บทที่ 783 จอมมารน้อยเปลี่ยนวิธีอีกครั้ง / ตอนที่ 784 เด็กบ้านฉันเลี้ยงง่ายมาก

บทที่ 783 จอมมารน้อยเปลี่ยนวิธีอีกครั้ง

วันต่อมา

ว่านเฮ่ออวิ๋นเถ้าแก่หอหลินหลางกระตือรือร้นเชิญพวกเยี่ยหวันหวั่นมาทานข้าวเลี้ยงส่ง

ตอนนี้ข่าวที่หอหลินหลางผ่าได้หยกจักพรรดิชั้นยอดแพร่สะพัดไปทั่วแล้ว จึงโด่งดังเป็นพลุแตก

หวงซื่อซินกำลังทะเลาะกับโหวเม่าเฟิง ถ้าไม่ใช่เพราะโหวเม่าเฟิงเอ่ยห้าม แต่เดิมหวงซื่อซินก็คงได้ซื้อหยกดิบกองนั้นไปแล้ว

ว่านเฮ่ออวิ๋นใช้เงินทุนก้อนใหญ่ที่ได้จากเยี่ยหวันหวั่นมาซื้อหยกดิบเพิ่มเติม และคนก็ซื้อแย่งซื้อกันอย่างบ้าคลั่งจนหมดเกลี้ยงภายในสองวัน

คงเป็นเพราะเมื่อถึงเวลาจริงๆ โชคก็มา หยกกองใหม่นี้เปิดเจอหยกคุณภาพใช้ได้ไม่น้อย ตั้งแต่นั้นมาหอหลินหลางก็ได้ชื่อว่า ‘ร้านภูตผี’

“คุณหนูเยี่ย ถ้าไม่ได้คุณเกรงว่าหอหลินหลางของผมคงไม่มีวันนี้แน่ ขอดื่มคารวะคุณหนูหนึ่งแก้ว!” ว่านเฮ่ออวิ๋นดื่มคารวะอย่างรู้สึกขอบคุณสุดซึ้ง

“เถ้าแก่ว่านเกรงใจเกินไปแล้ว! ฉันไม่ดื่มเหล้า ขอดื่มชาแทนแล้วกัน ขอให้เถ้าแก่ทำมาค้าขายรุ่งเรืองค่ะ!”

“ขอบคุณๆ ผมก็ขอให้เป็นอย่างนั้น!”

หวังฮู่ที่อยู่ด้านข้างเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ตั้งแต่ที่คุณหนูเยี่ยเปิดได้หยกจักรพรรดิที่ร้านพวกเรา ร้านพวกเราก็โชคดีขึ้นจริงๆ คุณหนูเยี่ยมั่งมีโชค พวกเราก็เลยพลอยได้โชคไปด้วย!”

หลังจบมื้ออาหาร ทุกคนกลับไปยังโรงแรม

เมื่อเยี่ยหวันหวั่นถึงห้องชุดก็บอกลากับกลุ่มห้าคนนั้น

แต่ตอนที่กำลังจะพูด เสียงเรียกเข้าที่คุ้นเคยก็พลันดังขึ้นมา อีกทั้งยังเป็นวิดีโอคอลด้วย

เยี่ยหวันหวั่นเลิกคิ้วเล็กน้อย “หัวหน้าเนี่ย คุณไม่รับโทรศัพท์เหรอ”

เนี่ยอู๋หมิงหน้าเขียว เกาหัวเดินวนไปมาในห้อง “เชี่ย…นี่มันอะไรเนี่ย! ความถี่นี้ไม่ปกติแล้วนะ! วันก่อนจอมมารน้อยก็เพิ่งโทรมาไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมโทรมาอีกแล้ว…”

สี่คนที่เหลือสบตากัน ก่อนจะหดตัวอยู่ในมุมแสร้งทำเหมือนไม่มีตัวตนอยู่

เนี่ยอู๋หมิงทำท่าขอพรแล้วจึงรับสาย จากนั้นเขาพูดออกไปรวดเดียว “หาพ่อแกไม่เจอ แม่แกก็ยังหาไม่เจอ แต่ฉันที่เป็นอาของแกจะต้องหาเจอแน่ๆ ไม่งั้นฉันจะตอนตัวเองเลยเอ้า!”

“ลนอะไร ผมแค่คิดถึงคุณลุง” เสียงของจอมมารน้อยจากปลายสายไม่ทุกข์ไม่ร้อน

“เอ่อ…” เนี่ยอู๋หมิงพลันกลืนน้ำลายลงคอ คิดถึงเขา? คำนี้ทำไมถึงน่าขนพองสยองเกล้านักล่ะ

“อยู่คนเดียว?” จอมมารน้อยที่ปลายสายกวาดตามองด้านหลังเขาแล้วเอ่ยถาม

“เปล่า…เจ้าพวกนั้นก็อยู่…” เนี่ยอู๋หมิงตอบอย่างมึนงงเล็กน้อย

“อืม” จอมมารน้อยพยักหน้าอย่างไร้อารมณ์ ก่อนจะถามอีกประโยค “คุณลุงกินข้าวยัง”

เนี่ยอู๋หมิงตกใจจนเกือบโยนโทรศัพท์ทิ้ง จอมมารน้อยถึงกับถามไถ่สารทุก์สุขดิบเขา?

เชี่ยๆๆ! พ่อคุณทูนหัวตัวน้อยนี่คิดจะทำอะไรกันแน่

เนี่ยอู๋หมิงจนปัญญาแต่ก็ไม่กล้าวางสาย ได้แต่ตอบต่อไปว่า “กะ…กินแล้ว…นี่พ่อคุณ มีธุระอะไรเหรอ”

“ไม่มีธุระก็โทรมาคุยไม่ได้?”

เห็นจอมมารน้อยในวิดีโอคอลเม้มปาก หน้านิ่งเย็นชา ท่าทางเหมือนคนอยากพูดคุยตรงไหนกัน

จอมมารน้อยเปลี่ยน…วิธีทรมานอีกแล้วเหรอ?

เนี่ยอู๋หมิงจวนจะถูกทรมานจนบ้าแล้ว “ได้สิ…”

เขาไม่อยากพูดคุยกับอีกฝ่ายสักนิดเดียวโอเคไหม

เยี่ยหวันหวั่นที่อยู่ด้านข้างเห็นเนี่ยอู๋หมิงชักช้าไม่วางสายสักทีก็ไอเบาๆ เดินเข้าไปพูดว่า “หัวหน้าเนี่ย ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ฉันไปก่อนนะคะ”

เนี่ยอู๋หมิงรีบร้อนตอบ “โอ้ ได้ๆ…”

ตอนที่เนี่ยอู๋หมิงตอบเยี่ยหวันหวั่น โทรศัพท์ก็ส่ายเล็กน้อย จอมมารน้อยจึงเห็นเยี่ยหวันหวั่นในวิดีโอวูบผ่านไป

หลังเยี่ยหวันหวั่นจากไปแล้ว เนี่ยอู๋หมิงก็จัดการกับจอมมารน้อยบ้านตัวเองต่อ “พวกเราคุยกันต่อไหม?”

จอมมารน้อยเหลือบมองลุงของตัวเองด้วยสายตาดูถูกเหมือนมองแมลงเม่า “ก่อนจะหาพ่อกับแม่ผมเจอ ผมจะคุยดีกับลุงเพื่อ?”