บทที่ 861 เป็นเซอร์ไพร์สที่...สุดยอดจริงๆ!? / บทที่ 862 เธอก็สิ้นหวังมากเหมือนกันนะ!

บทที่ 861 เป็นเซอร์ไพร์สที่…สุดยอดจริงๆ!?

ถ้าหานเซี่ยนอวี่ออกไปรับงานคนเดียวยังพอว่า แต่หานเซี่ยนอวี่ถึงกับเข้าบริษัทของเธอ ยอมมาอยู่ในบริษัทเล็กๆ ของเธอ แต่ไม่ยอมอยู่ในโกลบอล ครั้งนี้ฉู่หงกวงจึงโดนตบหน้าอย่างแรง…

ตอนนี้พวกเยี่ยนหวันหวั่นเข้าสู่โหมดทำงานอย่างเป็นทางการแล้ว

วันนี้เยี่ยมู่ฝานเข้าร่วมกิจกรรมของสมาคมแฟชั่น เฟ่ยหยางพาหานเซี่ยนอวี่ไปสัมภาษณ์ที่สถานีโทรทัศน์ของเมืองหลวง ลั่วเฉินกับกงซวี่มีผู้ช่วยพาไปเข้าร่วมงานมีตติ้งแฟนคลับ เยี่ยหวันหวั่นเพิ่งไปยืนยันสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์ หลังจากเซ็นสัญญาเช่าเสร็จจึงค่อยรีบบึ่งกลับบริษัท…

ตอนเที่ยงสามารถพักผ่อนได้สองชั่วโมงแล้วค่อยทำงานต่อ เธอกำลังคิดว่าควรใช้เวลาสองชั่วโมงนี้ไปหาซือเยี่ยหานที่ซือกรุ๊ปดีไหม ช่วงนี้พวกเธอสองคนยุ่งกันมาก เวลาที่ได้เจอกันจึงน้อยลงเรื่อยๆ คราวนี้เหมือนจะไม่ได้เจอกันตั้งสามวันแล้ว!

เยี่ยนหวันหวั่นคิดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ สุดท้ายเพิ่งจะคว้าโทรศัพท์ออกมา เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็พลันดังขึ้น ซือเยี่ยหานโทรมาพอดี

เยี่ยหวันหวั่นรีบรับสาย “ฮัลโหล ที่รักคะ บังเอิญจัง ฉันกำลังคิดถึงคุณพอดี! คุณอยู่บริษัทไหม ฉันไปกินข้าวเที่ยงกับคุณได้ไหมคะ”

“ฉันอยู่ห้องทำงานของเธอ” ปลายสายมีเสียงที่เย็นชาเหมือนปกติของซือเยี่ยหานดังมา

เยี่ยหวันหวั่นได้ยินก็เผยสีหน้าตกใจ “อะไรนะ ห้องทำงานของฉัน? คุณมาบริษัทฉันเหรอ”

ซือเยี่ยหานบอก “เอาข้าวเที่ยงมาให้ เธอกลับมาเลยก็ได้”

เยี่ยหวันหวั่นเหมือนได้รับความเมตตาโดยไม่ได้คาดหมาย!

ซือเยี่ยหานตั้งใจส่งข้าวเที่ยงให้เธอเหรอเนี่ย!

มีพัฒนาการเหมือนอีคิวพุ่งกระฉูดขึ้นชัดๆ…

เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้าอย่างตื่นเต้น “ค่ะๆๆ ฉันจะรีบกลับเลย! รอฉันก่อนนะ! ถึงหน้าประตูแล้ว อีกเดี๋ยวไปถึง!”

“เธอ…” ซือเยี่ยหานเหมือนอยากพูดอะไร แต่เยี่ยหวันหวั่นกดวางสายแล้ว

เยี่ยหวันหวั่นขับรถไปถึงที่จอดอย่างงดงาม จากนั้นก็กดลิฟต์ด้วยความรวดเร็ว

ลิฟต์สะดวกมาก ขึ้นไปถึงห้องทำงานของพวกเขาโดยตรง

เมื่อขึ้นมาแล้ว เยี่ยหวันหวั่นเดินไปที่ห้องทำงานของตัวเองทันที

พอเปิดประตูก็เห็นซือเยี่ยหานนั่งอยู่บนโซฟาในห้องทำงานของเธอดังคาด

ชายหนุ่มถอดเสื้อเป็นทางการตัวนอกออก สวมเสื้อสเวตเตอร์สีเทาอ่อน ด้านในเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาว มือถือหนังสือภาษาต่างประเทศที่เข้าใจยากซึ่งเธอวางส่งเดชไว้บนชั้น กำลังอ่านด้วยสีหน้าจริงจัง แสงอาทิตย์จากด้านหลังห้องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ภาพนี้งดงามราวกับม้วนภาพวาด…

ไม่เจอหนึ่งวันเหมือนห่างกันสามปี อย่าว่าแต่เก้าปีเลย

เยี่ยหวันหวั่นถูกความงดงามนี้สะกดทันใด ล็อกประตูห้องทำงาน โยนกระเป๋าเอกสารและกุญแจรถในมือทิ้ง ก่อนจะกระโจนเข้าไป ใช้สองมือค้ำโซฟาด้านหลังชายหนุ่ม จากนั้นโน้มตัวเข้าไปมอบจูบหวานฉ่ำ “ที่รัก รักคุณจังเลย!”

ซือเยี่ยหานที่จู่ๆ ถูกจูบมองเธอแวบหนึ่ง สีหน้าค่อนข้างยากจะบรรยาย…

หือ? สีหน้าของซือเยี่ยหานทำไมแปลกๆ?

เยี่ยหวันหวั่นกำลังสงสัย ก็ได้ยินเสียงตุบดังมาจากด้านข้าง

แอปเปิลลูกหนึ่งกลิ้งหลุนๆ มาถึงเท้าของเธอ…

จากนั้นเยี่ยหวันหวั่นที่กำลังตะลึงกับความงามก็เบือนหน้าไป สุดท้ายถึงเห็นว่านอกจากซือเยี่ยหานแล้ว…ในห้องยังมีคนอื่นด้วย…

กงซวี่ยังคงอยู่ในท่าถือแอปเปิล ใบหน้าหล่อเหลาอ้าปากตาค้าง ลั่วเฉินที่ตอนแรกกำลังคุยกับหานเซี่ยนอวี่ตะลึงไปแล้ว หานเซี่ยนอวี่อึ้งงันอยู่กับที่…

ห้องทำงานเงียบงัน ไม่มีเสียงแม้แต่น้อย ทุกคนเหมือนถูกสะกดจุด…

เยี่ยหวันหวั่นตะโกนในใจราวกับภูเขาไฟระเบิด!

ตายแล้ว!

เกิดอะไรขึ้น!

ทำไมในห้องถึงมีคนอื่นได้!

วันนี้พวกเขาอยู่ข้างนอกไม่ใช่เหรอ?

ทำไมซือเยี่ยหานไม่บอกเธอว่ามีคนอื่นอยู่ในห้องทำงาน กรี๊ดๆๆๆๆๆ!

เยี่ยหวันหวั่นใช้สายตาต่อว่าอย่างคลุ้มคลั่ง!

ในตอนนี้ เยี่ยหวันหวั่นก็ยังอยู่ในท่า ‘คร่อมบนโซฟา’ กับซือเยี่ยหาน

ซือเยี่ยหานจัดคอเสื้อที่ยับยุ่งเล็กน้อย บอกว่า “เธอไม่ให้โอกาสฉันพูด”