บทที่ 905 ฉันให้สองเท่า / บทที่ 906 เด็กที่จู่ๆ ก็โผล่มา

บทที่ 905 ฉันให้สองเท่า

“กลุ่มทหารรับจ้างเสียงมังกร…ถังหลง!?”

ได้ยินการแนะนำตัวเองของถังหลง ชายไว้เครากับชายผมยาวมีสีหน้าตื่นตกใจ

กลุ่มทหารรับจ้างเสียงมังกรหาน่ากลัวไม่ แต่หัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างที่ชื่อถังหลงนั้น…

ชายผมยาวกับชายไว้เคราไม่ได้โง่ ตั้งแต่วินาทีที่ถังหลงปรากฏตัวขึ้น พวกเขาก็รู้แล้วพวกเขาเจอเรื่องอะไร

“ฉันจะฆ่าแก!”

แทบจะชั่วพริบตานั้น ชายไว้เคราก็ยื่นมือไปคว้าถังหลง ขอแค่ควบคุมถังหลงไว้ได้ก็ไม่มีเรื่องต้องห่วงแล้ว!

แต่ทว่า ยังไม่ทันให้ชายไว้เคราเข้าใกล้ก็กลับพบว่าถังหลงเอียงตัวน้อยๆ ยกขาขวาขึ้นตั้งฉาก

‘สวบ!’

ในห้องโถงใหญ่เสียงหนึ่งพลันดังแหวกอากาศ

เห็นแค่ว่าถังหลงซุกสองมือในกระเป๋ากางเกง แต่กลับวาดขาขวาออกไปทำลาย เกิดเป็นภาพติดตากะพริบเร็วถึงขีดสุด

ความเร็วนั้นถึงขั้นว่าชายไว้เครายังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งร่างก็ถูกแรงมหาศาลยากบรรยายกระแทกปลิวออกไปแล้ว

“แกกล้าทำพี่เฉียง!”

เห็นดังนั้น ชายผมยาวก็ตะโกนอย่างโมโห เงื้อฝ่ามือโจมตีใส่ถังหลง

“ขอโทษที ฉันไม่ชอบใช้ความรุนแรง เพราะงั้นรบกวนอย่าลงมือจะดีกว่านะ” ถังหลงยืนอยู่กับที่สองมือไขว้หลัง แต่ร่างกายเขาขยับวูบน้อยๆ สิบกว่าฝ่ามือที่ชายผมยาวโจมตีใส่ก็ถูกถังหลงหลบได้อย่าง่ายดายทุกฝ่ามือ กระทั่งว่าแตะไม่โดนเส้นผมของถังหลงสักเส้นเดียว

“วอนหาที่ตาย!” ชายผมยาวมีสีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ถังหลงคนนี้กำลังทำให้เขาขายหน้าหรือ!

เห็นการโจมตีของชายผมยาวรุนแรงยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ถังหลงถอนหายใจเบาๆ กับตัวเอง จากนั้นไม่นานยังไม่ทันเห็นการเคลื่อนไหวใดๆ ข้อศอกขวาของเขาโทรกลับกระแทกใส่หน้าของชายผมยาวเข้าอย่างแรง

วินาทีถัดมา ชายผมยาวกับชายไว้เคราก็ปลิวออกไปชนที่ห่างไกลในสภาพเดียวกัน

“แก…แกตายแน่…ถังหลง ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่แกจะมาได้…แกล่วงเกินเจ้านายแล้ว…”

ชายไว้เครายังคงพูดจ้อ แต่ถังหลงกลับสะบัดมือให้ลูกน้องคุมตัวคนออกจากห้องไปด้วยความรำคาญ

“ขอโทษที่ทำห้องคุณสกปรกแล้ว”

ถังหลงเช็ดเลือดบนมือ จากนั้นก็โค้งตัวให้เยี่ยหวันหวั่นแสดงความขอโทษ

“ใครให้พวกคุณมา” เยี่ยหวันหวั่นมองถังหลงเอ่ยปากอย่างเย็นชา

“คุณหนูเยี่ย นี่เป็นภารกิจลับ ส่วนตัวตนของผู้จ้างวาน พวกเราต้องเก็บเป็นความลับตามจริยธรรมอาชีพจึงบอกคุณหนูเยี่ยชัดไม่ได้ หวังว่าคุณหนูเยี่ยจะไม่ถือสา” ถังหลงเอ่ยอย่างมีมารยาท

“นายจ้างคุณให้เงินเท่าไร คุณช่วยฉันจัดการเขาฉันให้สองเท่า” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย

ฝีมือของคนผู้นี้เกือบจะถึงขั้นว่าแม้แต่เยี่ยหวันหวั่นก็มองไม่ออก เป็นยอดของยอดฝีมือไม่ผิดแน่ เยี่ยหวันหวั่นก็รู้จักประมาณตน รู้ว่าตัวเธอไม่ใช่คู่มือของถังหลง

แต่ทหารรับจ้างรับภารกิจก็แค่เพื่อเงิน ตัวเธอก็ให้มากกว่านั้นได้

“ฮะๆ คำพูดของคุณหนูเยี่ยช่างน่าหวั่นไหวจริงๆ แต่ออกจะขัดกฏการทำมาค้าขายของพวกเราไปนิดหน่อย” ถังหลงหัวเราะเสียงเบา

“ฉันให้สามเท่า” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย

“คุณหนูเยี่ย ขอโทษด้วย นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องเงิน” ถังหลงส่ายหน้า