บทที่ 785 ถ้าหาไม่เจอตลอดชีวิต / บทที่ 786 อะไรคือความแตกต่าง

บทที่ 785 ถ้าหาไม่เจอตลอดชีวิต

“ไปทางนั้นไปๆ!” เนี่ยอู๋หมิงไล่พวกอี้จือฮวาอย่างไม่พอใจ “น้องเยี่ยโหยว่หมิงอย่าฟังพวกนั้นพูดเหลวไหล! ก็แค่เด็กเล็กๆ คนเดียวจะเลี้ยงยากสักแค่ไหนกันเชียว!”

เยี่ยหวันหวั่นนึกถึงดวงหน้าราวหยกสลักเล็กของเด็กชายในวิดีโอคอล “ฉันต้องปลอมเป็นแม่เขานานเท่าไร”

เนี่ยอู๋หมิงได้ยินน้ำเสียงเยี่ยหวันหวั่นเหมือนตอบรับแล้ว ก็ตื่นเต้นจนน้ำตาไหลพราก “ฉันแค่อยากยืดเวลาตามหาพ่อแม่เขาเท่านั้นแหละ ไว้ฉันหาพวกเขาเจอก็พอแล้ว!”

“ถ้าไม่เจอตลอดชีวิตล่ะ” เธอปลอมตัวเป็นแม่อีกฝ่ายตลอดชีวิตไม่ได้แน่นอน…

“จะเป็นไปได้ยังไง น้องเยี่ยโหย่วหมิงไม่เชื่อความสามารถของฉันเหรอ ถ้าเกิดหาไม่เจอจริงๆ ฉันจะบอกเขาว่าจำเธอผิด ถึงตอนนั้นเธอจะถอนตัวก็ได้!” เยี่ยอู๋หมิงรีบร้อนเอ่ย

เยี่ยหวันหวั่นนิ่งเงียบ

ทำไมฟังดู….ไม่น่าเชื่อถือชอบกล?

“แล้วก็ มีอีกเรื่อง…” เนี่ยอู๋หมิงเอ่ยปากอีก

“อะไร” เยี่ยหวันหวั่นมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดี

เนี่ยอู๋หมิงบอก “ยังขาดพ่อด้วย!”

เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออกแล้ว

เนี่ยอู๋หมิงพูด “น้องเยี่ยโหย่วหมิง ทำดีต้องทำให้สุดนะ…”

เยี่ยหวันหวั่นบอกปัด “เรื่องปลอมเป็นแม่ของหลานคุณฉันตัดสินใจเองได้ แต่เรื่องปลอมเป็นพ่อเขายังต้องรอดูก่อน! ฉันเคยบอกแล้วว่าต้องรอฉันกลับประเทศไปปรึกษากับแฟนก่อน”

เนี่ยอู๋หมิงพยักหน้ารัว “ได้ๆๆ ไม่มีปัญหา ฉันจะรอข่าวดีจากน้องเยี่ย!”

หลังจากเจรจากันเสร็จ เยี่ยหวันหวั่นก็บอกลากับพวกเนี่ยอู๋หมิง

เธอเพิ่งจะก้าวเท้า โทรศัพท์ก็ส่งเสียงดังขึ้นมา

พอเห็นปลายสายแสดงชื่อเยี่ยมู่ฝาน เยี่ยหวันหวั่นเผยสีหน้าอ่อนโยนก่อนจะรับสาย “ฮัลโหล ว่าไงพี่”

เนี่ยอู๋หมิงที่อยู่ด้านหลังได้ยินคำว่า ‘พี่’ ฝีเท้าก็พลันสะดุดกึก

เฮ้อ เมื่อไรเขาจะได้ยินน้องสาวเรียกตัวเองเขาว่าพี่บ้างนะ…

“หวันหวั่น แกเที่ยวเล่นพอหรือยัง ช่วงนี้ทางฉู่หงกวงเคลื่อนไหวบ่อยผิดปกติ พอแกไม่อยู่กงซวี่ก็ได้ใจ แกยังสนใจหรือเปล่า แล้วก็คงยังไม่ลืมว่าเดือนนี้ต้องไปเยี่ยมคุณปู่คุณย่าหรอกใช่ไหม ฉันเตรียมของขวัญไว้แล้ว แกจะกลับมาเมื่อไรกันแน่” เยี่ยหวันหวั่นเพิ่งรับสายก็ได้ยินเสียงอัดอั้นใจของเยี่ยมู่ฝานดังขึ้นเป็นชุด

เยี่ยหวันหวั่นฟังเยี่ยมู่ฝานบ่นอุบอย่างจนปัญญา “เลิกเร่งได้แล้ว ฉันถึงสนามบินแล้วโอเค้?”

“หึ เที่ยวสนุกไหม” เยี่ยมู่ฝานส่งเสียงฮึ่มฮั่ม

เยี่ยหวันหวั่นขมวดคิ้ว “ก็ไม่เลวนะ สนุกดี”

เยี่ยมู่ฝานขึ้นเสียงทันที “เจ้าเด็กนั่นเอาเปรียบแกหรือเปล่า!”

เยี่ยหวันหวั่นตอบ “ฉันให้โอกาสพี่ถามใหม่อีกรอบ”

เยี่ยมู่ฝานจึงถามอีก “…เธอได้เอาเปรียบเด็กนั่นไหม”

เยี่ยหวันหวั่นตอบกลับ “คนนั้นเขาเป็นคนชอบธรรม สำรวมสงบเสงี่ยม จะถูกฉันเอาเปรียบได้ง่ายๆ ที่ไหน”

ทันทีที่ได้ยินเยี่ยมู่ฝานก็พองขน “เชี่ย! มีสิทธิ์อะไร! น้องสาวฉันดีเลิศประเสริฐศรีแต่เจ้านั่นกลับกล้าไม่ให้เธอเอาเปรียบ!”

เยี่ยหวันหวั่นกล่าว “ตกลงพี่อยากให้ฉันเอาเปรียบหรือไม่อยากให้เอาเปรียบกันแน่”

เยี่ยมู่ฝานนิ่งไป

เขามีอาการอึกอักกับคำถามนี้

…

หลังผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง เครื่องบินก็มาถึงสนามบินเมืองหลวง

เยี่ยหวันหวั่นโกหกซือเยี่ยหานว่าตัวเองจะมาถึงกลางดึกเพื่อเซอร์ไพรส์อีกฝ่าย แต่ความจริงเธอจงใจจองไฟลท์บินเที่ยวเช้า

“ทุกคนเหนื่อยแล้วนะ แยกย้ายกันไปทำธุระของใครของมันเถอะ ฉันจะกลับจิ่นหยวนไปรายงานประธานซือก่อน” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยปาก

“คุณหนูเยี่ยลำบากแล้ว!” เหล่าผู้เชี่ยวชาญการประเมินหยกทยอยกันแยกย้ายไป

การเดินทางรอบนี้ทำให้ผู้เชี่ยวชาญทั้งสามคนเปลี่ยนท่าทีต่อเยี่ยหวันหวั่นไม่น้อยเลย

เซวียลี่ที่อยู่ด้านหลังมองเงาหลังของเยี่ยหวันหวั่นจากไป ต่อสายโทรศัพท์อย่างไร้สุ้มเสียง “เยี่ยหวันหวั่นกลับจิ่นหยวนแล้ว ใช่ครับ ตอนนี้คุณหนูไปได้แล้วครับ”

—————————————————–