ตอนที่ 406
บทที่ 921 ต้มกันนี่หว่า / บทที่ 922 จะทิ้งผมไปอีกไหม?
October 22, 2026
บทที่ 921 ต้มกันนี่หว่า
นักพรตใจบริสุทธิ์มองหน้าเขา “ฉันไม่เอาด้วยหรอก! ทำไมต้องเป็นฉันด้วยล่ะ! เจ้ากระเทย แกแล้วกัน! ไหนแกบอกว่าหัวหน้าเป็นคนที่แกผูกพันมากที่สุดตราบเท่าชีวิตจะหาไม่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมทีอย่างงี้ถึงนิ่งดูดายไม่ช่วยอะไรเลยล่ะ?”
อี้จือฮวากระแอมเบาๆ “คือ…ภาษิตจีนว่าไว้ดี…สามีภรรยาเป็นนกในป่าผืนเดียวกัน แต่เมื่อภัยมาถึงตัวก็ต้องบินหนีเอาตัวรอดไว้ก่อน…”
นักพรตหนุ่มทำหน้าดูถูก “หัวหน้า เห็นธาตุแท้ของเขาแล้วใช่ไหม?”
เนี่ยอู๋หมิงถมึงตาใส่พวกเขา สุดท้ายก็หันไปมองหนุ่มกรรมกรต่างชาติ “เสี่ยวเถียนเถียน นายตอบน้องโหย่วหมิงทีซิ!”
หนุ่มกรรมกรต่างชาติพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “Captain, I’d like to help you, but ผมไม่ค่อยเก่งภาษาจีน หัวหน้าอยากกินขี้ไหม? เดี๋ยวผมไปซื้อให้!”
เสี่ยวเถียนเถียนพูดจบ ก็วิ่งออกไปไม่เห็นเงาทันที
ไม่นาน เสียง “แกร๊ก” ก็ดังขึ้น หนุ่มภูเขาน้ำแข็งล็อกโลงศพจากข้างใน…
เนี่ยอู๋หมิงโมโหจนแทบกระอักเลือด “บิดาพวกเอ็งเถอะ! แต่ละคนไม่ได้เรื่องซักคน!”
เฟิงเสวียนอี้ที่เป็นที่พึ่งให้เขาได้เพียงคนเดียว ก็อยู่ในสถานะออฟไลน์ตลอดเวลาอีก…
หัวหน้าทีมอย่างเขาไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้กันนะ?
ขณะที่เนี่ยอู๋หมิงกำลังนึกปวดหัว เสียงแจ้งเตือนของวีแชทก็ดังรัวๆ ขึ้นมาอีกครั้ง
[เยี่ยโหย่วหมิง: เนี่ยอู๋หมิง! นายเข้าใจอะไรผิดรึเปล่า ฉันเป็นผู้หญิงที่ยังไม่เคยแต่งงาน อุตส่าห์หวังดีช่วยสวมบทเป็นแม่เด็กให้นาย อย่างน้อยนายก็ควรวางแผนให้ดีก่อนไหม?!]
[เยี่ยโหย่วหมิง: ปรากฏว่าหลานนายมาอยู่ตรงนี้แล้ว แต่นายกลับไม่บอกฉันสักคำ แถมยังพาเขามาส่งเสร็จก็ชิ่งหนีทันที ปล่อยให้ฉันยืนมองหน้าลูกชายที่จู่ๆ ก็โผล่มาจากไหนไม่รู้แบบงงๆ ไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลยสักนิด!]
[เยี่ยโหย่วหมิง: ถ้าเกิดแฟนฉันมาเห็นแล้วเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นลูกของฉันกับชายชู้จะทำยังไง?]
[เยี่ยโหย่วหมิง: นี่ไม่ใช่เรื่องสำคัญ ประเด็นคือ ฉันเป็นแม่ตัวปลอมนะ แล้วนายที่เป็นลุงแท้ๆ เล่นหายหัวไปเลยอย่างงี้! นี่มันต้มกันชัดๆ เลยนี่!]
เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เยี่ยหวันหวั่นกำลังจิ้มหน้าจออย่างบ้าคลั่ง
เนี่ยอู๋หมิงกับพวกตัวสั่นงันงก ไม่มีใครกล้าเสนอหน้าสักคน
[เยี่ยโหย่วหมิง: ฉันจะนับถึงสาม ถ้ายังไม่โผล่หัวมาอีก รับผิดชอบผลที่ตามมาเองแล้วกัน]
[เยี่ยโหย่วหมิง: 3]
[เยี่ยโหย่วหมิง: 2]
[เยี่ยโหย่วหมิง: 1]
อี้จือฮวากับนักพรตหนุ่มนั่งขดตัวอยู่ในมุมมืด พยายามทำตัวให้ไร้ตัวตนมากที่สุด
อิจฉาเจ้าคนตายชะมัด ใช้โลงศพซ่อนตัวได้ดีเชียว!
เนี่ยอู๋หมิงสูดหายใจลึกๆ ช่วยไม่ได้ ในฐานะหัวหน้าทีม ในฐานะลุงของเจ้าปีศาจน้อย ก็มีแค่เขาที่จะจัดการเรื่องนี้ได้…
เยี่ยหวันหวั่นจ้องหน้าจอมือถือเขม็ง
พอนับถอยหลังเสร็จ ในที่สุดก็มีข้อความหนึ่งเด้งขึ้นในแชทกลุ่ม
[เนี่ยอู๋หมิง เพื่อนรักของคุณออกจากแชทกลุ่มแล้ว]
เยี่ยหวันหวั่นอึ้งงัน
อี้จือฮวากับนักพรตหนุ่มที่ขดตัวอยู่ในมุมมืด “…!!!”
ชิบหาย!
หัวหน้าไร้ยางอายเกินไปไหม!
ทิ้งพวกเขาให้อยู่ในรังหมาป่าอย่างงี้เลยเหรอ?
[อี้จือฮวา เพื่อนรักของคุณออกจากแชทกลุ่มแล้ว]
[นักพรตใจบริสุทธิ์ เพื่อนรักของคุณออกจากแชทกลุ่มแล้ว]
[อ้ายซินเจวี๋ยหลัว เพื่อนรักของคุณออกจากแชทกลุ่มแล้ว]
……
แชทเด้งติดกันสามข้อความรัวๆ สุดท้ายก็เหลือแค่ผู้ป่วยมะเร็งลุกลามระยะสุดท้ายที่ไม่สนใจจะเอาชีวิตรอดด้วยซ้ำ…
“ไอ้เลว! นายเป็นคนบีบฉันเองนะ! นายไร้คุณธรรม! ก็อย่าหาว่าฉันไม่เมตตาก็แล้วกัน!”
เยี่ยหวันหวั่นกัดฟัน โมโหจนแทบลุกเป็นไฟ เธอสาวเท้าเดินเข้าไปในห้องรับแขกเร็วๆ!
บทแม่ตัวปลอม! เธอไม่เล่นด้วยแล้ว!
เยี่ยหวันหวั่นเดินกลับเข้ามาในห้องรับแขกพร้อมกับไฟโทสะ เธอเดินตรงไปหาเนี่ยถังเซียว “ถังถัง! ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ!”
เยี่ยหวันหวั่นออกไปนานมาก แต่เด็กน้อยก็ยังนั่งรอเธออยู่บนโซฟาตลอด พอได้ยินเยี่ยหวันหวั่นเดินกลับมา เขาก็รีบหันไปมอง แล้วยกมือเล็กๆ ขึ้นขยี้ตาอย่างเหนื่อยล้า พูดเสียงเล็กแหลมว่า “แม่ครับ…”
“เอ่อ…”