บทที่ 923 จะฟังอันไหนก่อน / บทที่ 924 ได้ยินคนเรียกแม่

บทที่ 923 จะฟังอันไหนก่อน

เยี่ยหวันหวั่นวุ่นอยู่ครึ่งค่อนคืนกว่าจะได้นอน เช้าวันต่อมา เธอตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์จากเยี่ยมู่ฝาน

“ฮัลโหล? พี่…” เยี่ยหวันหวั่นรับสายด้วยเสียงสะลืมสะลือ

เยี่ยมู่ฝานรีบพูดว่า “มีข่าวดีกับข่าวร้าย เธอจะฟังอันไหนก่อน?”

เยี่ยหวันหวั่นบอกว่า “บอกมาเถอะ อันไหนก็ได้~”

เยี่ยมู่ฝาน “ข่าวดีคือ ฉันไปเจรจากับสวีหลินตามที่เธอบอกแล้ว บอกเขาว่าจะไม่แตะต้องพล็อตเรื่องของเขา ให้เหลือเค้าพล็อตเรื่องเดิมไว้ ให้เขามีส่วนร่วมตลอดการถ่ายทำ แล้วก็ให้เขามาคุยกับกงซวี่และลั่วเฉินที่บริษัทเราด้วยตัวเอง

กงซวี่กับลั่วเฉินเตรียมตัวพร้อมมาก ฝีมือไม่เลวทีเดียว สวีหลินยอมให้เราถ่ายทำผลงานชิ้นนี้แล้ว!”

“ก็ดีแล้ว” เยี่ยหวันหวั่นได้ยินก็ถอนหายใจโล่งอก

เพราะเธอรู้ว่าละครเรื่องนี้เป็นเลือดเนื้อของสวีหลิน เขาคาดหวังกับมันไว้มาก เธอจึงให้ลั่วเฉินกับกงซวี่ประชุมอ่านสคริปต์ตั้งแต่เนิ่นๆ เพื่อศึกษาและทำความเข้าใจก่อน แล้วค่อยไปเจรจากับสวีหลิน ทำอย่างนี้ถึงจะเอาชนะใจเขาได้

สาเหตุที่สวีหลินไม่ค่อยดังในสาขานี้ ก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับนิสัยเขาเป็นส่วนมาก เขาคลั่งอุดมคติและความสมบูรณ์แบบมากเกินไป สำหรับเขา ศิลปะคือทุกอย่าง

ก่อนหน้านี้ที่เขาอยู่กับหวงเทียน และติดตามถานเจิ้นซิน เขาไม่เพียงไม่สามารถลงนามในสคริปต์ของตัวเองได้ แต่บทยังถูกเปลี่ยนจนไม่เหลือเค้าเดิมอยู่บ่อยๆ

เทียบกับสิทธิ์ในการลงนามในผลงาน ความจริงแล้วอย่างหลังมากกว่าที่เป็นชนวนทำให้เขาทนไม่ได้ และไปจากหวงเทียน โดยเอาผลงานชิ้นสุดท้ายที่เขียนเสร็จสิ้นแล้วออกมาด้วย เพื่อสร้างผลงานที่เป็นของตัวเองอย่างแท้จริง

แต่น่าเสียดาย ชาติที่แล้วเขายังไม่ทันทำฝันให้เป็นจริง ก็ถูกหวงเทียนทำลายซะแล้ว ไม่เพียงสูญเสียหน้าที่การงานของตัวเองไป แม้แต่บริษัทที่ร่วมมือกับเขาก็ล้มละลายจนไม่เหลือชิ้นดี

แล้วสุดท้าย หวงเทียนก็ตัดส่วนที่เป็น “หลักสัจธรรมธรรมของชาติบ้านเมือง” ที่ขัดกับกระแสการตลาดในเรื่อง “เป็นหรือตาย”ออก แล้วเปลี่ยนให้เป็นละครรักโรแมนติกชื่อว่า “ยุคสมัยแห่งรัก” แทน

ถึงแม้ในเวลาต่อมาจะได้รับความสำเร็จอย่างล้นหลาม แต่สำหรับสวีหลินแล้ว นั่นไม่ได้เป็นเพียงการถูกขโมยผลงานไปเท่านั้น แต่ยังเป็นการกระชากจิตวิญญาณของเขาไปด้วย เกรงว่าคงเป็นเรื่องที่เจ็บเจียนตายสำหรับเขาทีเดียว

“แล้วข่าวร้ายล่ะ?” เยี่ยหวันหวั่นถาม

เยี่ยมู่ฝานพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ข่าวร้ายก็คือ หลังจากที่พวกเราเซ็นสัญญากับสวีหลินได้ไม่นาน จู่ๆ พวกเลวจากหวงเทียนก็มาหาสวีหลิน แล้วบอกว่าสวีหลินขโมยผลงานอาจารย์ถานเจิ้นซินของพวกเขามา! จะดำเนินคดีตามกฎหมายกับเขาให้ได้!”

ฉันรู้จักลูกไม้สกปรกของพวกหวงเทียนดี ตาเฒ่าถานเจิ้นเทียนหมดไอเดียการเขียนไปตั้งนานแล้ว เขาเหลือแค่ชื่อนักเขียนเหรียญทองที่ได้มาตั้งแต่สมัยหนุ่มๆ เท่านั้น ถ้าพูดให้น่าฟังหน่อย สวีหลินก็เป็นลูกศิษย์ของเขา แต่ความจริงแล้วเป็นมือปืน[1]ของเขาต่างหาก!

ถานเจิ้นซินยังขูดรีดผลประโยชน์จากสวีหลินไม่พอ จะปล่อยให้เขาหลุดมือไปได้ยังไง จู่ๆ สวีหลินก็อยากออกมาสร้างผลงานของตัวเอง เขาย่อมไม่มีทางปล่อยไปอยู่แล้ว ส่วนหวงเทียนก็หวังเพียงอาศัยชื่อเสียงของนักเขียนบทเหรียญทอง ถึงจะรู้ว่าสคริปต์นี้เป็นของใคร ก็ทำเป็นไม่รู้ แถมยังแว้งกัดหาว่าสวีหลินขโมยผลงานของถานเจิ้นซินอีก…”

“โอเค ฉันเข้าใจสถานการณ์แล้ว” น้ำเสียงของเยี่ยหวันหวั่นไม่มีความเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ดีมาก ทุกอย่างเป็นไปตามแผนการของเธอ

“หา? เธอรู้แล้วก็ยังใจเย็นได้อยู่อีกเหรอ? เธอรู้หรือเปล่าว่าพวกเราเพิ่งเซ็นสัญญากับสวีหลิน บริษัทของเราต้องโดนลากเข้าไปมีเอี่ยวด้วยแน่ ยิ่งไปกว่านั้นเยี่ยเส่าอันกับเยี่ยอีอียังไม่รู้ว่าสือไต้คือบริษัทที่ฉันเปิดกับเพื่อน พวกเขาไม่มีทางปล่อยโอกาสเล่นงานฉันไปแน่ หวงเทียนต้องฟ้องบริษัทพวกเราด้วยแน่นอน!” เสียงของเยี่ยมู่ฝานร้อนใจสุดขีด

—————————

บทที่ 924 ได้ยินคนเรียกแม่

ดวงตาของเยี่ยหวันหวั่นประกายแววเจ้าเล่ห์ “ก็ฟ้องสิ ฉันกลัวเขาจะไม่ฟ้องมากกว่า!”

เพื่อแผนการในวันนี้ เธออาศัยความทรงจำในการเขียนสคริปต์ทั้งเรื่อง แล้วจดลิขสิทธิ์ล่วงหน้า จากนั้นก็ให้กงซวี่กับลั่วเฉินใช้เวลาศึกษาสคริปต์นานขนาดนั้น แล้วยังต้องฝึกเจ้ากงซวี่ให้มีฝีมือพอที่จะสู้หน้าผู้คนได้อีก…

เธอทุ่มเทเวลา และแรงกายแรงใจเพื่อขุดหลุมใหญ่ขนาดนี้ หากพวกเขาไม่กระโดดลงมา ทุกอย่างที่เธอทำมาก็เสียเปล่าน่ะสิ