บทที่ 801 เธอฝืนกฎธรรมชาติแล้วชัดๆ / บทที่ 802 ไม่จำเป็น

บทที่ 801 เธอฝืนกฎธรรมชาติแล้วชัดๆ

เยี่ยหวันหวั่นร้องไห้ขึ้นมาอย่างโศกเศร้าเหลือแสน “อารองเขาโยนสร้อยข้อมือที่หนูเพิ่งให้เป็นของขวัญทิ้ง บอกว่าเกลียดของราคาถูกอย่างนี้ รังเกียจที่จะสวม สร้อยข้อมือนี้หนูตั้งใจใช้เงินเดือนหนึ่งเดือนเต็มซื้อ หนูโกรธมากจริงๆ เลยวิ่งไปเผชิญหน้ากับอาสะใภ้รอง แต่สะใภ้รองก็ผลักหนู…”

“สารเลว! ธะ…เธอพูดเหลวไหลชัดๆ!” เหลียงเหม่ยซวนโกรธแทบตาย เธอรีบอธิบายกับบิดามารดา “คุณพ่อคะ คุณแม่คะ ฉันไม่ได้ผลักเธอเลยนะ เธอต่างหากที่ตบฉันตั้งสองที!”

น้ำตาเยี่ยหวันหวั่นร่วงเผาะลงมา “อาสะใภ้รอง พูดอะไรต้องจริงใจนะคะ ถ้าไม่ใช่เพราะอาพูดแรงเกินไป ถ้าไม่ใช่เพราะอา…ถ้าไม่ใช่เพราะอาพูดว่าคุณปู่คุณย่าไม่ช้าเร็วก็ต้องตายอย่างนั้น หนูจะโกรธจนลงมือกับอาได้ยังไง

อีกอย่าง อาไม่ได้ผลักหนู หรือว่าหนูล้มลงกับพื้นเอง? สร้อยข้อมือหยกอาไม่ได้โยน หรือว่าหนูดึงสร้อยข้อมือจากมืออามาโยนลงพื้นเองได้? อาสะใภ้รองรังแกกันเกินไปแล้ว!”

“…!” เหลียงเหม่ยซวนได้ยินก็ทั้งตกใจลนลาน ตาโตอ้าปากค้าง โกรธจนเกือบกระอักเลือด

ก็เธอนั่นแหละที่ล้มเอง กระชากสร้อยข้อมือจากมือเธอโยนลงพื้นเองไม่ใช่เหรอ!

ทั้งที่เธอแค่พูดว่า ‘ขยะสำส่อน’ ฝ่ายตรงข้ามก็ถึงกับคิดเองไปมากมาย แถมยังพูดแต่ละคำยุแยงความสัมพันธ์ของเธอกับกับพ่อแม่อีก

สองผู้เฒ่าเดิมทียังไม่เชื่อเยี่ยหวันหวั่นมากนัก แต่เมื่อฟังมาถึงตรงนี้ โดยเฉพาะเมื่อเห็นเม็ดหยกที่ตกกระจายบนพื้น พวกเขาก็เชื่อไปเกินครึ่งแล้ว

ถ้าเป็นคำพูดของเยี่ยหวันหวั่นเมื่อก่อน สองผู้เฒ่าไม่มีทางเชื่อ แต่หมู่นี้เยี่ยหวันหวั่นประพฤติตัวดีมาก อีกทั้งการวางตัวในคืนนี้ยังทำให้พวกเขาพอใจ จึงยิ่งเพิ่มระดับความน่าเชื่อถือในคำพูดพวกนี้ไปแล้ว

เยี่ยหงเหวยตวัดมองเหลียงเหม่ยเซวียนอย่างเด็ดขาดทันที

หลายปีนี้บ้านรองกุมอำนาจมากจนหยิ่งผยองเกินไปแล้วจริงๆ

เขายังไม่ตายสักหน่อย แต่ถึงกลับกล้าพูดเด็ดขาดว่าบ้านนี้เป็นของตัวเอง? ใครให้สิทธิ์เธอกัน!

ถึงบ้านนี้ไม่ช้าเร็วก็ต้องยกให้บ้านรองสืบทอด แต่ในใจเยี่ยหงเหวยพลันรู้สึกไม่ยินยอมอย่างยิ่งยวด…

“คุณพ่อคุณแม่อย่าเชื่อนางเด็กนี่เชียวนะคะ!” เยี่ยอีอีรีบร้อนพูด

เยี่ยหวันหวั่นปาดน้ำตาไปพลางลุกขึ้นยืนไปพลาง เธอก้มตัวเก็บเม็ดหยกที่กระจายบนพื้นทีละเม็ด ไม่อธิบายสักประโยคเดียว “คุณปู่คุณย่า ขอโทษที่หนูสร้างปัญหาให้นะคะ ตอนแรกหนูคิดว่าที่นี่เป็นบ้านหนู หนูถึงพยายามลองเปลี่ยนแปลงตัวเอง พยายามให้ตัวเองกลมกลืนกับบ้านนี้ หนูถึงขั้น…ให้คนที่รักที่สุดออกไป…แต่ตอนนี้ หนูว่าหนูคิดผิดไปแล้ว…”

“พี่มู่ฝาน พวกเราไปกันเถอะ…”

“อ๊ะ? โอ้…” จนกระทั่งเยี่ยหวันหวั่นเรียกชื่อตน เยี่ยมู่ฝานถึงตั้งสติกลับมาในที่สุด และตามน้องสาวตัวเองออกไปอย่างมึนงง

พวกเขาเดินออกมาจากบ้านเก่า

เพิ่งขึ้นรถ เยี่ยหวันหวั่นก็กลับมามีท่าทีเฉื่อยชาไม่สนใจสิ่งใดอีก เหมือนกับว่าหญิงสาวน่าสงสารที่ได้รับความไม่เป็นธรรมและถูกรังแกเมื่อครู่เป็นแค่ภาพลวงตาของเยี่ยมู่ฝาน

เยี่ยมู่ฝานกลืนน้ำลายดัง ‘เอื๊อก’ “เชี่ย…ฉันว่าฉันแสดงเก่งแล้วนะ ครั้งก่อนยังนึกดีใจแทบตาย แต่พอเห็นแกเมื่อกี้ ฉันแม่งเพิ่งรู้ว่าอะไรคือทักษะการแสดงระดับราชินีจอเงิน! แกฝืนกฎธรรมชาติแล้วชัดๆ ฉันมองอยู่ด้านข้างจนงงไปหมด ไม่ทันได้เตรียมใจสักนิด ดีเลวยังไงก็เตือนกันล่วงหน้าหน่อยสิ…”

เยี่ยหวันหวั่นโยนเม็ดหยกในมืออย่างสบายๆ เอ่ยอย่างไม่ทุกข์ร้อนว่า “ฉันแค่ใช้วิธีคนอื่นย้อนใส่ตัวคนนั้นก็เท่านั้น”

เหลียงเหม่ยซวนกับเยี่ยอีอีสองแม่ลูกชอบเสแสร้งที่สุดไม่ใช่หรือไง

งั้นมาลองดูกันว่า สุดท้ายใครจะเสแสร้งได้ดีกว่ากัน

————————————————————-

บทที่ 802 ไม่จำเป็น

ถึงแม้ผู้อาวุโสจะมีอายุมากแล้ว แต่เขาก็ยังให้ความสำคัญกับอำนาจของตัวเองมาก บทสนทนาในคืนนี้เพียงพอจะให้ผู้อาวุโสเกิดเมล็ดแคลงใจฝังในอกได้แล้ว…

ตกดึกที่บ้านเยี่ย