บทที่ 809 ซาบซึ้งใจเหลือเกิน / บทที่ 810 เลียนแบบไม่ได้หรอก

บทที่ 809 ซาบซึ้งใจเหลือเกิน

พริบตาที่ซือเยี่ยหานพูดจบ เยี่ยหวันหวั่นโยนบอดี้การ์ดลับในมือและถีบบอดี้การ์ดลับใต้เท้าออกไปทันที จากนั้นเธอก็กระโดดโลดเต้นไปหาซือเยี่ยหานอย่างดีใจ

บอดี้การ์ดลับที่อยู่ด้านหลังทุกคนยืนโง่อยู่กับที่ มองเจ้านายบ้านตัวเองพาปีศาจสาวจากไป แล้วจึงถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

ระ…รอดแล้ว…

เพื่อช่วยพวกเขา เจ้านายถึงกับพลีชีพอย่างไม่หวงแหน…

ซาบซึ้งใจเหลือเกิน…

สุดท้ายซือเยี่ยหานก็พาเยี่ยหวันหวั่นกลับไปนอนถึงเตียงที่ห้องนอนใหม่อีกครั้ง

ยังดีที่รอบนี้เยี่ยหวันหวั่นสงบลงมากแล้ว อย่างไรเสียก็สร้างความวุ่นวายทุกคืน เพิ่งลงนอนไม่นานเธอก็หลับฝันหวานในอ้อมกอดเขาแล้ว

ขณะมองใบหน้าหลับสงบนิ่งของหญิงสาว ซือเยี่ยหานผ่อนลมหายในที่สุด แต่ไฟที่ลุกโชนในตัวเขาไม่ว่ายังไงก็ไม่ดับลง จึงได้แต่ทนนอนไม่หลับไปทั้งคืน…

เช้าวันถัดมา เยี่ยหวันหวั่นตื่นนอนตามปกติ

“โอ๊ย…เจ็บๆๆๆ…” เยี่ยหวันหวั่นพลันรู้สึกถึงอาการปวดเอวเจ็บหลังที่คุ้นเคยแล่นผ่านร่าง

“ทำไมทุกครั้งที่ดื่มเหล้า ตื่นวันถัดมาต้องรู้สึกเหมือนถูกคนอัดด้วย”

ขณะพึมพำ ก็ค้นพบว่าซือเยี่ยหานที่อยู่ด้านข้างกำลังหลับปุ๋ย

นานๆ ทีจะเห็นซือเยี่ยหานตื่นสายกว่าเธอ!

เยี่ยหวันหวั่นไม่ได้ปลุกเขา แต่ย่องลงจากเตียง หลังจากล้างหน้าก็เดินลงชั้นล่างไปอย่างลำบาก

เพิ่งเข้าไปในสวนเธอก็เห็นสวี่อวี้

ฝ่ายสวี่อวี้เห็นเยี่ยหวันหวั่นก็เกือบหันหน้าวิ่งทันทีโดยสัญชาตญาณ แต่ยังดีที่เขาอดทนไว้ได้และเอ่ยทักทาย “อะแฮ่ม คุณหนูหวันหวั่นอรุณสวัสดิ์ครับ!”

“อรุณสวัสดิ์พ่อบ้านสวี่!”

สวี่อวี้มองที่ด้านหลังของเยี่ยหวันหวั่น “เอ่อ คุณหนูหวันหวั่นครับ คุณชายเก้าล่ะ”

“ยังไม่ตื่น หลับอยู่เลย!” เยี่ยหวันหวั่นตอบ

สวี่อวี้พูดไม่ออก “เอ่อ…”

พวกสืออี เฟิงเสวียนอวี้ และบอดี้การ์ดลับที่กำลังเงี่ยหูฟังอยู่ในสวนก็พูดไม่ออก

อา ป่านนี้แล้วถึงกับยังไม่ตื่น…

เมื่อคืนคุณหนูหวันหวั่นทำอะไรคุณชายเก้ากันแน่!?

เยี่ยหวันหวั่นเกาหัวอย่างงุนงง ทำไมรู้สึกว่าสายตาที่สวี่อวี้มองตนมันแปลกๆ ไป?

…

กวงเย่ามีเดีย ภายในห้องทำงาน

เมื่อวานดื่มไวน์อย่างปล่อยตัวปล่อยใจไป เยี่ยหวันหวั่นจึงเข้างานอย่างรู้สึกเปี่ยมกำลังวังชา และค้นหาข่าวที่เกี่ยวกับ ‘มังกรผงาด 2’

ตอนนี้ละครเรื่องนี้ออกอากาศไปกว่าครึ่ง ลั่วเฉินโด่งดังอย่างถึงที่สุดแล้ว ถึงแม้เขาเป็นแค่พระรองในละคร แต่ละครที่เขาปรากฏตัวมักจะได้เรตติ้งสูงมาก ฉากไคลแมกซ์ใหญ่ในนั้นถึงขั้นทำสติผู้ชมในช่วงไพร์มไทม์ของดาวเทียมทีวีปักกิ่ง ช่วงเวลาฉายยังติดในอันดับการค้นหายอดฮิตตลอดไม่เคยลง มีบทละครและแบรนด์แอมบาสเดอร์เข้ามาไม่หยุดหย่อน

เยี่ยหวันหวั่นช่วยเขาหางานแบรนด์แอมบาสเดอร์ที่มีชื่อเสียงดีสองสามเจ้าให้ ไม่รับบทหนังกับบทละครชั่วคราวเพื่อรอข่าวจากฝั่งซ่งจินหลิน

ถึงตอนนี้ลั่วเฉินมีชื่อเสียงโด่งดังแล้ว เป็นโอกาสทองในการหารายได้ อยู่ว่างๆ ชั่วคราวจะเป็นการสิ้นเปลืองเวลา แต่เยี่ยหวันหวั่นเชื่อว่าบทละครของซ่งจินหลินคุ้มค่าแก่การรอคอย

เยี่ยหวันหวั่นกำลังยุ่งทำงาน ก็พลันมีเสียงกริ่งดังขึ้นที่ประตู

“เข้ามา”

“พี่เยี่ย…” เสิ่นม่านจูเปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้ากังวล

ทันทีที่เห็นเสิ่นม่านจู เยี่ยหวันหวั่นนึกถึงเรื่องคืนก่อนที่อีกฝ่ายเปลื้องผ้าบังคับหลับนอนกับเธอที่คอนโด มุมปากก็กระตุกเบาๆ หนึ่งที “แค่ก มีธุระอะไรเหรอ”

เสิ่นม่านจู่ทำท่าใกล้จะร้องไห้อย่างน่าสงสาร ก้มตัวลงมาสุดแรง “พี่เยี่ย ขอโทษเรื่่องที่ฉันหยาบคายเมื่อคืนนั้นด้วยนะคะ! ฉะ…ฉันไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายอย่างนั้น…ฉะ…ฉันแค่…”

เยี่ยหวันหวั่นถอนหายใจ “พูดมาซิ ว่าใครสอนเธอทำอย่างนี้”

ถ้าไม่มีคนมาพูดอะไรกับเธอ ท่าทีของเธอไม่มีทางเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมืออย่างกะทันหันในวันเดียวแน่นอน

เมื่อเผชิญกับคำถามของเยี่ยหวันหวั่น เสิ่นม่านจูขายกงซวี่อย่างไม่ลังเล “เป็นกงซวี่ค่ะ…เขาบอกฉันว่า..พี่เยี่ยชอบ…”

เยี่ยหวันหวั่นถามอีก “ชอบอะไร”