบหน้าฉายแววรักเอ็นดู แต่พอมองลูกชายของตัวเองก็พลันทำหน้าดุขึ้นมา “เจ้าเด็กบ้า ไอ้นิสัยใจร้อนนี่เมื่อไหร่จะแก้หายสักที! บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้ขับรถช้าๆ ขับรถช้าๆ! แกก็ไม่ยอมฟัง! ดูซิเป็นยังไง! รถแพงขนาดนั้นพังไปแล้ว! นี่ต้องใช้เงินกันเท่าไร?”

เยี่ยมู่ฝานได้ยินคำบ่นของผู้เป็นพ่อก็กุมศีรษะด้วยความเจ็บปวด มาอีกแล้ว

เยี่ยหวันหวั่นรีบพูด “พ่อ อีกฝ่ายเมาแล้วขับย้อนศรต่างหาก ไม่ใช่ความผิดพี่นะคะ ยิ่งไปกว่านั้นรถพังก็ไม่เป็นไร ซื้อคันใหม่พอ รถคันนั้นก็เก่าเกินไปแล้ว ด้วยตำแหน่งของพี่ สมควรเปลี่ยนได้แล้วล่ะค่ะ”

เยี่ยเส่าถิงได้ยินก็พยักหน้า “อืม หวันหวั่นพูดมีเหตุผล”

เยี่ยมู่ฝานพูดไม่ออก

เขาน้ำตานองหน้า “พ่อ พ่อลำเอียงไปหน่อยแล้วมั้ง ผมพูดไปร้อยกว่ารอบไม่มีประโยชน์ พอหวันหวั่นพูดพ่อบอกว่าถูกๆๆ…”

————————————–

บทที่ 722 ฉันมีแผนกับเขา

เหลียงหวั่นจวินส่ายหน้าอดหัวเราะไม่ได้ มองลูกชายและลูกสาว ในดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นใจ