บทที่ 805 คิดถึงนายจะแย่แล้ว / บทที่ 806 จอมมารปล่อยท่าใหญ่แล้ว!

บทที่ 805 คิดถึงนายจะแย่แล้ว

ลึกเข้าไปในป่าเล็กของจิ่นหยวน

รปภ. ที่เข้ากะคืนนี้กำลังนั่งยองหลบภัยด้วยกันอย่างลำเค็ญ

“หัวหน้า พวกเราจะได้กลับไปตอนไหนเหรอ”

เฟิงเสวียนอี้ส่ายหน้า “ฉัน…ฉันก็ไม่…ไม่รู้…”

สืออีถอนหายใจ “ฉันว่าอย่างน้อยก็จนกว่าคุณหนูหวันหวั่นจะสร่างเมาตอนเช้าพรุ่งนี้ละมั้ง”

คนอื่นๆ ก็พยักหน้ารัวเห็นด้วย “อืม เห็นแก่ความปลอดภัย รออยู่ที่นี่นานอีกหน่อยก็แล้วกัน! คุณหนูหวันหวั่นเวลาเมาคลั่งนี่น่ากลัวไปจริงๆ…”

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหลังฝึกพิเศษ พลังต่อสู้ของคุณหนูหวันหวั่นสูงขึ้นอีกระดับจากตอนอยู่ในบาร์ครั้งนั้นอีก

“ชั่วชีวิตนี้ฉันไม่อยากต่อสู้กับคุณหนูหวันหวั่นที่เมาอีกแล้ว…”

…

สวนดอกไม้และลานบ้านของจิ่นหยวนใหญ่โตมาก สำหรับเยี่ยหวันหวั่นที่เมามายแล้วเรียกได้ว่าไม่ต่างจากเขาวงกต

คงเพราะดื่มไวน์เมา เยี่ยหวันหวั่นจึงรู้สึกว่าร่างกายร้อนผ่าวมาก หมัดก็คันยิบๆ อยากหาคนมาอัดสักที

แต่เดินวนอยู่ครึ่งเนิ่นนานก็ไม่เจอเงาใครสักคน…

เยี่ยหวันหวั่นเริ่มอยู่ไม่สุขแล้ว

เธอโมโห ทำไมไม่มีคนเลย!

เยี่ยหวันหวั่นกำลังเดินมั่วอย่างงุนงง ฉับพลันนั้นเธอก็เห็นก้อนกลมสีเงินใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง

อ๊ะ!

นั่นมัน…

เยี่ยหวันหวั่นแทบจะถูกก้อนกลมขนฟูสีเงินนั้นดึงดูดความสนใจทันที เธอตาวาววับ วิ่งตึกๆ ไปยังใต้ต้นไม้นั้นอย่างรวดเร็ว

หลังจากเข้าไปใกล้ จึงพบว่าเป็นเสือขาวตัวใหญ่ขนสีเงินปลอดกำลังนอนหมอบอยู่ใต้ต้นไม้

เสือขาวขนมันวาวเรียบลื่น หัวใหญ่ๆ ของมันกำลังฟุบบนกรงเล็บอวบอ้วนต่างหมอน หูแหลมกระดิกเป็นครั้งคราว คงเพราะได้ยินเสียงคนเดินจึงลืมตาขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาสัตว์ป่าสีเหลืองอ่อน ในดวงตาสัตว์ป่านั้นมีแววระแวดระวังเย็นเยียบ

เมื่อเห็นเยี่ยหวันหวั่น ต้าไป๋ก็กลับไปนอนหมอบต่ออย่างไม่สนใจ

“ว้าว ต้าไป๋ๆๆ! นายกลับมาตั้งแต่เมื่อไร! ฉันคิดถึงนายจะแย่แล้ว!”

คงเพราะเมามายจนลืมหวาดกลัว เยี่ยหวันหวั่นพุ่งไปเหมือนลูกธนู เธอโถมหัวใส่ต้าไป๋ จากนั้นก็ฝังหน้าลงไปในขนนุ่มนิ่มของต้าไป๋เสียงดัง ‘ฟุบ’ เข้าคลอเคลียอย่างไม่หักห้ามใจแม้แต่น้อย

ในเวลาเดียวกัน ภายในห้อง

ซือเยี่ยหานยกถั่วลิสงที่ต้มเสร็จแล้วขึ้นชั้นบนมา แต่กลับกลายเป็นว่าในห้องว่างเปล่า เยี่ยหวันหวั่นหายไปแล้ว หน้าต่างก็เปิดอ้าออก

“น่าตายจริงๆ…” ซือเยี่ยหานเปลี่ยนสีหน้าทันที

เขารู้แล้วว่าตัวเองไม่ควรอ่อนข้อให้หญิงสาวสักวินาทีเดียว

ซือเยี่ยหานรีบลงชั้นล่างไปหาคน

แต่ผลคือหาในสวนหนึ่งรอบก็ไม่เจอเงาคน ไม่รู้ว่าเยี่ยหวันหวั่นวิ่นแจ้นไปอยู่ไหนแล้วกันแน่

ขณะที่ร้อนใจเหมือนไฟแผดเผาอยู่นั้น ที่สวนดอกไม้เล็กก็มีเสียงร้องคำรามของสลอเทอร์ดังขึ้นมา…

‘กรร—’

เสียงของสลอเทอร์?

ซือเยี่ยหานรีบวิ่งไปยังทิศทางของเสียงนั้น เขาอ้อมแปลงดอกไม้ไป จากนั้นก็เห็นสลอเทอร์ถูกเยี่ยหวันหวั่นกอดลูบถูไถไม่หยุดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่

ไม่ออกมาแป๊บเดียว ขนเรียบลื่นเรียบร้อยของสลอเทอร์ก็ถูกนวดจนฟูฟ่องยุ่งเหยิงไปทั้งตัว ส่วนสลอเทอร์ก็ดูใกล้จะเขมือบคนแล้วอย่างเห็นได้ชัด ‘กรร…’

มนุษย์หน้าโง่ ไม่เห็นเหรอว่าผู้หญิงของนายกำลังทำอะไรอยู่ มันถูกย่ำยีจนมีสภาพเป็นแบบไหนแล้วเห็นไหม?

เยี่ยหวันหวั่นเกลือกกลิ้งไปมาบนตัวต้าไป๋ “อ๊า! ต้าไป๋นุ่มสบายมากเลย! ต้าไป๋คืนนี้พวกเรานอนด้วยกันนะโอเคไหม”

ซือเยี่ยหานมองฉากตรงหน้าอย่างหมดคำจะพูด หว่างคิ้วเขาปรากฏแววหมดอาลัยตายอยากจางๆ

เขาปกป้องทุกคน แต่กลับลืมว่ายังมีต้าไป๋ด้วยไปเสียสนิท…

———————————————-

บทที่ 806 จอมมารปล่อยท่าใหญ่แล้ว!