บทที่ 807 เอาลูกมาจากไหน / บทที่ 808 ห้ามไปทำร้ายคนอื่น

บทที่ 807 เอาลูกมาจากไหน

เมื่อเห็นใบหน้าของซือเยี่ยหาน ท่าทีของเยี่ยหวันหวั่นเปลี่ยนไปร้อยแปดสิบองศา ลืมแม้กระทั่งเรื่องของต้าไป๋

อาศัยช่องว่างนี้ ต้าไป๋วิ่งลับหายไปในความมืดในพริบตา

เห็นเยี่ยหวันหวั่นทิ้งต้าไป๋วิ่งมาหาตัวเอง ซือเยี่ยหานก็มีสีหน้าอ่อนโยนลงในที่สุด

เยี่ยหวันหวั่นฝังศีรษะในอ้อมกอดของซือเยี่ยหาน เงยดวงหน้าเล็กมองคนงามตรงหน้าด้วยดวงตาวับวาว

ว้าว! หวานใจเธอหน้าตาดีชะมัดยาด!

สายตาของเยี่ยหวันหวั่นเผยชัดเจนว่าอยากเปลื้องเสื้อผ้าเขา ราวกับสัตว์ป่าที่มองเห็นกระดูกติดเนื้อ

มุมปากซือเยี่ยหานกระตุกอย่างที่เห็นได้ยาก “กลับกัน”

“อื้อๆๆ…” เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้ารัว ตามไปอย่างไม่ต้องพูดถึงว่าเชื่อฟังขนาดไหน

หลังจากเข้าบ้าน ซือเยี่ยหานป้อนน้ำแกงแก้เมาที่เตรียมไว้นานแล้วให้เยี่ยหวันหวั่นดื่ม จากนั้นเขาก็สั่งให้เธอไปอาบน้ำนอน

เมื่อนอนลงบนเตียง เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่สงบขึ้นมา

ตอนนี้ฤทธิ์แอลกอฮอล์เธอขึ้นสูงถึงขีดสุดแล้ว น้ำแกงแก้เมาค้างที่ดื่มไปไม่เกิดผลสักนิดเดียว

เยี่ยหวันหวั่นเอียงคอ นอนบนเตียงด้วยดวงตามึนเมา

เวลานี้ ซือเยี่ยหานกำลังถอดเสื้อผ้า

เยี่ยหวันหวั่นจับจ้องเขาตาไม่กะพริบ เขาเดินไปไหน สายตาเธอก็อยู่ตรงนั้น

รอจนซือเยี่ยหานเปลี่ยนเป็นชุดนอนแล้วเดินเข้ามา เขาเพิ่งนอนหัวถึงหมอน เยี่ยหวันหวั่นก็เหมือนสัตว์ป่าดุร้ายออกล่าเหยื่อทันที เธอจ้องเขาไม่วางตา “คนสวย คุณหน้าตาดีมากเลย ชื่ออะไรเหรอ”

ซือเยี่ยหานหมดคำพูด ดูท่าอีกฝ่ายจะเมาเต็มที่แล้ว…

เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยต่อ “คนสวย ฉันดูดวงให้คุณเอาไหม ฉันดูดวงแม่นมากเลยนะ!”

ซือเยี่ยหานไม่ตอบอะไร

เยี่ยหวันหวั่นกะพริบตาปริบๆ “เฮ้อ ทำไมคนสวยไม่สนใจฉันเลยล่ะ”

ซือเยี่ยหานยังคงเงียบ

เขาสูดหายใจลึก พยายามกดอาการตื่นตัวในส่วนลึกของร่างกายที่ผู้หญิงคนนี้กระตุ้นขึ้นมา “นอน!”

ตอนนี้เยี่ยหวันหวั่นกำลังคึกคัก ไหนเลยจะเต็มใจนอน “ไม่อยากนอน…”

ซือเยี่ยหานถอนหายใจเหนื่อยเล็กน้อย พลางกัดฟันจ้องหญิงสาวที่อยู่ใต้ร่าง

เยี่ยหวันหวั่นจ้องใบหน้าเย็นชาที่เจือแววโมโหของชายหนุ่ม ดวงตาพร่ามัวของเธอฉายแววสงสัย เอียงคอจ้องชายหนุ่มแล้วเอ่ยปากว่า “เฮ้ คนงาม คุณดูคุ้นหน้าชอบกล ฉันเคยเจอคุณที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า”

ซือเยี่ยหานได้ยินแบบนั้น ม่านตาก็หดลงเล็กน้อย “งั้นเหรอ”

เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้าอย่างจริงจัง “ใช่…คนสวย คุณหน้าตาเหมือนพ่อของลูกฉันเลย!”

ซือเยี่ยหานพูดไม่ออกแล้ว

เขาพลันมีสีหน้าดำคล้ำเหมือนก้นหม้อ

เธอเอาลูกมาจากไหนมิทราบ?

ซือเยี่ยหานคว้าผ้าห่มที่ด้านข้างมาม้วนตัวเยี่ยหวันหวั่นอย่างแน่นหนา เหลือแค่หัวเล็กๆ โผล่อยู่ด้านนอก จากนั้นกล่าวน้ำเสียงเย็นชา “นอน”

เยี่ยหวันหวั่นถูกม้วนจนเป็นบ๊ะจ่างแล้ว “เฮ้ๆๆ คนสวยทำอะไรเนี่ย…ฉันพูดจริงนะ…คุณไม่เชื่อเหรอ ไม่งั้นพวกเรามาทำกันตอนนี้เลยก็ได้เอ้า!”

ซือเยี่ยหานว่า “เงียบ!”

——————————————————–

บทที่ 808 ห้ามไปทำร้ายคนอื่น

ซือเยี่ยหานควบคุมตัวเองสุดความสามารถจึงจะหยุดสิ่งนี้ได้ “ฉันจะไปหลับที่ห้องทำงาน”

คืนนี้เขาไม่อาจหลับร่วมเตียงกับเธอได้แล้ว

“เฮ้ย คนสวยอย่าไปนะ…”