บทที่ 803 มีคุณอยู่ข้างๆ / บทที่ 804 ชีวิตช่างงดงาม

บทที่ 803 มีคุณอยู่ข้างๆ

เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “พี่ยกให้ฉันเหอะ”

เยี่ยมู่ฝานขมวดคิ้ว “แกจะเอาไวน์ไปทำอะไร”

เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย “เอาไปดื่มเองสิ!”

เยี่ยมู่ฝานถลึงตาใส่น้องสาวอย่างระแวดระวังทันที “เยี่ยหวันหวั่น! หลอกฉันให้น้อยๆ หน่อย! แกจะเอาไปมอมผู้ชายเจ้าชู้คนนั้นแล้วลงมือใช่ไหม!”

เยี่ยหวันหวั่นหมดคำจะพูด

พี่ชายมโนไปถึงไหนแล้ว จริงๆ เลย…

เธอเหมือนคนต่ำช้าขนาดนั้นเลยเหรอ?

…

สุดท้ายเยี่ยหวันหวั่นก็แย่งไวน์แดงมาจากเยี่ยมู่ฝานได้ จากนั้นก็ฮัมเพลงกลับจิ่นหยวนไปอย่างรื่นเริงใจ

“ที่รัก ฉันกลับมาแล้ว!”

ซือเยี่ยหานนั่งอยู่บนโซฟาของห้องรับแขก บนโต๊ะกาแฟที่ตั้งอยู่ข้างหน้าวางกระดานหมากรุกหนึ่งกระดานไว้ เมื่อได้ยินเขาก็วางตัวหมากในมือก่อนช้อนสายตามองหญิงสาว

เยี่ยหวันหวั่นถอดรองเท้าไปด้วยเอ่ยอย่างตื่นเต้นดีใจไปด้วย “ฮิๆ ที่รัก ฉันจะเล่าอะไรให้ฟัง วันนี้ฉันแสดงเป็นดอกไม้ขาวชีวิตตกยาก ทำเหลียงเหม่ยซวนกับเยี่ยอีอีโกรธจนจมูกเบี้ยวเลยแน่ะ ฉันว่าออสการ์ติดตุ๊กตาทองฉันแล้ว…”

ขณะเยี่ยหวันหวั่นกำลังคุยฟุ้ง สายตาซือเยี่ยหานตกลงบนมือเธอ “ถืออะไรอยู่?”

เยี่ยหวันหวั่นร้อนตัวทันที “เอ่อ…ไวน์น่ะ…”

ซือเยี่ยหานขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาย่อมรู้ว่านั่นคือไวน์

เยี่ยหวันหวั่นเข้าไปคลอเคลียออดอ้อน “อย่าขมวดคิ้วสิ ฉันเข้าบริษัทครั้งแรกก็ทำงานได้ราบรื่นขนาดนี้ อย่าบอกนะว่าพวกเราไม่ควรดื่มไวน์ฉลองกันหน่อย?”

ซือเยี่ยหานมีสีหน้าเย็นชา ไม่ลดราให้แม้แต่น้อย ”สัญญา”

เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยเป็นชุด “ก็ได้ๆๆ ฉันรู้ว่าสัญญากำหนดว่าห้ามดื่มเหล้า แต่หมู่นี้ฉันอารมณ์ดีนี่นา อยากดื่มนิดหน่อยจริงๆ ฉันจะดื่มแค่นิดเดียวเลยสัญญา!”

ซือเยี่ยหานไม่โอนอ่อนแม้แต่นิดเดียว “ไม่ได้”

เยี่ยหวันหวั่นคลอเคลียอีกครั้ง นั่งชิดขึ้นอีกหน่อย “คุณเก้าคะ คุณไม่ให้ฉันดื่มไวน์แค่เพราะว่าฉันคออ่อน หรือเพราะคุณกังวลว่าฉันดื่มไวน์แล้วจะไม่ปลอดภัย? ไม่ว่าเพราะอะไร ตอนนี้ฉันก็อยู่ด้วยกันกับคุณ มีคุณอยู่ข้างๆ ฉัน ดื่มนิดหน่อยจะเป็นไรไป”

ซือเยี่ยหานเอ่ย “…แค่นิดเดียว”

เยี่ยหวันหวั่นดีใจ “ชอบคุณที่สุดเลย!”

คงเพราะตัวเองแหกหลักการที่ยึดถือ ซือเยี่ยหานจึงนวดหัวคิ้ว สีหน้าหงุดหงิดใจอยู่บ้าง

“รอเดี๋ยว…”

ซือเยี่ยหานพูดจบก็หยิบโทรศัพท์มาโทรหาสวี่อวี้

สวี่อวี้ได้รับโทรศัพท์แล้วก็รีบมาหาทันที “คุณชายเก้ามีอะไรจะสั่งเหรอครับ”

ซือเยี่ยหานพูดด้วยสีหน้าเย็นชาเล็กน้อย “คืนนี้อย่าให้คนรับใช้ รปภ. บอดี้การ์ดลับออกมาเดินตามใจ รวมถึงนายด้วย”

เห็นซือเยี่ยหานมีสีหน้าเคร่งขรึม สวี่อวี้พลันตื่นตัวเต็มอัตรา “คุณชายเก้า เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอครับ”

ซือเยี่ยหานนิ่งเงียบ เขาต้องอธิบายว่ายังไง

ไม่รอให้ซือเยี่ยหานเอ่ยปาก เยี่ยหวันหวั่นที่อยู่ด้านข้างก็บ่นอุบอิบขึ้นมา “ฉันแค่ดื่มไวน์เท่านั้น ทำไมต้องห้ามทุกคนออกมาเดินด้วย”

ระหว่างทั้งสองคนมีเรื่องต้องจัดการด้วยกันเหรอ

สวี่อวี้ได้ยินคำพูดของเยี่ยหวันหวั่นก็พลันตกใจหน้าถอดสี “วะ…ว่าไงนะ…คุณหนูหวันหวั่นจะดื่มไวน์!”

พอเห็นสีหน้าเกินจริงของสวีอวี้ เยี่ยหวันหวั่นทำหน้าประหลาด “ใช่ ฉันแค่จะดื่มไวน์ที่บ้านเพื่อฉลองสักหน่อย ทำไมเหรอ…”

ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ

“คุณชายเก้า ผมจะรีบจัดการเดี๋ยวนี้ครับ” สวี่อวี้วิ่งหายลับไปทันควัน

ทันทีที่ออกไปสวี่อวี้โทรหาฝ่ายต่างๆ “ฮัลโหลๆ หัวหน้าเฟิง สืออี พวกคุณถ่ายทอดคำสั่งทันที ให้คืนนี้ทุกคนอย่าออกมาตามใจ ไม่ๆๆ จิ่นหยวนไม่ได้เกิดเรื่องอะไร แต่เพื่อความปลอดภัยของพวกคุณเอง…”

——————————————————————–

บทที่ 804 ชีวิตช่างงดงาม

ไม่นานทั่วทั้งจิ่นหยวนก็เงียบสงัด ไม่มีเสียงใครสักคนเดียว